บทที่ 202 ผมมีคนหนุนหลัง

บทที่ 202 ผมมีคนหนุนหลัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งไห่เทา ลู่เสี้ยงหยางก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณมั่นใจขนาดนี้ เดี๋ยวถ้าคุณเจอบทลงโทษจากคนของสำนักบริหารยา หน้าคุณจะข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่”

เมิ่งไห่เทาหัวเราะดังลั่น พูดอย่างภาคภูมิใจที่สุด “หนุ่มน้อย คุณนี่มันโง่ กำลังล้อเล่นกับผมอยู่เหรอ เดี๋ยวรอดูแล้วกัน พ่อผมเป็นผู้อำนวยการสำนักบริหารยา เรื่องนี้อำนาจตัดสินใจอยู่ที่เขา แน่นอนต่อให้พ่อผมตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ได้ ตระกูลเมิ่งของผมก็ยังมีคนที่มีอำนาจมากกว่านี้อีก”

เมื่อได้ยินดังนั้นลู่เสี้ยงหยางก็ขมวดคิ้วบางๆ ดูเหมือนว่าอำนาจที่อยู่เบื้องหลังตระกูลเมิ่งของพวกเขานั้นมีไม่น้อย จึงกล้าปล่อยให้เมิ่งไห่เทาทำตามอำเภอใจแบบนี้

อาการหนาวสั่นปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาแวบหนึ่ง เนื่องจากมีคนอย่างเมิ่งไห่เทาอยู่มากเกินไป สังคมจึงขาดความยุติธรรมและเป็นธรรม ในฐานะที่เขาเป็นประธานหอการค้าในตอนนี้ เขายิ่งมีหน้าที่ที่จะต้องพลิกกระแสความชั่วร้ายนี้ให้หมุนกลับ

เมื่อเห็นลู่เสี้ยงหยางไม่พูดอะไร เมิ่งไห่เทาก็คิดว่าลู่เสี้ยงหยางกำลังกลัว เขายิ้มเยาะ มองไปที่ลู่เสี้ยงหยางพลางพูดว่า “หนุ่มน้อย เลิกพูดจาไร้สาระกับผม แม้ว่าคนของสำนักบริหารยาจะมาก็เป็นคนของผมอยู่ดี ตอนนี้คุณควรไปทำงานในอุดมคติของชิวรั่วหานต่อ แล้วปล่อยให้เธอแต่งงานกับผมโดยเร็วที่สุด อย่ามาถ่วงเวลาของเราทั้งสองฝ่ายเลย”

ลู่เสี้ยงหยางไม่พูดอะไร ขณะนั้นเองประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ชายห้าคนในชุดสูทเดินเข้ามา

บนหน้าอกของพวกเขามีแขวนบัตรประจำตัวของสำนักบริหารยา

เมิ่งไห่เทาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วพูดอย่างดูถูกว่า “พวกแกเพิ่งจะมา ปล่อยให้คุณชายอย่างฉันรอตั้งนาน”

“ฮึ ไอ้สารเลว ทำเรื่องฝ่าฝืนกฎหมายในโรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ? แกรู้ไหมว่าอธิบดีสำนักบริหารยาออกคำสั่งด้วยตัวเองให้ฉันมาที่นี่เพื่อจัดการญาติพี่น้องตามกฎหมาย” เมิ่งจื่อหยุนก้าวออกมาจากทางด้านหลังของชายคนหนึ่ง จ้องเขม็งไปที่เมิ่งไห่เทา

เมิ่งไห่เทายิ้มอย่างใจเย็น ไม่ได้เอาคำพูดของพ่อมาใส่ใจ เขากล่าวว่า: “พ่อ พ่ออย่ามาขู่ผมเลย ตรงนี้ไม่มีคนนอกอยู่ เรื่องนี้ก็เป็นที่รู้ๆ กัน จะจัดการเรื่องผมยังไง พ่อก็พูดกับอธิบดีแค่คำเดียวก็เรียบร้อยแล้วนี่”

แม้ว่าจะพูดไปเช่นนั้น แต่เมิ่งจื่อหยุนก็ยังหยิบใบสั่งยาของเมิ่งไห่เทามาดูรอบหนึ่ง

ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ย่นจนเป็นเส้นตรง ใบสั่งยานี้ไม่ว่าจะเป็นตัวยาหรือราคา มันล้วนไม่น่าเชื่อถือ ชัดเจนว่าเป็นความละโมบที่ไม่สิ้นสุด หากใช้ยาตามในใบสั่งยานี้จริงๆ ก็รอดูหายนะของครอบครัวได้เลย

