บทที่ 361 ฆ่าเขา

บทที่ 361 ฆ่าเขา

ในห้องน้ำ

ลู่เสี้ยงหยางเพิ่งจะเดินเข้ามา ตอนที่กำลังจะปัสสาวะนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบมาจากประตูห้องน้ำ จากนั้นเสียงพูดไปด่าไปของหูคัยไท่ก็ดังเข้ามา "บ้าเอ๊ย ไอ้เด็กนี่ ฉันเพิ่งจะบอกกับแกไป วันนี้ตอนเย็นฉันจะตีขาสุนัขของแกให้หัก ตอนนี้แกเชื่อหรือยัง? "

เสียงพูดคุยหลุดมา หูคัยไท่กับชายร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างดุดัน จ้องมองไปทางลู่เสี้ยงหยางอย่างโหดเหี้ยม

ลู่เสี้ยงหยางใส่กางเกงอย่างจนใจ ในใจไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

บ้าชะมัด ยังกลั้นปัสสาวะอยู่ ในใจยังกำลังโมโหมากพอดี อีกทั้งตนเองยังไม่ได้ไปหาเรื่องไอ้โง่นี่ด้วย ไอ้โง่นี่ก็มาถึงประตูเองแล้ว

ไม่สั่งสอนมันให้เป็นบทเรียนเสียบ้าง คงจะคิดว่าตนเองรังแกได้ง่ายจริงๆ?

หัวเราะแล้วลู่เสี้ยงหยางก็มองหูคัยไท่ ถามว่า "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? "

หูคัยไท่หัวเราะเสียงดังกล่าวว่า "ฉันขี้เกียจจะสนใจว่าแกเป็นใคร ยังไงคืนวันนี้แกก็ต้องตายแล้ว"

รอยยิ้มบนหน้าของลู่เสี้ยงหยางกดลึกขึ้น พูดกลับ "แกเพิ่งจะคุยโวโอ้อวด จะทำลายเฟยหยางกรุ๊ปของฉัน ตอนนี้ฉันให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง ทำลายฉันให้ได้ก่อน"

รอยยิ้มบนหน้าของหูคัยไท่แข็งค้าง ได้สติกลับมาทันที ลู่เสี้ยงหยางเป็นประธานของเฟยหยางกรุ๊ป

ลือกันว่าประธานของเฟยหยางกรุ๊ปเอาแน่เอานอนไม่ได้ เป็นเศรษฐีลึกลับคนหนึ่ง แต่กลับคิดไม่ถึง ว่าจะเป็นคนจนคนหนึ่ง

"ฮ่าๆ " หูคัยไท่เงยหน้าหัวเราะเสียงดังขึ้นมา มองไปที่ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะเยาะกล่าว "ฉันยังคิดว่าประธานของเฟยหยางกรุ๊ป เป็นคนใหญ่คนโตที่ไม่ธรรมดาอะไร คิดไม่ถึงว่าเป็นไอ้เด็กที่ไม่รู้ความอย่างแก ตอนฉันหาเงิน แกยังใส่กางเกงเปิดก้นอยู่เลยมั้ง? วันนี้ฉันจะตีแกให้พิการก่อน ค่อยให้แกดู ว่าฉันจะกลืนกินบริษัทของแกทีละก้าวๆ ยังไง"

พูดจบเขาก็โบกมือ พูดกับชายร่างยักษ์ทั้งสองว่า "เข้าไป จัดการมัน"

"รับทราบ ประธานหู" ชายร่างยักษ์ทั้งสองแสยะยิ้ม เดินไปทางลู่เสี้ยงหยาง สีหน้าท่าทางโหดเหี้ยม ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าต่อมาลู่เสี้ยงหยางจะต้องถูกทุบตีจนกระดูกหักเอ็นฉีก คุกเข่าขอให้ยกโทษให้

