บทที่ 251 ผมขอแขนข้างหนึ่งของคุณนะ!

บทที่ 251 ผมขอแขนข้างหนึ่งของคุณนะ!

จากนั้นไม่นานรถตู้ก็เข้ามาจอดอยู่ข้างจางเทา

ประตูรถตู้ถูกเปิดออก และหมาป่าดำกระโดดลงจากก่อน

จางเทาถามอย่างดีใจ “คุณหมาป่าดำ เป็นยังไงบ้าง สำเร็จไหม?”

หมาป่าดำไม่ได้สนใจจางเทา เขาเดินอ้อมไปที่ประตูรถข้างที่นั่งคนขับ จากนั้นเปิดประตูออกแล้วพูดด้วยความเคารพ “เชิญครับคุณลู่”

ว่าไงนะ?

เมื่อเห็นฉากนี้ จางเทา สวียั่นยั่นและโจวอานต่างก็ต้องตกตะลึง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ให้ตายเหอะ!

หมาป่าดำไปฆ่าลู่เสี้ยงหยางไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนนี้เขากลับให้เกียรติลู่เสี้ยงหยางราวกับเป็นบรรพบุรุษของเขา

สวียั่นยั่นและโจวอานได้แต่มองไปที่จางเทาด้วยความสงสัย

จางเทาขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมาป่าดำทำภารกิจไม่สำเร็จ แถมไม่พอยังถูกลู่เสี้ยงหยางจัดการด้วย

“ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร” ถึงกระนั้นจางเทาก็ยืนกรานที่จะรักษาใบหน้าและพูดขัดต่อเจตจำนงของเขา

โจวอานก็เริ่มเกิดความมั่นใจขึ้น เขามองไปที่ลู่เสี้ยงหยางที่เพิ่งก้าวออกมาจากรถตู้และพูดว่า “ไอ้หนู คืนนี้นายตายแน่ นายอยากสั่งเสียอะไรก่อนไหม?”

ลู่เสี้ยงหยางไม่ได้สนใจเขา และได้แต่มองไปที่จางเทาแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณรีบตายขนาดนี้ ผมจะทำให้คุณสมหวังเอง”

“ฮ่าๆ ๆ” ก่อนที่จางเทาจะพูด โจวอานก็หัวเราะดังๆ ขึ้นมา ราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง จากนั้นเขาชี้หน้าลู่เสี้ยงหยางแล้วพูดอย่างเย้ยหยัน “ไอ้หนู นายเป็นใครมาจากไหน ถึงกล้าพูดจากับพี่ชายของข้าแบบนี้......”

“หนวกหู!” ลู่เสี้ยงหยางตัดคำพูดเขา จากนั้นขยับร่างไปปรากฏตัวอยู่ตรงข้างโจวอาน

โจวอานรู้สึกตกใจกับความเร็วของลู่เสี้ยงหยางและตะโกนออกมา “แมร้ง นายคิดจะทำอะไร?”

ผัวะ!

คำตอบเดียวของเขาคือเสียงที่ชัดเจน มือของลู่เสี้ยงหยางตบไปที่กลางหน้าของโจวอานด้วยความแรง

ร่างของโจวอานที่ถูกตบได้กระเด็นออกไปห้าเมตรและฟาดลงบนพื้น

“โอ๊ย” โจวอานได้แต่นอนขดตัวเป็นลูกบอลแล้วบ่นครวญครางอยู่ในปากอย่างไม่หยุดหย่อน ในขณะนี้มีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงในส่วนที่ถูกตีบนใบหน้าของเขาและข้อต่อทั่วร่างกายของเขาที่กระแทกกับพื้นก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับว่ามันจะขาดจากกัน

“ฝ่ามือนี้สำหรับจ้าวหรูเย็น ผมเคยเตือนคุณมาก่อนแล้ว จ้าวหรูเย็นเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผม ถ้าคุณกล้าทำให้เธอเสียใจผมจะไม่ปล่อยคุณไว้” ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างเย็นชาแล้วก้าวเข้าไปหาโจวอาน

โจวอานรู้สึกโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าลู่เสี้ยงหยางจะกล้าทำร้ายเขาต่อหน้าพี่ชาย

“แมร่ง ไอ้เด็กเหลือขอ คืนนี้มึงตายแน่ กูขอรับประกัน” โจวอานตะโกนด่าโดยไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

ลู่เสี้ยงหยางได้แต่ส่ายหัว เขาเดินมาถึงตรงหน้าโจวอานแล้วมองด้วยท่าทีโอ่อ่า จากนั้นยกเท้าขวาขึ้นแล้วเหยียบลงกลางเป้าของโจวอาน

โจวอานกล้าคิดไม่ซื่อกับเจ้าหรูเย็น ดังนั้น จากนี้ไปเขาไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ชายอีกต่อไป

“อ๊า!” ทันทีที่เท้าของลู่เสี้ยงหยางเหยียบลงไป โจวอานก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเศร้าสลด

โจวอานเพิ่งรู้สึกถึงรสชาติของความเจ็บปวดตรงไข่อย่างจริงจัง

บ้าเอ๊ย! จะโหดเหี้ยมไปไหม!

รูม่านตาของจางเทาหดตัวลงอีกครั้ง สีหน้าของเขาหวาดกลัวอย่างที่สุด

พรึ่บ!

สวียั่นยั่นตกใจจนขาอ่อนและนั่งลงกับพื้น ใบหน้าอันสวยงามของเธอซีดเซียวอย่างหาความสุขไม่ได้ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ ของเหลวสีเหลืองกลิ่นฉุนไหลออกมาจากต้นขาของเธออย่างห้ามไม่ได้

เธอกลัวลู่เสี้ยงหยางถึงขั้นฉี่ราด!