บทที่ 136 ความคิดสกปรก

บทที่ 136 ความคิดสกปรก

ลู่เสี้ยงหยางกวาดตามอง เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความคิดของทุกคนได้ จึงหยิบผ้ามัดหนึ่งออกมาจากอกเงียบ ๆ

แถบผ้าค่อย ๆ คลี่ออก เห็นเพียงข้างบนนั้นมีเข็มเงินปักอยู่เต็มไปหมด

ช่างกวนหวั่นหวั่น หลินยง เจี่ยงตงเก๋อ และไป๋ฉีต่างพากันตกตะลึง

ดูจากท่าทางเช่นนี้แล้ว เหมือนว่าลู่เสี้ยงหยางจะเป็นหมอจริง ๆ ไม่อย่างนั้นแล้วเขาจะพกเข็มเงินติดตัวไปทำไมกัน

เพียงแต่ดูเหมือนว่าจะเป็นแพทย์แผนจีนนะ

ในตอนนี้ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะท่าทีที่น่าเกรงขามของลู่เสี้ยงหยาง เจี่ยงตงเก๋อก็อยากจะเหน็บแนมจริง ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

คนที่เรียนแพทย์แผนจีนมาทำบ้าอะไรอยู่ที่นี่

หลินยงไม่ได้รู้สึกคาดหวังอะไรกับลู่เสี้ยงหยางสักนิด การแพทย์แผนจีนสามารถรักษาอาการเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ แต่พวกโรคร้ายแรงอย่างไรก็ต้องอาศัยการแพทย์ของตะวันตกอยู่ดี

ประกายในดวงตาของช่างกวนหวั่นหวั่นค่อย ๆ มอดลงอีกครั้ง เธอรู้สึกหดหู่ใจมากจริง ๆ

คนที่พอมีความรู้ทั่วไปต่างก็รู้ว่าการแพทย์แผนจีนลดทอนบทบาทลงไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เป็นยุคสมัยของการแพทย์แผนตะวันตก การแพทย์แผนจีนในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ไม่ได้รับความสำคัญอีกต่อไป ทั้งยังไม่ได้มีการพัฒนาอะไรอีกเลย

ในเวลานี้ลู่เสี้ยงหยางไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด เพียงหยิบเข็มเงินแท่งที่ยาวกว่าสิบเซนติเมตรขึ้นมา แล้วฝังลงตรงจุดฝังเข็มที่น่องของช่างกวนหวั่นหวั่น

จากนั้นเขาก็หยิบเข็มเงินยาวสิบสองเซนติเมตรฝังลงไปที่จุดฝังเข็มอีกอีกจุดอย่างต่อเนื่อง

ก่อนจะหยิบเข็มเงินยาวห้าเซนติเมตรออกมา แล้วฝังลงไปตรงจุดฝังเข็มที่ข้อเท้า

…

และแล้วลู่เสี้ยงหยางก็ได้ฝังเข็มเงินจำนวนมากลงไปบนน่องขาของช่างกวนหวั่นหวั่น

ลู่เสี้ยงหยางปิดกั้นการไหลเวียนในเส้นเลือดที่น่องขาของช่างกวนหวั่นหวั่นทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้พิษแพร่กระจายไปทั่วร่าง

จากนั้นไม่นานเขาก็หยิบมีดเล็ก ๆ ด้ามหนึ่งขึ้นมา จากนั้นก็กดมันลงไปที่ท้องน่องของช่างกวนหวั่นหวั่น เปิดปากแผลตรงบริเวณที่ถูกงูพิษกัด แล้วบีบพิษออกจากน่องด้วยมือ หลังจากนั้นพื้นที่ใต้เท้าของช่างกวนหวั่นหวั่นก็ปรากฏเลือดคั่งสีดำขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่ง

ลู่เสี้ยงหยางขยับแขนเสื้อแค่ไม่กี่ที เข็มเงินที่ถูกฝังอยู่อย่างหนาแน่นพวกนั้นก็ถูกเขาเก็บกลับมาทั้งหมด

“เสร็จเรียบร้อยแล้ว พิษพวกนี้ถูกผมควบคุมเอาไว้ชั่วคราว ภายในห้าชั่วโมงนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว เดี๋ยวผมจะไปเก็บสมุนไพรกลับมา จากการรักษาทั้งภายในและภายนอก พิษของคุณก็น่าจะถูกกำจัดจนหมด” ลู่เสี้ยงหยางพูดพลางลุกขึ้นเดินออกไปจากเต็นท์แล้วหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ช่างกวนหวั่นหวั่น หลินยง เจี่ยงตงเก๋อ และไป๋ฉีมองไปยังทางที่ลู่เสี้ยงหยางหายลับไปอย่างตกตะลึง

กระบวนการถอนพิษของลู่เสี้ยงหยางเมื่อกี้นี้มีแบบแผนมาก หรือว่าเขาจะมีฝีมือทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

“คุณชายเจี่ยง คุณคิดว่าคุณลู่สามารถถอนพิษให้คุณหนูของพวกเราได้จริง ๆ ไหม” หลินยงมองเจี่ยงตงเก๋อแล้วถามออกมา

เจี่ยงตงเก๋อไม่ค่อยแน่ใจ เขาส่ายหน้าพูดออกมาว่า “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่เคยได้ยินรู้ว่าแพทย์แผนจีนจะสามารถถอนพิษได้มาก่อน”

ไม่ง่ายเลยที่ในที่สุดความหวังอันริบหรี่จะปรากฏขึ้นมาในหัวใจที่เต็มไปด้วยความหมดหวังของช่างกวนหวั่นหวั่น

ในขณะเดียวกันก็บังเกิดความรู้สึกที่แตกต่างต่อลู่เสี้ยงหยางเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

…

ปินเหอ

ร้านอาหารเจียงหัว

หนุ่มหล่อสาวสวยคู่หนึ่งกำลังนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ใกล้ ๆ บริเวณหน้าต่าง

ชุดสูทและรองเท้าหนังของชายหนุ่มทำให้กิริยาท่าทางของเขาดูมีระดับ

ส่วนหญิงสาวก็มีรูปร่างหน้าตางามล่มเมือง เส้นผมเงางามดำขลับ ขนตายาว องคาพยพทั้งห้าประณีตงดงาม เรือนร่างสะโอดสะองของเธอถูกคลุมทับด้วยชุดกระโปรงยาวสีขาว ดูราวกับเป็นเทพธิดาที่อยู่บนสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน

ทั้งสองคนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหานเซ่าซวนกับเย่สวน

หานเซ่าซวนเป็นคนที่คอยโดเนทให้กับการสตรีมของเย่สวนตลอดหลายวันมานี้ และเขาก็เป็นคนขอนัดเธอออกมาโดยตลอด