บทที่ 209 เรื่องบางเรื่องพูดต่อหน้าภรรยาไม่ได้

บทที่ 209 เรื่องบางเรื่องพูดต่อหน้าภรรยาไม่ได้

หวังเขี่ยวหยุนที่เห็นลู่เสี้ยงหยางไม่มีทีท่าว่าจะลงไม้ลงมือ เธอจึงคิดว่าเขากลัวตัวเองและแสดงสีหน้าได้ใจมาก

ทุกวันนี้เธอเป็นสะใภ้ของตระกูลหลิน ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองปินเหอ เป็นครอบครัวสูงส่งแม้แต่ครอบครัวเศรษฐีอื่นๆ ก็ไม่กล้าตอแยด้วย

ด้วยเหตุนี้หวังเขี่ยวหยุนถึงกล้าหยิ่งผยองขนาดนี้ อีกอย่างสามีของเธอยังเป็นน้องชายแท้ๆของทายาทสืบสกุลด้วย ดังนั้นในเมืองปินเหอนี้เธอแทบไม่ต้องเกรงกลัวใครเลย

แน่นอนว่าวันนี้ที่หวังเขี่ยวหยุนมีปัญหากับเย่สวนนั้นไม่ได้มีเพียงเรื่องในอดีตของพวกเธอเท่านั้น แต่ก่อนหน้านี้สามีของเธอที่ได้เจอกับเย่สวนเขากลับมองเย่สวนอย่างไม่กะพริบตาเลย ซึ่งเรื่องนี้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

วันนี้เธอจะให้บทเรียนกับผู้หญิงสารเลวคนนี้ เธอจะทำให้สามีรู้ว่าผู้หญิงที่น่าเกลียดคนนี้ยังคุ้มค่าให้เขามองอย่างไม่กะพริบตาอีกไหม!

ณ เวลานี้ เมื่อเห็นมือของหวังเขี่ยวหยุนที่กำลังเหวี่ยงออกมา ในที่สุดลู่เสี้ยงหยางก็ยกมือขึ้นมาแล้วคว้าแขนหวังเขี่ยวหยุนไว้ทันที

“เชื่อไหมว่าผมจะหักมือคุณได้” ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างเย็นชามาก

หวังเขี่ยวหยุนรู้สึกสะดุ้งอย่างตั้งตัวไม่ทัน ความกลัวที่ไม่รู้จักเกิดขึ้นในหัวใจของเธอ

ดูเหมือนเป็นภาพลวงตาที่ลู่เสี้ยงหยางกล้าทำอะไรกับเธอจริงๆ

แต่ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็นึกถึงภูมิหลังอันสูงส่งของเธอ และทันทีที่นึกถึงเธอก็เต็มไปด้วยความมั่นใจแล้วพูดกับลู่เสี้ยงหยางอย่างท้าทาย “นายมันก็แค่เศษขยะ ยังกล้าพูดจาถากถางอีก เชื่อไหมว่าฉันจะหาคนมาฆ่านายได้......”

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องตะโกนขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีหน้าความเจ็บปวด

ลู่เสี้ยงหยางเริ่มใช้แรงแขนของเขา

เปลือกตาเย่สวนกระตุก เธอรู้จักตัวตนของหวังเขี่ยวหยุนดี ดังนั้นเธอจึงรู้สึกกลัวเล็กน้อย

เธอรีบเข้ามาดึงแขนเสื้อลู่เสี้ยงหยางแล้วกระซิบพูด “ใจเย็นก่อน ฉันอาจจะลำบากนะถ้าคุณมีเรื่องกับเธอ”

แม้จะเป็นเสียงกระซิบ แต่หวังเขี่ยวหยุนก็ยังได้ยินเสียงเธอ ดังนั้นจึงทำให้หวังเขี่ยวหยุนยิ่งได้ใจขึ้น

เธอมั่นใจแล้วว่าวันนี้จะให้เย่สวนคุกเข่าขอร้องเธอให้ได้

เมื่อพูดเสร็จ เธอยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงไปทางเย่สวนอีกครั้ง

เธอคิดว่าจะสั่งสอนเย่สวนก่อนแล้วค่อยกลับมาจัดการลู่เสี้ยงหยาง เพราะตอนนี้เธอเกลียดเย่สวนมากกว่า

เย่สวนได้แต่มองฝ่ามือของหวังเขี่ยวหยุนที่เหวี่ยงเข้ามาหาเธอ เธอไม่กล้าหลบ ได้แต่หลับตาน้อมรับมันและไม่รู้ว่าน้ำตาของตัวเองซึมตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอไม่ได้กลัวหวังเขี่ยวหยุน แต่เธอกลัวแค่ว่าหวังเขี่ยวหยุนจะทำร้ายคนข้างๆ เธอคนนี้

ผั๊วะ!

ทันใดนั้นเสียงคมชัดที่แสบแก้วหูดังขึ้น

ตามด้วยเสียงกรีดร้องของหวังเขี่ยวหยุน “โอ้ย ไอ้เหี้ยมึง ไอ้เศษขยะ กล้าตีกูได้ไง”

เย่สวนลืมตาขึ้นอย่างว่างเปล่า เธอเห็นเพียงลู่เสี้ยงหยางยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และเห็นรอยฝ่ามือสีแดงแขวนอยู่บนใบหน้าของหวังเขี่ยวหยุน

นี่มัน?

เย่สวนรู้สึกตกใจอย่างหนัก ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าลู่เสี้ยงหยางนั้นกล้าหาญมาก

“ถ้าเป็นแบบนี้ตลอดไป ก็คงดีเหมือนกันเนอะ” เย่สวนคิดในใจ แต่ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ส่ายหัว เพราะนี่เป็นแค่ความปรารถนาที่ฟุ่มเฟือยของเธอเท่านั้น

ลู่เสี้ยงหยางตบหวังเขี่ยวหยุนจริงๆ ด้วย ซวยแล้ว เขาต้องเผชิญกับความกดดันและปัญหาอย่างไม่รู้จบแน่