บทที่ 337 หมออัจฉริยะหรือนักต้มตุ๋น?

บทที่ 337 หมออัจฉริยะหรือนักต้มตุ๋น?

ในขณะนี้ ฟ้านเจี้ยนหมิงที่ใช้ปืนเล็งไปที่ศีรษะของคนขับรถได้ตะโกนขึ้นมา “ขับให้เร็วที่สุด ภายในครึ่งชั่วโมงมึงต้องส่งแม่กูไปถึงโรงพยาบาลให้ได้ ไม่เช่นนั้นกูจะยิงทะลุหัวมึงและให้ทุกคนถูกฝังไปพร้อมกับแม่กู”

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ คนขับรถกลัวจนสั่นไปทั้งตัว

หือ!

ทุกคนในรถต่างก็ใจหายและกลัวจนเหงื่อตก

ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนไร้เหตุผลเช่นนี้ แม่ของคุณจะเป็นหรือตายมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราถึงต้องฝังหัวเราไปด้วย

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกตลกเล็กน้อย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปโรงพยาบาลจากที่นี่ภายในครึ่งชั่วโมง ต่อให้รถบัสเหยียบจนมิดไมล์ก็ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงอยู่ดี

ดังนั้นต่อจากนี้คงต้องมีโชว์ดีๆ เกิดขึ้นแน่ เขาอยากรู้ว่าคนปากเก่งอย่างซุนยีเฉินจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร เพราะเขาเป็นคนโชว์พาวเปิดประตูรถให้พวกนี้เอง

แม้คนขับรถเองก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะไปถึงโรงพยาบาลภายในครึ่งชั่วโมง แต่ปืนจ่อหัวขนาดนี้เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ทำได้เพียงขับเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถนนเส้นนี้ด้านหนึ่งเป็นภูเขา ส่วนอีกด้านเป็นหน้าผาและยังเป็นถนนคดเคี้ยวลำบาก รถบัสที่แล่นด้วยความเร็วสูงจึงทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะ และเนื่องจากความเคยชินของแต่ละคนที่แตกต่างกัน หลายคนรู้สึกว่ารถเกือบจะพุ่งออกจากไหล่ทางและตกหน้าผาไปแล้ว

โดยเฉพาะผู้หญิงหลายคนต้องกลัวจนหน้าซีดเซียวและกรีดร้องอย่างไม่หยุด แม้แต่ผู้ชายหลายคนก็กลัวจนฉี่รดกางเกงไปแล้ว

บ้าจริง แบบนี้เราคงต้องเกิดอุบัติเหตุตายก่อนถึงโรงพยาบาลแน่

หลายๆ คนเริ่มไม่พอใจ และเมื่อมองไปที่ซุนยีเฉินก็เหมือนกำลังมองไอ้ซื่อบื้อคนหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะการโชว์พาวของเขาก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และถ้าพวกเขาเชื่อในคำพูดของลู่เสี้ยงหยาง ไม่ปล่อยให้คนเหล่านี้เข้ามาในรถก็สิ้นเรื่อง

แต่น่าเสียดายที่บนโลกนี้ไม่มียาแก้รักษาโรคเสียใจภายหลัง

ซุนยีเฉินเริ่มหดหู่ เมื่อรู้ว่าตอนนี้เขาตกเป็นเป้าหมายของการวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน เขาต้องรีบหาทางกู้หน้าให้ได้ ไม่เช่นนั้น ถ้าหากไม่มีผู้ชมแล้วเขาจะโชว์พาวให้ใครดู?

ด้วยไหวพริบของเขา ทันใดนั้น เขาก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จากนั้นพูดกับฟ้านเจี้ยนจงว่า “พี่ พี่ชายครับ ใจเย็นก่อนนะ ไหนๆ คุณแม่ของคุณจะรีบไปโรงพยาบาลก็เพื่อไปหาหมอยู่แล้ว เอางี้ดีกว่าครับ บังเอิญว่าบนรถเรามีหมออัจฉริยะอยู่คนหนึ่ง ก่อนหน้านี้แกเพิ่งรักษาคนในกลุ่มเราที่ติดเชื้อตอนที่เราออกไปชานเมืองด้วยนะครับ”

ตอนนี้ซุนยีเฉินเสนอหมออัจฉริยะโจวซวิ่นออกไป ถ้าโจวซวิ่นสามารถรักษาคุณยายคนนั้นได้ เชื่อว่าชายสามคนนี้จะไม่ทำร้ายพวกเขาอีก

ไม่แน่ชายสามคนนี้ยังหันกลับมาขอบคุณในความดีของเขาด้วยซ้ำ ฮ่าๆ เมื่อถึงเวลานั้นให้เขาทั้งสามหักขาไอ้ลูกเขยกระจอกลู่เสี้ยงหยางดีกว่า

บ้าอะไรวะเนี่ย? จะโชว์พาวอย่าเอาเราไปเกี่ยวด้วยสิ เมื่อโจวซวิ่นรู้ความตั้งใจของซุนยีเฉิน เขาเครียดจนแทบอาเจียนออกมา

ว่าไงนะ?

มีหมออัจฉริยะอยู่ในรถด้วยหรือ?

ฟ้านเจี้ยนจงเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ และรู้สึกไม่คาดคิด

ซุนยีเฉินพยักรัวๆ แล้วรีบตอบเขาว่า “ใช่ครับ เขาคนนี้เองครับ”

จากนั้นเขาชี้ไปที่โจวซวิ่น

ในเวลานั้น ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่โจวซวิ่น

จริงด้วยเหมือนกัน เราลืมหมออัจฉริยะคนนี้ได้ไง

ชายคนร้ายทั้งสามคนนี้ใกล้เกลือกินด่างแท้ๆ ทั้งๆ ที่มีหมออยู่ด้วยแล้วจะพยายามพาย่าไปโรงพยาบาลทำไม?

ขอเพียงโจวซวิ่นรักษายายคนแก่คนนี้ได้ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงนั่งรถไปด้วยกันอีก

แม้โจวซวิ่นจะแอบนินทาในใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของตน เขาจึงลุกขึ้นแล้วพูดอย่างใจเย็น “ผมเป็นหมอ บางทีอาจจะช่วยคุณดูอาการของคุณแม่คุณได้ แต่ก่อนอื่นรถต้องจอดนิ่งก่อน ผมต้องการสภาพแวบล้อมที่สงบ”

ฟ้านเจี้ยนจง ฟ้านเจี้ยนหมิงและฟ้านเจี้ยนหัวทั้งสามพี่น้องเมื่อได้ยินคำนี้ต่างก็สบตากันและตัดสินใจอย่างเป็นเอกฉันท์