บทที่ 259 ฉันจะพาเธอไป นายมีปัญหาไหม?

บทที่ 259 ผมจะพาเธอไป คุณมีปัญหาไหม?

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เสี้ยงหยางก็ได้มาถึงหน้าประตูคลินิกของบ้านจ้าวหรูเย็น

เขาเห็นประตูคลินิกปิดอยู่และดูเหมือนจะไม่ได้เปิดให้บริการ

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกประหลาดใจ เพราะโดยปกติแล้วคลินิกของบ้านจ้าวหรูเย็นจะเปิดให้บริการตลอด 365 วันและไม่เคยหยุดมาก่อน แต่วันนี้มันกลับผิดปกติ

ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วแล้วผลักประตูคลินิกออก

เมื่อมองไปข้างใน เขาเห็นจ้าวหรูเย็นนั่งอยู่บนเก้าอี้ เหมือนเธอกำลังตกอยู่ในภวังค์

มีหญิงชราผมหงอกคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ เธอ หญิงชราหลับตาและเปล่งออร่าทรงพลังออกมา ทำให้ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกตื่นตัว

ลู่เสี้ยงหยางเดินเข้าไปด้านใน และในขณะนี้ จ้าวหรูเย็นที่เพิ่งสังเกตเห็นลู่เสี้ยงหยางสีหน้าของเธอก็กลายเป็นความกังวล “ลู่เสี้ยงหยาง คุณมาได้ไง? ฉันบอกคุณแล้วไม่หรือว่าไม่ต้องมาแล้ว?”

ลู่เสี้ยงหยางได้แต่อมยิ้มแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ จ้าวหรูเย็นและพูดว่า “ไม่เจอกันตั้งนาน ผมก็แวะมาหาคุณไง”

จ้าวหรูเย็นรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย ความสุขค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ แต่ในทันทีก็กลับไปเศร้าหมองอีกครั้ง

ด้วยความเข้าใจของลู่เสี้ยงหยาง เขารู้ว่าต้องเกิดเรื่องกับจ้าวหรูเย็นอย่างแน่นอน เขาจึงถามลองเชิงว่า “ไม่เห็นคุณลุงเลย แกออกไปแต่เช้าแล้วเหรอ?”

จ้าวหรูเย็นไม่ได้ตอบ ได้แต่พยักหน้าและรู้สึกกระวนกระวายใจมาก

ลู่เสี้ยงหยางหันมองไปที่หญิงชราคนนั้นแล้วถามว่า “แล้วท่านนี้คือ?”

หญิงชราไม่ได้สนใจลู่เสี้ยงหยาง เธอยังคงพักสายตาอยู่

ร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของจ้าวหรูเย็น เธอตอบอย่างรีบร้อนว่า “ท่านเป็นแขกของเราและเป็นญาติที่อยู่ต่างถิ่นด้วย”

“อ้อ” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้าอย่างสงสัย

ในขณะนี้หญิงชราก็ลืมตาขึ้น แววตาที่เฉียบคมฉายแววนัยน์ตาของเธอ จากนั้นเธอพูดกับจ้าวหรูเย็นว่า “เธอจะบอกลากับไอ้เด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ? รีบพูดสิ เราต้องรีบไปนะ”

ว่าไงนะ?

บอกลา?

ลู่เสี้ยงหยางงงงวยเข้าไปใหญ่ จะให้จ้าวหรูเย็นบอกลาเขา หรือว่าเธอจะไปจากที่นี่แล้ว

“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่เสี้ยงหยางถามจ้าวหรูเย็น

จ้าวหรูเย็นไม่มีการตอบสนอง เธอได้แต่กัดฟันแล้วบีบกำปั้นไว้แน่นๆ ซึ่งสามารถมองออกได้ว่าในใจเธอรู้สึกซับซ้อนมาก

บ้าเอ๊ย! เกิดเรื่องขึ้นจริงด้วย

ลู่เสี้ยงหยางอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง

จ้าวหรูเย็นเพิ่งตั้งสติได้ เธอจึงตอบเขาว่า “ฉันจะไปจากปินเหอสักช่วง เราอาจไม่ได้เจอกันอีกนานเลยล่ะ”

ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คุณจะไปไหน? ครอบครัวของคุณ เพื่อนๆ ของคุณก็อยู่ที่นี่กันหมดไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณจะไปจากที่นี่ทำไม?”

มัน......

จ้าวหรูเย็นไม่รู้จะบอกกับลู่เสี้ยงหยางอย่างไร

หญิงชราก็ได้ช่วยเธอตอบ “มันเป็นเรื่องภายในของเทียนเหมินของเรา นายเป็นคนนอกไม่มีสิทธิ์ถาม”

เป็นน้ำเสียงที่ไม่แยแสและดูถูกเหยียดหยามกันมาก เธอไม่ได้เห็นลู่เสี้ยงหยางอยู่ในสายตาเลย

เทียนเหมิน?

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกประหลาดใจ เขาเคยได้ยินหวังไสว่พูดถึงห้าลัทธิใหญ่ และเขาก็รู้ว่าเทียนเหมินก็เป็นหนึ่งในห้าลัทธิใหญ่ด้วย

“เอาล่ะ ในเมื่อคุยกันเสร็จแล้ว งั้นเราไปกันเถอะ” หญิงชรายืนขึ้นและพูดกับจ้าวหรูเย็น

จ้าวหรูเย็นพยักหน้าเบาๆ จากนั้นค่อยๆ ลุกยืนขึ้นและละอองน้ำจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมดวงตาของเธอ