บทที่ 257 เลียแข้งออดอ้อน

บทที่ 257 เลียแข้งออดอ้อน

เมื่อเห็นเฉินเหลยก้มหน้ายอมจำนนต่อลู่เสี้ยงหยาง หวังไสว่และสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมอาชญากรรมต่างก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ

เพราะพวกเขาไม่พอใจเฉินเหลยมานานแล้ว แต่เนื่องจากเขามีสถานะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคง ทุกคนจึงไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าเขา

แต่ในตอนนี้ สามารถบอกได้ว่าลู่เสี้ยงหยางช่วยระบายความในใจของพวกเขาแล้ว

“ฮ่าๆ สุดยอดเลยครับคุณลู่ เราทุกคนเชื่ออยู่แล้วว่าคุณจะพาเราจับกุมฆาตกรในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องได้อย่างแน่นอน”

“ยอดเยี่ยมมากเลยครับคุณลู่ จากนี้ไปคุณกับหัวหน้าทีมจะเป็นไอดอลของพวกเราครับ”

“คุณลู่รับเด็กฝึกงานไหมครับ? อย่างผมคุณลู่จะรับไหมครับ?”

เป็นเวลาหนึ่งที่สมาชิกของทีมอาชญากรรมต่างก็พากันแสดงความคิดเห็นต่อลู่เสี้ยงหยาง

ในทางตรงกันข้าม เฉินเหลยที่เคยถูกขนานนามมาก่อนกลับไม่มีใครสนใจเขาเลย เขายืนอยู่คนเดียวและค่อยๆ ถูกเบียดออกไป

ดวงตาของลู่เสี้ยงหยางเริ่มฝืด เขาไม่มีอารมณ์ที่จะคุยกับสมาชิกของทีมอาชญากรรมเหล่านี้ จากนั้นเขาหาวและพูดกับหวังไสว่ว่า “นี่มันก็ดึกมากแล้ว ผมว่าผมควรกลับไปก่อนดีกว่า”

หวังไสว่ตอบด้วยความเกรงใจ “ฉันยังมีแฟ้มงานอีกแฟ้มอยากให้คุณช่วยวิเคราะห์หน่อย ถ้าดูเสร็จแล้วฉันจะส่งคุณกลับไปเองนะ”

นอกเหนือจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเมืองไท่ผิง ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ปินเหอก็มีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอีกคดีหนึ่งที่คล้ายคลึงกัน

การฆ่าต่อเนื่องที่เป็นสัญลักษณ์นั้นชัดเจนมาก เพราะเหยื่อทุกรายถูกตัดศีรษะ

“ได้ครับ” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้าตอบด้วยความเหนื่อยล้า

เมื่อเห็นว่าลู่เสี้ยงหยางตอบตกลง หวังไสว่ก็รู้สึกดีใจมาก “งั้นช่วยเข้าไปในออฟฟิศกับฉันหน่อยนะ”

จากนั้นเธอก็เดินนำไปก่อน

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เสี้ยงหยางและหวังไสว่ก็เข้าไปในออฟฟิศ

โดยที่ยังไม่ทันได้นั่งลง หวังไสว่ก็รีบหยิบแฟ้มจากโต๊ะแล้วยื่นให้ลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางอ่านจบอย่างรวดเร็ว จากนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อนำคดีฆาตกรรมต่อเนื่องมารวมกันก็สามารถสรุปได้ง่ายๆ เพราะเหยื่อทุกคนเป็นลูกเศรษฐี และถูกตัดศีรษะเหมือนกันหมด ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วสรุปได้ว่าฆาตกรก็คือคนเดียวกัน

สิ่งที่ลู่เสี้ยงหยางไม่คาดคิดคือ หลินเสี่ยวโปที่ถูกเขาส่งตัวไปเรือนจำก่อนหน้านี้ก็เสียชีวิตในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ด้วย

“เป็นยังไงบ้าง? พบเบาะแสอะไรไหมคะ?” เมื่อเห็นว่าลู่เสี้ยงหยางดูแฟ้มคดีเสร็จ หวังไสว่ก็ถามเขาด้วยความสงสัย เธอทำคดีฆาตกรรมนี้มาสักพักแล้ว แต่ยังไม่มีเงื่อนงำใดๆ ซึ่งคดีนี้ก็ทำให้เธอปวดหัวมาก

ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจแล้วพูด “ตามข้อมูลที่มียังไม่เพียงพอที่จะระบุตัวผู้ร้ายได้ แต่ฆาตกรไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับลูกเศรษฐีที่เขาฆ่า ฆาตกรฆ่าคนโดยไม่เอาทรัพย์สินเลย นั่นก็หมายความว่าเขาไม่ได้ทำเพื่อเงิน ซึ่งอาจหมายถึงมันเป็นการล้างแค้นหรือการแจ้งเตือนถึงเรื่องบางเรื่องก็ได้”

“เท่าที่ผมวิเคราะห์แล้ว มันน่าจะเป็นคำเตือนมากกว่า เพราะเหยื่อทุกรายถูกสังหารโหดโดยการฆ่าตัดคอ นั้นก็หมายความว่าเขาต้องการใช้วิธีนองเลือดนี้เพื่อบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง”

หลังจากฟังคำวิเคราะห์ของลู่เสี้ยงหยางแล้วหวังไสว่ก็พยักหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรบางอย่างได้

“นอกจากนี้” ทันใดนั้น ดวงตาของลู่เสี้ยงหยางเปล่งประกายแสงและพูดต่อ “ถ้าสัญชาตญาณของผมไม่ผิด ผมว่าฆาตกรน่าจะเป็นผู้หญิงนะ”

ว่าไงนะ?

เพศหญิง?

หวังไสว่รู้สึกประหลาดใจ “ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนถึงฆ่าคนด้วยการตัดหัวได้?”