บทที่ 342 เรียกว่าสามีให้ฟังสักคำ

บทที่ 342 เรียกว่าสามีให้ฟังสักคำ

สีหน้าของลู่เสี้ยงหยางเย็นชา เท่าที่เขารู้จักซุนยีเฉินมา ผู้ชายคนนี้พูดจากำกวมแบบนั้น ต้องพยายามตอแหลอีกแน่

เขายิ้มเยาะกัดฟันพูดว่า “เจ้าโง่หน้าไม่อายอย่างแก ตอนที่ฉันกับกงหยู่หนิงต่อสู้กับพวกนักเลง แกทำตัวเป็นคุณหนูซุนหลบอยู่ข้างหลัง ตอนนี้วิกฤตกาลได้คลี่คลายลงแล้ว ก็ลุกขึ้นยืนมาพูดอะไรที่ดูดี ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอ?”

ซุนยีเฉินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในตอนแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็พูดอย่างไม่ยี่หระ “คุณเก่งนี่ ในเมื่อเก่งแบบนี้ ทำไมถึงยังถูกอัดซะขนาดนี้ล่ะ ฮึ ถ้าไม่ได้ผมกับคุณเซี่ยง เสว่เอ๋อกับคุณเย่คงยังคงนอนอยู่ในพุ่มไม้ตอนนี้”

เมื่อได้ยินทั้งสองเถียงกันไม่รู้จบ หวังเสว่ก็ถามขึ้นว่า “เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่?”

ก่อนหน้านี้ซุนยีเฉินเคยพูดไว้ ซุนยีเฉินกับเซี่ยงหยู่โม่มีส่วนช่วยเหลือเธอและเย่สวนมากที่สุด ตรงกันข้ามกับลู่เสี้ยงหยางที่เป็นตัวถ่วง

เดิมทีกงหยู่หนิงไม่ชอบพูดอะไรมากนัก แต่ซุนยีเฉินทำเกินไปจริงๆ คิดแต่จะตอแหลอยู่ตลอดเวลา ทำให้เธอไม่ชอบอย่างมากจึงพูดอย่างเฉยเมย “สำหรับเรื่องนี้ ลู่เสี้ยงหยางออกแรงมากที่สุด เขาเป็นคนที่ดึงดูดความสนใจของพวกอันธพาลก่อน ฉันถึงมีโอกาสจัดการกับพวกอันธพาลเหล่านี้ร่วมกับเขาอย่างเป็นธรรม”

เมื่อพูดถึงตรงนี้เธอก็หยุดมองไปที่ซุนยีเฉินและพูดอย่างมีความหมายแฝง “ส่วนคนอื่นๆ ในรถ พวกเขาไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนที่ฉันกับลู่เสี้ยงหยางต่อสู้กับพวกอันธพาล พวกเขาเข้ามารายล้อมดู หวาดกลัวเหมือนคุณหนูซุน! สุดท้ายเมื่อการต่อสู้ของฉันกับลู่เสี้ยงหยางจบลงก็มีบางคนโผล่หน้าเข้ามาฉกฉวยผลงาน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าหนังหน้าของเขาทำมาจากอะไรถึงได้ไร้ยางอายแบบนี้”

แม้ว่าคำพูดนี้จะสั้น แต่ก็มีก้องกังวานและมีพลัง ไร้ข้อกังขาใดๆ

กู้ชิวส่วยมองลู่เสี้ยงหยางเป็นวีรบุรุษสะท้อนอยู่ในใจของตนเองมานานแล้ว ในเวลานี้เขาลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “ที่คุณกงพูดเป็นความจริง ก่อนหน้านี้มีเพียงลู่เสี้ยงหยางและคุณกงสองคนต่อสู้กับพวกอันธพาล พวกเรากลัวมากจนไม่ได้ลงจากรถตลอดทาง”

พูดจบเธอก็มองลู่เสี้ยงหยางด้วยสีหน้าหลงใหลชื่นชม

ลู่เสี้ยงหยางเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านแล้วเป็นยังไงเหรอ? เขากล้าหาญและมีอิทธิพลมาก ไม่กลัวอันตรายที่จะช่วยเหลือทุกคน เพียงแค่บุคลิกอันสูงส่งนี้ก็ทำให้ทุกคนกลายเป็นกากเดนในพริบตา

ดังนั้นเธอจึงเกิดความผันผวนทางอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นในหัวใจของเธอ ต้องการคบหากับลู่เสี้ยงหยางอย่างลึกซึ้ง บางทีอาจจะตอบสนองความต้องการภายในของเธอก็ได้

เมื่อได้ยินเช่นนี้ซุนยีเฉินและเซี่ยงหยู่โม่ซึ่งเพิ่งสาบานอย่างน่าเชื่อถือก็ก้มหน้าลงทันที สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหดหู่เหมือนลูกโป่งที่มีลมรั่ว

หวังเสว่รู้ดีว่าซุนยีเฉินพูดโกหกตอแหลอีกแล้ว เธอจ้องเขม็งใส่เขาอย่างดุดันพลางกล่าวว่า “ขยะ เป็นคนยังไงกัน? ต่อไปฉันจะไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูดอีกแล้ว”

ซุนยีเฉินคร่ำครวญอยู่ในใจ ไอ้บ้าเอ๊ย ยกหินมาทุบเท้าตัวเองอีกแล้ว

เย่สวนชำเลืองมองเซี่ยงหยู่โม่ด้วยความเหยียดหยาม แล้วมองไปที่ลู่เสี้ยงหยาง หัวใจของเธอสั่นไหวระรัว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรัก ที่แท้คนที่ช่วยเหลือเธอมาโดยตลอดก็คือลู่เสี้ยงหยาง เขาถูกยิงเพราะต้องการช่วยเหลือตน

“ขอโทษ! ฉันเกือบจะเข้าใจคุณผิดแล้ว ขอบคุณนะที่รัก” เย่สวนรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล เธอโน้มตัวเข้าไปจูบแก้มลู่เสี้ยงหยาง

เย็ดแม่ง!

ท่าทียังไงกัน?

ผู้ชายไม่น้อยกัดฟันอ้าปาก เทพธิดาของพวกเขาได้จูบสัตว์เลี้ยงอย่างลู่เสี้ยงหยางต่อหน้าผู้คนมากมาย ขยะคนนี้โชคดีมากจริงๆ

กงหยู่หนิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย รู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ

กู้ชิวส่วยรู้สึกถึงความเจ็บปวดอยู่ในใจ ดวงตาของเธออ่อนโยนลงเมื่อมองไปที่ลู่เสี้ยงหยาง

แต่ในใจลู่เสี้ยงหยางกลับสดใสมาก บวกกับการที่เขาเสียเลือดมากเกินไป ตื่นเต้นดีใจจนเกินขนาด ตรงหน้ามืดลงทันที หมดสติไป

...

จากนั้นรถประจำทางก็แล่นกลับมาถึงเมืองปินเหอ ส่งลู่เสี้ยงหยางมาถึงโรงพยาบาลเป็นอันดับแรก

เย่สวนใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเฝ้าลู่เสี้ยงหยางในห้องคนไข้