บทที่ 200 แต่งงานกับผมสิ แล้วคุณจะได้สิทธิประโยชน์พิเศษ

ได้ยินคำพูดของหลินเสี่ยวเฟิงแล้วลู่เสี้ยงหยางกลับไม่สะทกสะท้าน

ในสายตาเขา คนอย่างหลินเสี่ยวเฟิงไม่ต่างจากมด ไม่มีผลอะไรต่ออารมณ์เขา

แต่ชิวรั่วหานกลับอารมณ์เสีย เธอมองหลินเสี่ยวเฟิงพูดว่า "คนเลวๆมักพูดแต่เรื่องแย่ๆ คุณเองก็พึ่งถ้าไม่มีภูมิหลังครอบครัว คุณก็ไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน"

หลินเสี่ยวเฟิงยิ้มเฉยเมย "ภูมิหลังครอบครัวก็เป็นจุดแข็งเช่นกัน บางคน พอฉันเกิดมาแล้วก็เหยียบเขาให้จมได้เลย"

บางคนที่กล่าวถึงก็คือลู่เสี้ยงหยางนั่นเอง

ลู่เสี้ยงหยางยังคงไม่พูดอะไร แต่ชิวรั่วหานกลับโกรธจัด "ถ้ายังกล้าพูดพล่อยๆอีกคำเดียว ฉันจะทำให้นายได้ไสหัวออกไป เชื่อมั้ยล่ะ"

สีหน้าของหลินเสี่ยวเฟิงเข้มขึ้น บ่งบอกว่าเขาไม่สบอารมณ์

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาชอบชิวรั่วหานละก็ เด็กน้อยอย่างชิวรั่วหานย่อมไไม่มีสิทธิ์มาว่าเขาฉอดๆแบบนี้หรอก

ชิวเจียงหั้วถอนหายใจแล้วลุกยืนขึ้นพูดว่า "เอาล่ะๆ ทุกคนเลิกพูดได้แล้ว รั่วหาน ลูกยังไม่ได้ทานข้าวไม่ใช่เหรอ รีบไปกินได้แล้ว แม่กับคุณชายหลินยังต้องคุยเรื่องแผนงานการสนับสนุนการค้า"

"หึ" ชิวรั่วหานเชิดจมูก ดึงแขนเสื้อของลู่เสี้ยงหยางและพูดว่า "พี่เขย ไปกันเถอะ"

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้าและเดินตามชิวรั่วหานออกจากห้องทำงานไป เพิ่งเดินออกจากประตูสำนักงานเมื่อได้ยิน "ถุย" ของหลินเสี่ยวเฟิงในห้องทำงาน

แววตาของลู่เสี้ยงหยางปรากฏความเย็นชาแวบผ่าน ชิวรั่วหานจึงรีบปลอบเขาว่า "พี่เขย คนบางคนก็เป็นหมาบ้า คุณไม่จำเป็นต้องสนใจนักหรอก"

"อืม" ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า ออกจากชิวซื่อกรุ๊ปแล้ว เขากับชิวรั่วหานก็ทานของว่างที่สแน็กบาร์ใกล้ๆ

ชิวรั่วหานเอ่ยว่าเธอจะไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมคุณน้าคนทำความสะอาดสักหน่อย

ลู่เสี้ยงหยางไม่คัดค้านและยังตามชิวรั่วหานไปที่โรงพยาบาลอีกด้วย

เมื่อครู่เพิ่งเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล จู่ๆก็มีพยาบาลคนหนึ่งเรียกชิวรั่วหาน "คุณผู้หญิงคะ ผู้ป่วยเตียงที่ 83 ค้างชำระค่ารักษา บ่ายนี้เราจึงจะหยุดการรักษาเธอแล้วนะคะ เพื่อไม่ให้การรักษาล่าช้า คุณควรรีบหาเงินที่เหลือมาจ่ายนะคะ"

ชิวรั่วหานรู้สึกเหลือเชื่อ เธอเอ่ยว่า "ไม่สิ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งจ่ายไปห้าแสน ทำไมมันหมดเร็วจัง"

พยาบาลยักไหล่และพูดว่า "ฉันไม่รู้เรื่องนั้นหรอกค่ะ ฉันมาแจ้งแทน"

"โอเคค่ะ ฉันทราบแล้ว จะหาวิธีจ่ายค่ารักษา" ชิวรั่วหานพยักหน้า ใบหน้าของเธอตกอยู่ในความกังวลอีกครั้ง

ครอบครัวของเธอไม่ได้ลำบากเรื่องเงิน แต่ด้วยนิสัยของแม่เธอ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เงินมาเพื่อรักษาคนแปลกหน้า

นั่นยังเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะกู้เงินดอกเบี้ยสูงแทนแล้วเอามาให้คุณน้าคนทำความสะอาดไปรักษาตัว

ลู่เสี้ยงหยางถามว่า "คุณน้าคนทำความสะอาดที่คุณว่า อยู่โรงพยาบาลมากี่วันแล้ว?"

ชิวรั่วหานตอบว่า "ห้าวัน"

อะไรนะ?

5 วันเหรอ?

ความคิดเห็น