บทที่ 282 การตัดสินใจครั้งสำคัญ

บทที่ 282 การตัดสินใจครั้งสำคัญ

เย่สวนไม่คิดเลยว่าจางกุ้ยจู๋จะไร้ยางอายขนาดนี้ เธอสร้างเรื่องแบบนี้โดยไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีเลย

การที่ลู่เสี้ยงหยางยอมช่วยพวกเขา นั่นคือความใจกว้างของเขา แต่สำหรับจางกุ้ยจู๋แล้ว เธอคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของลู่เสี้ยงหยาง แถมไม่พอยังโยนความผิดให้กับเขาด้วย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่สวนหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธ

จากนั้นเธอมองไปที่จางกุ้ยจู๋แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจ “คุณป้าคะ คุณป้าว่าจะกลับไปเมื่อไหร่? เดี๋ยวหนูซื้อตั๋วรถให้”

จางกุ้ยจู๋แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจในคำพูดของเย่สวน จากนั้นยิ้มตอบ “พวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ไม่กี่วันเอง ยังไม่ได้เที่ยวดีๆ เลย อย่างน้อยต้องอยู่สักสิบถึงสิบห้าวันสิ”

หลิวต้าจู้พยักหน้าพูด “นั่นสิๆ นานๆ ที่กว่าบ้านเราจะมีโอกาสมาเที่ยวหาที่นี่ จะรีบกลับไปทำไมละ”

เย่สวนโกรธจนรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

หลิวจิ้งได้แต่กุมขมับอย่างจนปัญญา เธอไม่รู้จะเอายังไงกับพี่ชายและพี่สะใภ้ของเธอแล้ว อีกอย่างเธอไม่สามารถไล่พวกเขาออกไปได้เพราะเคยสัญญากับพ่อแม่ไว้

“เหอะ” เย่สวนส่งเสียงไม่พอใจและชักสีหน้าใส่ครอบครัวของจางกุ้ยจู๋ จากนั้นเดินเข้าไปไลฟ์สดในห้องต่อ

ช่วงนี้แม่ของเธอเสียเงินกับไพ่นกกระจอกไปมากกว่า 10 ล้านหยวนแล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องขยันเพื่อหาเงินกลับมาให้ได้

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของหลิวจิ้งดังขึ้น เป็นสายโทรเข้าจากเพื่อนในวงไพ่ที่โทรมาชวนเธอออกไปเล่นไพ่นกกระจอก

หลังวางสายหลิวจิ้งลุกขึ้นแล้วพูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า “แม่จะออกไปก่อนนะ”

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า

และหลังจากหลิวจิ้งออกไปแล้ว เขาก็ออกไปด้วยเช่นกัน

เดิมทีเขาวางแผนจะเข้าไปในกองถ่ายกาลเวลาที่บากบั่น แต่ในระหว่างทาง เขาได้รับสายจากหวังเสว่

หวังเสว่พูดด้วยรอยยิ้ม “ลู่เสี้ยงหยาง ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ”

ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างติดตลก “คุณคงไม่ได้ตั้งใจจะโทรมาขอผมแต่งงานนะ”

“.…..” หวังเสว่ถึงกับอึ้งไปสักพัก เขาต้องมีความกล้ามากแค่ไหนถึงพูดแบบนี้ได้

“จะบ้าเหรอ! นี่คุณหลับฝันกลางวันอยู่ใช่ไหม?” หวังเสว่พูดอย่างไร้ความปรานี

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะเบาๆ แล้วพูดต่อ “ว่ามาสิ คุณมีข่าวดีอะไร?”

หวังเสว่พูด “คุณพอจะได้ข่าวเกี่ยวกับห้าลัทธิใหญ่ของเราไหม?”

ให้ตายสิ เรามาจากสำนักจิ่วโยวที่ไม่เคยถูกกับห้าลัทธิใหญ่นี้เลย

“เปล่านะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ลู่เสี้ยงหยางถาม

หวังเสว่พูดอย่างดูถูก “คุณเคยรับรู้อะไรไหมเนี่ย! ฉันคงต้องสงสัยว่าคุณเป็นลูกศิษย์สำนักอื่นแล้วล่ะ”

ลู่เสี้ยงหยางตอบอย่างเชื่องช้า “ใช่ ก็ผมเป็นสาวกสำนักอื่นที่ไม่มีชื่อเสียงในลัทธิไง”

“แย่จัง!” หวังเสว่โจมตีอย่างไม่ลดละ “พี่สาวคนนี้เป็นถึงศิษย์เอกของหลิวหลีกงเชียวนะ วันหลังติดตามพี่บ่อยๆ พี่รับประกันว่าจะให้นายกินดีอยู่ดี”

ลู่เสี้ยงหยางเงียบไปสักพัก เขากลัวถ้าพูดต่อจะทำให้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผย

เพราะอาจารย์เทพเทียนหัวที่เขานับถือนั้นเคยบอกกับเขาไว้ว่า ห้าลัทธิใหญ่กับสำนักจิ่วโยวของเขาและสำนักกวางหมิงต่างก็เป็นศัตรูต่อกัน ถ้าหวังเสว่รู้ตัวตนของเขา เธอคงไม่กล้าเจอหน้าเขาอีก

หวังเสว่ยังคงอธิบายต่อ “หลงถังที่เป็นลัทธิหลักของห้าลัทธิใหญ่ได้เตรียมจัดตั้งสถาบันในเมืองปินเหอนี้ เขาจะเปิดให้ลงทะเบียนแบบสาธารณะ ทุกคนสามารถลงทะเบียนได้ ขอเพียงผ่านการสัมภาษณ์ของเขาก็สามารถเข้าไปเรียนรู้วิชาศิลปะการต่อสู้ได้ แล้วคุณสนใจไหม?”