บทที่ 246 สาวน้อย แบบนี้มันไม่น่าดูเลยนะ

บทที่ 246 สาวน้อย แบบนี้มันไม่น่าดูเลยนะ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หม่าเปินถึงกับจูเทียนเซิงก็จ้องไปที่สวีปินแล้วยิ้มพูดด้วยความเย้ยหยัน “เป็นแค่ผู้อำนวยการฝ่ายวางผังเมืองเล็กๆ คนหนึ่ง ช่างกล้าพูดจาโอ้อวด อยากรู้ว่าคุณเอาความกล้านี้มาจากไหนกัน?”

สวีปินหดคอโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังพูดอย่างหนักแน่นว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่การตัดสินใจของผมคนเดียว แต่ผ่านการอนุมัติอย่างเป็นเอกฉันท์จากคนทั้งแผนกของผมแล้ว ผมเป็นแค่ตัวแทนของแผนกเท่านั้น”

ชายในชุดลายพรางหัวเราะเบาๆ แล้วพูดกับเขา “คุณช่างกล้าดีที่เป็นตัวแทนของคนทั้งแผนก ให้หัวหน้าแผนกของคุณมาคุยกับเรา”

สวีปินถึงกับทำตัวไม่ถูก “หัวหน้าแผนกผมติดธุระ ท่านจึงมอบหน้าที่นี้มาให้ผม......”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบก็มีเสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังขึ้น “สามหาว สวีปิน คุณกล้าดียังไงถึงได้เอาชื่อของผมไปแอบอ้างตามใจชอบ”

ทันทีที่เสียงนั้นพูดจบ ก็มีชายใส่แว่นวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

ซุนเจิ้งยี่!

หัวหน้ากรมโยธาธิการและผังเมืองตัวจริง

ทันทีที่เห็นซุนเจิ้งยี่ สีหน้าของสวีปินก็เปลี่ยนไป เขาวิ่งเข้าไปแล้วพูดอย่างเลียแข้งเลียขา “หัวหน้ามาได้ไงครับ? เรื่องแค่นี้ผมจัดการเองได้นะครับ”

ซุนเจิ้งยี่ไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับง้างมือขึ้นแล้วตบไปที่กลางหน้าของสวีปิน

ผั๊วะ!

เสียงแหลมคมดังก้องอย่างชัดเจน รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสวีปิน

สวีปินโกรธมากที่ถูกตบ เขามองหน้าซุนเจิ้งยี่แล้วพูดต่อ “หัวหน้าครับ หัวหน้าหมายถึงอะไร นี่ผมทำตามเอกสารอย่างเคร่งครัดเลยนะครับ”

ผั๊วะ!

คำตอบของซุนเจิ้งยี่ก็ยังเหมือนเดิม

“โรงงานผลิตของหยูเม่ยหยินกรุ๊ปไม่มีในลิสรายชื่อที่ถูกอนุมัติให้รื้อถอน แต่นายเพิ่มมันเข้าไปเอง เรื่องชั่วๆ แบบนี้นายยังคิดทำได้ นายมันเสียชาติเกิดจริงๆ” ซุนเจิ้งยี่ตะโกนด่าอย่างดุเดือด

สวีปินถึงกับเหงื่อตกและไม่กล้าพูดอะไรต่อ หัวหน้าซุนเจิ้งยี่ของเขาไว้ใจและมอบอำนาจในการตัดสินใจให้เขามาตลอด ดังนั้นเขาจึงกล้าทำแบบนี้

แต่ไม่คาดคิดว่าตอนนี้ความลับจะถูกเปิดเผย

“เหอะ ช่างกล้าจริงๆ ทำความผิดร้ายแรงขนาดนี้ นายรอไปอยู่ในคุกตลอดชีวิตได้เลย” ซุนเจิ้งยี่พูดอย่างเย็นชา

สึบ!

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ สวีปินถึงกับเข่าทรุด หลังจากคุกเข่าลงพื้นเขาก็ขอความเมตตากับซุนเจิ้งยี่อย่างไม่หยุด

ซุนเจิ้งยี่ไม่แม้แต่จะมองหน้าสวีปิน เขาโบกมือจากนั้นก็มีตำรวจสองนายเข้ามารวบตัวสวีปินและพาตัวเขาไป

ในขณะนี้ ความหวังสุดท้ายของสี่ตระกูลใหญ่ก็หมดลง

ลู่เสี้ยงหยางมองไปที่หานปิงหานแล้วพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ “ถ้าคุกเข่าสารภาพกับสิ่งที่ทำในตอนนี้ บางทีพวกคุณอาจจะมีทางรอดก็ได้นะ”

เมื่อได้ยินคำนี้ หานปิงหานยังคงดื้อรั้น แต่พรรคพวกของเธอต่างก็คุกเข่าลงกันหมดแล้ว “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรานะครับ เราแค่ถูกตระกูลหานบีบบังคับให้ทำเท่านั้น”

ลู่เสี้ยงหยางสีหน้าประชดประชันมาก เขามองไปที่หานปิงหานแล้วพูดต่อ “ถ้าคุกเข่าก็อาจมีชีวิตรอดไปได้ แต่ถ้าไม่คุกเข่าพวกคุณควรรู้ผลที่จะตามมานะ”

สึบ สึบ สึบ……

หลายคนในสี่ตระกูลใหญ่คุกเข่าลงอย่างไม่รอช้า

หานปิงหานรู้สึกละอายใจมาก แม้เธอจะไม่เต็มใจ แต่เรื่องมันเกินเลยแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกและค่อยๆ งอขาคุกเข่าลง

หานปิงหานเป็นคนฉลาดและยังมีไหวพริบที่ดี

เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ในวันนี้เธอไม่อาจเอาชนะได้แล้ว ดังนั้นเธอจึงยอมก้มหน้าไปก่อน