บทที่ 197 สายตามองไปที่ไหนล่ะ

บทที่ 197 สายตามองไปที่ไหนล่ะ

ลู่เสี้ยงหยางตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าชิวรั่วหานจะกล้าหาญและเปิดเผยขนาดนี้

"เอ่อ รั่วหาน คุณกำลังทำอะไรน่ะ คนนอกมองว่าไม่ดีนะ" ลู่เสี้ยงหยางโวยวาย

ชิวรั่วหานพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ที่นี่ไม่มีคนนอกเหรอ มีแต่เราสองคน คุณจะกลัวอะไร อีกอย่าง พี่เขยคุณย้ำเสมอว่ามีคนนอกอยู่ด้วยจะดูไม่ดี นั่นหมายความว่าเมื่อไม่มีคนนอก เราสามารถเล่นอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ได้"

พูดประโยคสุดท้ายจบ เธอก็ขยิบตาอย่างขี้เล่นให้ลู่เสี้ยงหยาง

"... " ลู่เสี้ยงหยางทำอะไรไม่ถูก เขายอมใจความสามารถในการเข้าใจของชิวรั่วหานจริงๆ

"เหอะๆ พี่เขย คืนนี้ที่กลับบ้านมีแต่เราสองคนเท่านั้น แม่ของฉันเดินทางไปทำธุรกิจ คุณคิดออกรึยังว่าเราจะเล่นอะไรตื่นเต้นดี?" ชิวรั่วหานพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"อย่าทำตัวเหลวไหล" ลู่เสี้ยงหยางเริ่มจริงจัง "ดึกแล้ว เราควรจะกลับบ้าน"

ด้วยเหตุนี้เขาจึงพาชิวรั่วหานขึ้นรถไปด้วยกัน

ระหว่างทางลู่เสี้ยงหยางถามว่า "คุณไปยืมเงินกู้นอกระบบมา เกิดอะไรขึ้น พูดหลักแล้วคุณไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินนี่"

ชิวรั่วหานพูดด้วยความลำบากใจ "พี่เขย นี่เป็นความลับของฉัน ไม่ถามได้มั้ย?"

ท่าทางลู่เสี้ยงหยางเหมือนว่าเขากำลังคิดแทนชิวรั่วหาน เอ่ยว่า "ฉันรู้ว่านี่เป็นความลับของคุณ แต่ฉันสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับ"

ชิวรั่วหานพยักหน้า ใบหน้ามีความอับอายปรากฏขึ้น เธอพูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า "พี่เขย คุณห่วงใยฉันเหรอ?"

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มและพูดว่า "ไม่งั้นคุณคิดว่าฉันว่างนักหรือไง"

ชิวรั่วหานพูดกับลู่เสี้ยงหยางทันที "คือมันเป็นแบบนี้ค่ะ... "

ในตอนนี้เธออธิบายเรื่องการกู้เงินดอกเบี้ยสูงให้ลู่เสี้ยงหยางฟัง

หลังจากฟังแล้ว ลู่เสี้ยงหยางก็รู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าชิวรั่วหานจะยืมเงินดอกเบี้ยสูงมาเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น

ขณะที่ชิวรั่วหานอยู่ในที่ทำงานเธอได้พบกับคุณน้าสาวคนทำความสะอาดที่ถูกเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในบริษัทรังแก เธอจึงช่วยคุณน้าคนทำความสะอาด

คุณน้าคนทำความสะอาดรู้สึกขอบคุณเธอมาก บางครั้งจึงให้ผลิตภัณฑ์พื้นเมืองแก่เธอ

ไปๆมาๆความสัมพันธ์ของชิวรั่วหานกับน้าทำความสะอาดนับวันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณน้าคนทำความสะอาดได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายแรง ชิวรั่วหานจึงตัดสินใจว่าจะจ่ายเงินให้คุณน้าคนทำความสะอาดไปพบแพทย์

เธอไม่กล้าบอกครอบครัวของเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเธอจึงยืมเงินกู้แทน

ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าชิวรั่วหานยืมเงินกู้ไปทำเรื่องไม่ดี แต่เขาไม่ได้คิดเลยว่าเอาไปทำเรื่องดีๆ

ทันใดนั้นมุมมองของลู่เสี้ยงหยางที่มีต่อชิวรั่วหานก็เปลี่ยนไปไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขามองว่าชิวรั่วหานเป็นเพียงเด็กสาวที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่ได้คิดว่าเธอจะมีจิตใจที่ดีชอบช่วยเหลือคนอื่น

“พี่เขย คุณต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าบอกแม่ของฉันนะคะ ไม่งั้นถ้าแม่รู้ แม่คงจะหักขาฉันแน่ๆ” ชิวรั่วหานพูดอย่างน่าสงสาร

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า "ไม่ต้องกังวล ฉันสัญญากับคุณว่าจะเก็บเป็นความลับ"

จากนั้นระหว่างทางก็มีการพูดคุยและหัวเราะ ลู่เสี้ยงหยางและชิวรั่วหานกลับไปที่บ้านของชิวรั่วหาน

ชิวรั่วหานวางกระเป๋าของเธอลง นั่งบนโซฟาและกินผลไม้ ขณะพูดกับลู่เสี้ยงหยางอย่างมีชีวิตชีวาว่า "พี่เขย ทั้งตัวฉันเหงื่อออกเหม็นมาก ไปอาบน้ำไหม คุณอยากอาบด้วยกันเปล่า?"

"... " เปลือกตาของลู่เสี้ยงหยางกระตุกและเขาก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ชิวรั่วหานมีความคิดที่เปรี้ยวเข็ดฟันกล่าวว่า "คุณอยากให้ฉันบอกพี่เรื่องที่คุณพูดมั้ย ดูสิว่าพี่จะปล่อยฉันปกป้องคุณต่อไปรึเปล่า”

ชิวรั่วหานแลบลิ้นออกมาและพูดว่า "โอเค โอเค คิดซะว่าฉันไม่ได้พูด"