บทที่ 154 หนึ่งต่อร้อยศัตรู

บทที่ 154 หนึ่งต่อร้อยศัตรู

เย่สวนรู้ว่าตัวเองโดนวางยาแล้ว และก็รู้แล้วว่าทั้งหมดนี้คือการวางแผนล่วงหน้า

นี่ก็แสดงให้เห็นว่า หานเซ่าซวนไม่ใช่คนดีอะไรเลย เมื่อก่อนความดีที่มีให้ตัวเอง เป็นแค่สิ่งหลอกลวงเท่านั้น

ระหว่างที่หมดหนทางและสิ้นหวัง หัวสมองเธอนึกถึงลู่เสี้ยงหยางโดยไม่ได้ตั้งใจ

ในเวลาเดียวกัน

หานเซ่าซวนที่เตรียมออกจากห้องส่วนตัว เดินมาถึงประตูทางเข้าห้องส่วนตัวแล้ว เตรียมเอื้อมมือไปดึงประตูห้องส่วนตัว

แกร๊ก!

แต่ก่อนที่มือเขาจะถึงที่จับประตู ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเตะเปิดออกอย่างแรง ดีที่หานเซ่าซวนถอยได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้น ประตูห้องส่วนตัวจะชนร่างเขา

“แม่ง ใครวะ?” หานเซ่าซวนถอยหลังไปไม่กี่ก้าว ดวงตาจับจ้องไปที่ทางเข้าประตูห้องส่วนตัว

ไม่มีใครตอบสนองเขา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้า ผู้ชายสองคนเดินเข้ามา

ลู่เสี้ยงหยาง

หลิวผิง

“พวกแกอีกแล้ว” หานเซ่าซวนเห็นสองคนชัดแล้ว กำหมัดแน่นขึ้นทันใด เจตนาฆ่าในดวงตาก็ยากที่จะซ่อนไว้

หลิวผิงยิ้มมืดมน “คืนนี้เป็นวันตายของแก”

ลู่เสี้ยงหยางดวงตาไม่ได้มองหานเซ่าซวน แต่มองตรงไปที่จ้าวโป๋หยวน เมื่อเขาเห็นมันลูบไล้เย่สวน ความเย็นชาในร่างกายก็ระเบิดออกมาทันที กวาดไปทั่วห้องส่วนตัว

“ไอ้แก่ แกรนหาที่ตายจริงๆ! ฉันจะให้แกเสียใจกับทุกสิ่งที่แกทำในคืนนี้” คำพูดน่ากลัว พ่นออกมาจากไรฟันของลู่เสี้ยงหยางทีละคำ

จ้าวโป๋หยวนถูกรบกวนเรื่องดีๆ ก็ไม่พอใจอย่างมาก จ้องมองลู่เสี้ยงหยาง แล้วเอ่ยถามหานเซ่าซวน “มันเป็นใคร? พวกแกรู้จักกันเหรอ?”

หานเซ่าซวนแค่นหัวเราะ “ก็แค่ไอ้เด็กมุทะลุคนหนึ่ง ถือว่ารู้จักมั้ง คุณจ้าวไม่ต้องกังวล เดี๋ยวผมจะให้คนจัดการมัน”

เย่สวนเห็นลู่เสี้ยงหยาง แน่นอนว่าดีใจมาก เหมือนคนตกน้ำแล้วจับฟางเส้นสุดท้ายได้ ตะโกนใส่ลู่เสี้ยงหยางทันที “รีบช่วยฉันเร็วเข้า”

ลู่เสี้ยงหยางทำเสียงฮึดฮัด ในใจก็โกรธจัด พูดขึ้น “เมื่อก่อนฉันเคยบอกคุณแล้ว หานเซ่าซวนมันไม่ใช่คนดีอะไร คุณฟังคำพูดนี้ไหม?”

เย่สวนน้อยใจมากเหลือเกิน ร้องไห้ขณะที่พูด “ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว หานเซ่าซวนมันเป็นไอ้ถ่อยต่ำช้าไร้ยางอาย หลอกลวงความรู้สึกฉัน”

หลิวผิงทำเสียงฮึดฮัดในใจ พูดตอบรับ “พี่สะใภ้ ถ้าก่อนหน้านี้พี่เชื่อคำพูดลูกพี่เรา ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์ในวันนี้หรอก พี่ควรขอโทษลูกพี่เรา”

ได้ยินคำพูดนี้ เย่สวนก็อึดอัดใจ เธอเป็นผู้หญิง ให้เกียรติเธอหน่อยได้ไหม? บังคับให้เธอขอโทษ จงใจทำให้เรื่องยากใช่หรือเปล่า? ใจแคบเกินไปแล้ว

“โอเคๆๆ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว แบบนี้นายพอใจหรือยัง ลู่เสี้ยงหยาง” เย่สวนพูดขึ้นอารมณ์เสีย

เธอเองก็ตกเป็นเหยื่อเหมือนกัน ไม่คิดว่าลู่เสี้ยงหยางไม่เพียงแต่ไม่ปลอบเธอ แต่ยังบีบบังคับเธอ ให้ลูกน้องบังคับให้เธอพูดขอโทษอีก

ไม่มีความเด็ดเดี่ยวและน้ำใจลูกผู้ชายเลยสักนิด

ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจ รู้ว่าเรื่องระหว่างเขาและเย่สวน โดนประโยคนี้ของหลิวผิงทำลายเละเทะแล้ว

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนี้ สิ่งจำเป็นคือต้องจัดการหานเซ่าซวนและเฒ่าหัวงูจ้าวโป๋หยวนคนนี้ก่อน

“ปล่อยเย่สวนให้ฉัน ผู้ชายกากๆ อย่างพวกแกสองคนอาจจะมีชีวิตรอด” ลู่เสี้ยงหยางพูดกับจ้าวโป๋หยวนอย่างใจเย็น

จ้าวโป๋หยวนไม่ใส่ใจคำพูดของลู่เสี้ยงหยางเลย ขยิบตาให้กับหานเซ่าซวน บอกเขาให้ไล่สองคนนี้ไปให้เร็วที่สุด

หานเซ่าซวนพยักหน้า ควักโทรศัพท์ออกมาเรียกคน

หลังจากนั้นสักพัก ก็มีชายสิบกว่าคนเข้ามาในห้องส่วนตัว

ก่อนหน้านี้หานเซ่าซวนมีนักเลงหลายร้อยคน ถูกลู่เสี้ยงหยางจัดการไปหมด ชายสิบกว่าคนนี้เขาเรียกมาจากในตระกูลอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าจำนวนสิบกว่าคนนี้ไม่เยอะเท่าหลายร้อยคนก่อนหน้า แต่คนเหล่านี้ มีความสามารถในการต่อสู้เหนือกว่าคนเหล่านั้นมาก ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของชายสิบกว่าคนนี้ แข็งแกร่งมากกว่าประสิทธิภาพในการต่อสู้ของนักเลงหลายร้อยคน