บทที่ 34 ความสามารถตบหน้า

ต่อมา ไม่มีใครพูดอะไรอีก บรรยากาศในรถเงียบสงบ

หลังจากสิบนาทีลู่เสี้ยงหยางพวกเขาถึงไทม์สแควร์ หลิวจิ้งนำทางอยู่ข้างหน้า มุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารเกาหลีเซียงจุน

พึ่งเข้าไปในร้านอาหาร ก็มีพนักงานสวยพูดต้อนรับด้วยภาษาเกาหลีอย่างชำนาญ: “ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีกี่ท่านคะ ? จะทานของท่านเล่น หม้อไฟหรือข้าวผัดของทางร้านคะ “

เพื่อสร้างบรรยากาศระดับไฮเอนด์และแท้จริงของร้านอาหารเกาหลี ร้านอาหารเกาหลีเซียงจุนใช้โมเดลทั้งหมดตามประเทศเกาหลี เพื่อให้ผู้ที่เข้ามาสัมผัสรู้สึกเหมือนอยู่ในเกาหลีอย่างแท้จริง

หลิวจิ้งฟังภาษาเกาหลีไม่ออก จึงได้แค่ยืนฟังและนิ่ง

เย่สวน รู้เรื่องเพียงเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงสามารถเข้าใจหนึ่งประโยคหรือสองประโยค แต่เธอต้องใช้ความพยายามเล็กน้อยในการแสดงออก และเธอก็ยังคงพูดเป็นระยะ : "เรามีนัดกันในห้องที่5 “

“ได้ค่ะ เชิญท่านสามคนตามฉันมา “ พนักงานสาวสวยนำทาง

ไม่นาน ลู่เสี้ยงหยางพวกเขามาถึงห้องส่วนตัว5 มีชายวัยกลางคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้อง

ชายวัยกลางอายุราว40 สวมชุดสูทและรองเท้าหนังมันเงา หน้าตาไม่หล่อจัดได้แค่ว่าธรรมดา แต่หุ่นค่อนข้างดี ซึ่งน่าจะออกกำลังกายสม่ำเสมอ

เห็นลู่เสี้ยงหยางพวกเขาเข้ามา ชายวัยกลางรีบยืนขึ้น และทักทายอย่างสนิทสนม

“ลูกสาว แม่ขอแนะนำหน่อย เขาคือคนที่แม่รู้จักคนนั้น เขาชื่อฉินหยวนตง ประธานบริษัทหย่งหยวนกรุ๊ป “ พึ่งได้นั่งลงหลิวจิ้งก็รอไม่ไหวที่จะแนะนำให้รู้จัก

“ยินดีที่ได้รู้จัก ประธานฉิน “เย่สวนทักทาย ฉินหยวนตงอย่างมีมารยาท

“ไม่ต้องเกรงใจ ได้พบคุณหลิวกับคุณเย่ เป็นเกียรติของฉัน “ ฉินหยวนตงพูดพลางหัวเราะ สายตาเผยความตะลึงเล็กน้อย ไม่คิดว่าเย่สวนจะสวยกว่าแม่ที่สง่างามและเซ็กซี่ของเธอ อนาคตถ้าเขาสามารถเป็นครอบครัวเดียวกับหลิวจิ้ง ก็เป็นบุญของเขาแล้ว คิดไปคิดมา ความคิดในใจจึงริเริ่มขึ้น

หลังจากนั้น ฉินหยวนตงก็มองไปที่ลู่เสี้ยงหยาง การดูถูกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เขารู้จักกับหลิวจิ้งมาหนึ่งเดือนแล้ว ในระหว่างนี้ได้นัดเจอกันอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่เจอกันหลิวจิ้งก็มักจะระบายอารมณ์เกี่ยวกับลูกเขยที่ไร้ค่าคนนี้

ก่อนหน้าที่ฉินหยวนตงคิดแค่ว่าหลิวจิ้ง มองการณ์ไกลเกินไป จึงไม่ชอบลูกเขยตัวเอง แต่คิดไม่ถึงว่า ลู่เสี้ยงหยางแต่งตัวธรรมดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเป็นคนไร้ค่า ทั้งไร้ค่าไร้ประโยชน์กว่าที่เขาคิด

“หึ สนุกดี เปรียบเสมือนผักกาดขาวที่ดีถูกหมูกวาดไปหมด เรามาดูกันว่าวันนี้ฉันจะเหยียบขยะนี้ได้อย่างไร” ฉินหยวนตงคิดในใจตัวเอง