“เฮ้อ ไอ้ลูกนอกคอก เกินจะเยียวยาจริงๆ ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องใหญ่!” เมิ่งจื่อหยุนโกรธจัดจนแทบจะกระอักเลือด แต่จะทำอย่างไรได้เขามีแค่ลูกชายคนนี้คนเดียวเท่านั้น จะทนดูเขาเข้าคุกได้อย่างไรไหว ช่วยปกปิดอีกครั้งก็แล้วกัน

ในขณะนั้นเอง เขาจ้องมองไปที่เมิ่งไห่เทาแล้วบอกว่า “เมิ่งไห่เทา อย่าลืมนึกถึงกฎหมายบ้าง ช่วงนี้แกระวังตัวหน่อย ถ้ามีครั้งต่อไป แกต้องเก็บกวาดปัญหาด้วยตัวเอง”

เมิ่งไห่เทาได้ยินประโยคนี้มาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้ว เขาจึงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “ผมรู้แล้ว ผมรู้แล้ว พ่อครับ พ่อรีบจัดการเรื่องนี้เร็วๆ แล้วรอดูว่าพ่อจะได้ลูกสะใภ้ในไม่ช้านี้ ฮ่าฮ่า เรื่องนี้เป็นผลกำไรมหาศาลสำหรับตระกูลเมิ่งของเรา”

เมิ่งจื่อหยุนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เขาวางใบสั่งยาในมือลงและกำลังจะพาคนออกไป

แต่เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้าลู่เสี้ยงหยางก็พูดอย่างยิ้มแย้ม: “คนจากสำนักบริหารยาอย่างพวกคุณคิดเหมือนกันไหมว่าใบสั่งยานี้มีปัญหา? ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงต้องขอให้อธิบดีของพวกคุณมาที่นี่ด้วยตนเอง”

หืม?

เท้าที่ก้าวออกไปของเมิ่งจื่อหยุนชักกลับมา เขาหันกลับไปมองลู่เสี้ยงหยาง สีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง

“แม่ง! คุณนี่แม่งทำอะไรโง่ๆ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณคิดว่าอธิบดีของสำนักบริหารยามาแล้วจะทำอะไรผมได้เหรอ? คุณรู้ไหมปู่ของผมเป็นใคร? แม่งเอ๊ย ปู่ของผมเป็นผู้เชี่ยวชาญในสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ชีวภาพ อธิบดีสำนักบริหารยาในปัจจุบันนี้เป็นลูกศิษย์ของเขา หนุ่มน้อย ที่พูดมาไม่กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อ วงการแพทย์ของปินเหอนี้อยู่ใต้ชายคาของตระกูลเมิ่งเรา การที่ทำให้คุณชายอย่างผมโกรธ เชื่อไหมว่าผมจะทำให้คุณไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้อีกเลย” เมิ่งไห่เทากล่าวอย่างดุดัน

คนคนนี้โง่นัก ถ้าไว้หน้าเขา ไม่สั่งสอนเขา เขาจะคิดว่ามาเห่าไม่ดูตาม้าตาเรือที่นี่ได้

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกขบขัน สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ชีวภาพเป็นสถานที่ที่หลิ่วหรูยู่ทำงานอยู่ไม่ใช่หรือ?

ครั้งหนึ่งซิลี่เคยพาเขาไปที่สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ชีวภาพเพื่อตอบคำถามที่ยุ่งยากแทนหลิ่วหรูยู่ เขาเคยถูกชายชราที่ชื่ออาจารย์เมิ่งกลั่นแกล้งมาก่อน

หลังจากนั้นเขาก็โยนขวดยาน้ำที่พัฒนาขึ้นเองออกมา ซึ่งทำให้ตาแก่เมิ่งเลื่อมใส คุกเข่าลงไหว้ครูตรงนั้น

ถ้าเขาเดาไม่ผิด ตาแก่เมิ่งคนนั้นน่าจะเป็นคุณปู่ที่เมิ่งไห่เทาพูดถึง

“ฮ่าฮ่า ยิ่งใหญ่จริงๆ พูดตามตรงนะ ต่อให้คุณปู่ของคุณอยู่ตรงนี้ ก็ต้องคุกเข่าลงเคารพผมเหมือนกัน” ลู่เสี้ยงหยางพูดพร้อมกับส่ายหน้า

เย็ดแม่ง!