บทที่ 215 เก่งนักใช่ไหม

บทที่ 215 เก่งนักใช่ไหม

เมื่อเห็นหวังเสว่เดินเข้ามา ลู่เสี้ยงหยางถึงกับตกตะลึงไปสองสามวิ

ในความคิดของเขาตำรวจหญิงมักจะเป็นประเภทหญิงแกร่ง แต่ไม่คิดเลยว่าหวังเสว่จะสวยขนาดนี้

ใบหน้าทรงไข่อันงดงามเหมือนในภาพวาด หุ่นรูปตัว S ที่ดูดีที่สุดของมาตรฐาน

แม้ว่าจะสวมเครื่องแบบชุดหลวม แต่ไม่สามารถซ่อนความงดงามข้างในได้

บ้าเอ๊ย เป็นสาวสวยแบบนี้ได้ไง!

“เหอะๆ คุณเจ้าหน้าที่หวัง กรุณาพูดจาระวังด้วยนะครับ ผมเป็นคนซื่อสัตย์นะ ถ้าคุณคิดว่าผมไม่ใช่คนซื่อสัตย์จริงๆ คุณต้องมีหลักฐานนะครับ” ลู่เสี้ยงหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

ซุนเซียงเซียงที่เห็นหวังเสว่เดินเข้ามาก็รู้สึกตกใจเหมือนกัน “คุณเจ้าหน้าที่หวังคะ ดิฉันให้คุณรออยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอคะ? คุณคิดว่ามียศตำแหน่งแล้วคุณจะมีสิทธิพิเศษด้วยเหรอคะ?”

หวังเสว่ทำเสียงไม่พอใจแล้วตอบกลับ “ตำรวจดำเนินคดีต้องแจ้งให้คุณทราบทุกเรื่องเลยเหรอ?”

ซุนเซียงเซียงสีหน้าไม่พอใจมาก เธอเตรียมจะเปิดศึกแต่ลู่เสี้ยงหยางห้ามไว้ “พอแล้วๆ พวกคุณสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้ว เซียงเซียง คุณไปทำงานก่อนเถอะ ผมขอใช้เวลาปรับความเข้าใจกับเจ้าหน้าที่หวังท่านนี้ก่อน”

“ค่ะ ท่านประธาน” เมื่อลู่เสี้ยงหยางออกคำสั่ง ซุนเซียงเซียงจึงปฏิเสธไม่ได้ เธอได้แต่จ้องหน้าหวังเสว่แล้วเดินออกจากห้องไป

“เหอะๆ” ลู่เสี้ยงหยางยิ้มพูดต่อ “เชิญนั่งครับ มีเรื่องอะไรอยากปรึกษาพี่ชายเชิญเลยครับ”

หึ!

พี่ชาย?

ใครน้องคุณ?

กะล่อนจริงๆ เห็นผู้หญิงแล้วหางโผล่เชียว

“เหอะ ลู่เสี้ยงหยาง กรุณาระวังคำพูดด้วยนะ ฉันมาที่นี่เพราะคดีหนึ่ง โปรดให้ความร่วมมือด้วย ไม่งั้นฉันจะพาคุณกลับไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจนะ” หวังเสว่พูดอย่างเย็นชา

ลู่เสี้ยงหยางยักไหล่ตอบเธอ “ครับผมๆ คุณรีบว่ามาเลยครับ ผมยังมีงานต้องทำอีกเยอะเลย”

บ้าจริง! ผู้หญิงคนนี้ดุอย่างเสือเลย ล้อเล่นไม่ได้จริงๆ นะเนี่ย

“คุณรู้จักหลินเสี่ยวโปใช่ไหม?” หวังเสว่ถามลู่เสี้ยงหยางแล้วหยิบรูปถ่ายของหลินเสี่ยวโปขึ้นมา

เมื่อเห็นรูปนั้นลู่เสี้ยงหยางก็จำได้ทันที ให้ตายเหอะ นั่นมันคนที่เราเพิ่งสั่งสอนเมื่อวานไม่ใช่หรือ?

มันถูกเกาหยางจับตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจแล้วนี่นา?

“รู้จักสิครับ ทำไมเหรอ?” ลู่เสี้ยงหยางตอบ

หวังเสว่จ้องสายตาของลู่เสี้ยงหยางอย่างจริงจัง ราวกับว่าเธอกำลังอ่านใจเขา จากนั้นเธอพูดทีละคำอย่างชัดเจน “เมื่อคืนนี้เขาถูกฆ่าที่ห้องกักขัง คุณทราบเรื่องนี้ไหม?”

ว่าไงนะ?

มันถูกฆ่าตายแล้ว?

ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างประหลาดใจ “หึ! ฝีมือใคร?”

หวังเสว่พูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันคิดว่าคุณควรรู้ดีกว่าฉันนะว่ามันเป็นฝีมือใคร?”

ให้ตายเหอะ!

ผู้หญิงอกใหญ่แต่ไร้สมองคนนี้ ดันมาสงสัยว่าเราเป็นฆาตกรได้ไง? ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกโกรธมาก

“เหอะๆ น่าสนใจดีนะ พวกคุณมักจะกล่าวหาคนโดยมีหลักฐานไม่ใช่เหรอครับ? คุณเจ้าหน้าที่หวัง คำพูดของคุณเกินไปแล้วนะครับ แต่โชคดีที่ผมเป็นคนใจกว้างไม่ถือสาคุณ ไม่งั้นผมจะให้ทนายผมฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาทได้นะครับ” ลู่เสี้ยงหยางยิ้มพูด

หวังเสว่เงียบไปสักพักแล้วหัวเราะขึ้นมา “ใจเย็นก่อนคุณลู่ ฉันแค่พูดเล่นเท่านั้น จริงสิ คุณมีเวลาไปดื่มชาด้วยกันไหม?”

ดื่มชา?

ไปดื่มชาที่สถานีตำรวจ?

ดื่มบ้าอะไร!

“ไม่ว่างครับ” ลู่เสี้ยงหยางปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

หวังเสว่ยิ้มหน้าบานกว่าเดิม “อย่าเข้าใจผิดนะคะ ไม่ได้ชวนคุณไปดื่มชาที่สถานีตำรวจ แค่จะชวนไปที่ร้านชา”

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหัวตอบ “ผมไม่ชอบดื่มชาจริงๆ แต่แน่นอนถ้าคุณอยากเลี้ยงผม เราไปร้านอาหารรอยเอิลเบอร์หนึ่งก็ได้นะครับ ผมได้ข่าวว่าอาหารที่นั่นรสชาติดีมาก อีกอย่างผมชอบไวน์กาแบร์เนมากเลยนะครับ”