ไม่ทันได้หายใจ ชายร่างยักษ์ทั้งสองก็มาถึงข้างกายของลู่เสี้ยงหยางแล้ว ค่อยๆ กำหมัดขึ้นมา ทุบไปทางลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางดวงตาหรี่ลง ด้วยกำลังของนักบู๊ระดับเจ็ดอย่างเขา คิดจะจัดการกับชายร่างยักษ์ทั้งสองคนนี้ ง่ายยิ่งกว่าเหยียบมดตายหนึ่งตัวเสียอีก

ขาขวายกขึ้น เตะไปข้างหน้าสองเท้า

ถึงแม้จะปล่อยมาทีหลัง แต่กลับไปถึงก่อน

เสียงปักๆ สองครั้ง ชายร่างยักษ์ทั้งสองถูกเตะกระเด็นออกไป อีกทั้งหนึ่งในชายร่างยักษ์นั้น ยังตกลงไปบนร่างของหูคัยไท่อีกด้วย

หูคัยไท่หน้าหงายล้มลงบนพื้น ปากร้องเสียงหลง

ให้ตายเถอะ พื้นในห้องน้ำสกปรกเกินไปแล้ว ตนเองเพิ่งจะล้มลงบนพื้น ชุดราคาแพงที่จ่ายเงินซื้อมาหลายแสนนั้น ก็ถูกน้ำบนพื้นทำให้เปียกโชกแล้ว แถมจมูกยังได้กลิ่นเหม็นน่าอาเจียนเข้าอีก

ตนเองเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ของคับไท่กรุ๊ปที่สง่าผ่าเผย ฐานะทางสังคมหลายหมื่นล้าน เคยไร้ประโยชน์ขนาดนี้ตอนไหนกัน?

"ไอ้พวกบ้า พวกไม่เอาไหนทั้งสองคน เศษสวะคนหนึ่งยังจัดการไม่ได้ ดูท่าพวกแกคงไม่อยากจะอยู่อีกต่อไปแล้ว" หูคัยไท่ด่ากราดขึ้นมา

ชายร่างยักษ์ทั้งสองภายในใจอึดอัดไม่สบาย รีบลุกขึ้นยืน เตรียมที่จะโจมตีลู่เสี้ยงหยาง

พวกเขาทั้งสองเพิ่งจะถูกเตะกระเด็นออกมา พวกเขาไม่ได้คิดว่านี่เป็นพละกำลังอันแข็งแกร่งของลู่เสี้ยงหยาง แต่เป็นลู่เสี้ยงหยางแอบเล่นงานพวกเขา ใช้โอกาสตอนที่พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวถึงได้ทำให้พวกเขาล้มลงได้

อย่างไรก็ตามผลลัพธ์นั้นคือความโหดร้าย ชายร่างยักษ์ทั้งสองคน ต่อมาก็ยังคงถูกสองเท้าของลู่เสี้ยงหยางเตะคว่ำไปบนพื้นเช่นเดิม

และครั้งนี้ บนขาของลู่เสี้ยงหยางเพิ่มแรงมากขึ้นไปอีก แล้วเตะพวกเขาคว่ำไปบนพื้นจนลุกไม่ขึ้น ทั่วร่างเจ็บระบม ราวกับกระดูกพังทลายเช่นนั้น

หูคัยไท่สายตาตกตะลึง ในที่สุด ตระหนักได้แล้วว่า ลู่เสี้ยงหยางเหมือนกับว่าไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครๆ ก็บีบเล่นได้

คนหนึ่งลุกจากพื้นขึ้นมาอย่างทุลักทุเล อยากจะวิ่งออกไปข้างนอกร้องเรียกบอดี้การ์ดต่อ แต่เท้าแรกยังไม่ทันก้าวออกไป ก็ถูกลู่เสี้ยงหยางเตะไปที่ก้นหนึ่งเท้า

ภายใต้แรงปะทะที่ทรงพลัง เขาก็ล้มคว่ำหน้าไปกับพื้น

และที่ไม่บังเอิญอย่างยิ่งก็คือ พร้อมกับร่างกายของเขาที่โถมลงไปด้านหน้า ศีรษะของเขาก็เข้าไปในโถปัสสาวะ หน้าทั้งหน้าจุ่มเข้าไปในปัสสาวะ