ก่อนที่จะได้พบกันวันนี้ หลิวจิ้งก็พูดเน้นกับเขาเป็นพิเศษ ว่าต้องสั่งสอนลูกเขยที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ดีดี

“คิดว่าท่านนี้น่าจะเป็นสามีของคุณเย่หรือเปล่า เมื่อฉันเห็นก็รู้สึกไม่ธรรมดาแล้วคิดว่าน่าจะเป็นฮีโร่ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นได้ที่ไหน “ฉินหยวนตงถามลู่เสี้ยงหยางด้วยรอยยิ้ม ก่อนอื่นเขาพูดยกย่องลู่เสี้ยงหยางให้สูง และต่อมาก็เพื่อให้เขาล้มลง

ลู่เสี้ยงหยางจะไม่เข้าใจความคิดของฉินหยวนตงได้อย่างไร : “ ไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันเป็นแค่พนักงานในบริษัทเล็กเท่านั้น “

“เป็นพนักงานในบริษัทเล็ก ? “ ฉินหยวนตงเผยความตกใจเล็กน้อย พูดว่า : “ บริษัทเล็กไม่มีอนาคตอะไรทั้งนั้น แต่ที่คุณเลือกบริษัทเล็ก เงินเดือนก็น่าจะสูงใช่ไหม “

“ไม่สูง แค่2000หยวน “ ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างเฉยชา

เย่สวนที่นั่งข้างลู่เสี้ยงหยาง รู้สึกร้อนที่ใบหน้า ผู้ชายคนนี้จะไม่ซื่อสัตย์อย่างนั้นไม่ได้หรือไง ? เป็นพนักงานในบริษัทเล็กเล็กก็ช่าง ได้โปรดพูดเงินเดือนให้เป็นเลข 5 หลักได้ไหม?

“อะไรนะ ? 2000 หยวน หนึ่งเดือน ? เงินแค่นี้พอจ่ายค่าน้ำมันคุณไหม ? “ ฉินหยวนตงมองลู่เสี้ยงหยางและหัวเราะเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความประชด

หลิวจิ้งตอบแทน：“เขาขับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไม่ต้องใช้เงินส่วนนั้น “

“มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ? ฮ่าฮ่านี่มันสมัยไหนแล้ว “ฉินหยวนตงหัวเราะพลางมองลู่เสี้ยงหยางและส่ายหัว “ที่บ้านฉันมีรถสองคันหลังจากพวกฉันเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ให้คุณหนึ่งคัน “

“ขอโทษครับ ไม่ต้อง ฉันชอบมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของฉันอยู่แล้ว ไม่รถติดเวลาไปทำงาน” ลู่เสี้ยงหยางส่ายหัวอย่างเฉยชา

หลิวจิ้งหัวเราะเย็นขาเล็กน้อย เธอพูดต่อจากลู่เสี้ยงหยาง : “ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาก็เคยโม้ต่อหน้าฉันว่า เป็นเพียงเพราะเขาไม่ชอบรถโรลส์ – รอยซ์มิฉะนั้นเขาก็รับมันมานานแล้ว "

ชาที่ฉินหยวนตงดื่มเข้าไปเกือบพุ่งออกมา เขาทำท่าทางคิดหนี้กับลู่เสี้ยงหยาง: "คุณมีเงินเดือน 2,000 ต่อเดือน ปีละ 24,000 และสิบปีก็240,000 ถ้าเป็นล้อของรถโรลล์-รอยช์คุณสามารถซื้อได้”

เย่สวนฟังไม่ลงแล้ว จึงพูดอย่างเย็นชา : “ แม่ พวกฉันมาทานข้าว ? หรือมาฟังพวกท่านพูดเรื่องตลก ? “

“ทำไม？ สิ่งที่พวกฉันพูดเป็นความจริง ไม่อยากฟังแล้วหรอ “ หลิวจิ้งกล่าวออกมา

ฉินหยวนตงลุกขึ้นมาช่วยเก็บสถานการณ์ “ พอเถอะพอเถอะ เมื่อกี้แค่ล้อเล่น พวกเราสั่งอาหารกันเถอะ “

พูดจบ เขายื่นมือกดปุ่มเรียกพนักงานเข้ามา

ความคิดเห็น