บทที่ 377 มีเงินคิดจะทำอะไรก็ได้

บทที่ 377 มีเงินคิดจะทำอะไรก็ได้

เมื่อหลิวจิ้งได้ยินประโยคของถาวยู่ เธอเหลือบมองลู่เสี้ยงหยาง ก็ได้เห็นทีท่าเชื่อมั่นของเขา เธอคิดว่าตัวเธอจำเป็นที่จะต้องเชื่อในตัวลู่เสี้ยงหยางสักครั้ง

เพราะงั้นเธอจึงหน้าตึง ไม่แยแสถาวยู่

ถาวยู่โกรธจัด หันไปดึงรั้งหม่าเหวินพร้อมกับเอ่ย “ที่รัก บริษัทของคุณติดต่อเจ้าของบ้านได้หรือยัง? บอกให้เขากลับมาเร็วเข้า เราทุกคนเป็นพยานให้กับเขา ให้เขาลากคอไอ้เขยแต่งเข้าที่เข้าตารางไปสักระยะ เขาจะได้สำนึก ว่าตัวมันเป็นใครมาจากไหน…..”

เพี๊ยะ!

ไม่ทันได้จบประโยค หม่าเหวินง้างแขนขึ้น เหวี่ยงเข้าบ้องหของถาวยู่เต็มๆ

ไอ้บ้าเอ๊ย!

หม่าเหวินได้สอบถามที่บริษัทแล้ว เจ้าของบ้านพักตากอากาศหมายเลข888 คือลู่เสี้ยงหยาง

ส่วนลู่เสี้ยงหยางคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คนที่เป็นเขยแต่งเข้าที่ทุกคนว่านี้ไม่ใช่หรือ?

ให้ตาย น่ากลัวชะมัด ลู่เสี้ยงหยางคงเป็นผู้มีอำนาจที่ปิดบังสถานะของตนเอง!

ในเวลาเดียวกันนั้น ถาวยู่ยังคงติ่งแข็งอย่างไม่เข้าใจ กับแรงเหวี่ยงของหม่าเหวินเมื่อสักครู่นี้

“ไอ้บ้าเอ๊ย มันเรื่องอะไรกัน?” เหล่าลุงป้ารอบข้างต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน อยู่ดีๆ เหตุใดหม่าเหวินถึงได้ตบหน้าถาวยู่เสียได้?

“เห้ บ้าไปแล้วหรือไง ช่างกล้านัก” เหอตงเหมยโกรธจัด หม่าเหวินทำร้ายลูกสาวของเธอต่อหน้าต่อตาของเธอ กล้าดีเกินไปแล้ว

นาทีต่อมา ถาวยู่ได้สติกลับคืนมา นิสัยร้ายกาจของเธอถูกปลดปล่อยออกมา เธอกระชากคอเสื้อของหม่าเหวิน พร้อมที่จะสู้กับเขาให้ตายไปข้าง พร้อมกันนั้นปากเธอก็ด่าทอไม่หยุด “หม่าเหวิน แกกล้าดีมาจากไหน ถึงได้กล้าตบหน้ากู กูจะฆ่ามึง!”

จบประโยค ฝ่ามือของเธอฝากลอยประทับเอาไว้ที่ใบหน้าของหม่าเหวินหลายฉาด หม่าเหวินโกรธจนพูดอะไม่ออก เขาฟาดเข้าที่ใบหน้าของถาวยู่ซ้ายขวาหลายทีม ตามมาด้วยการกระชากเส้นผม คำเสียงดัง “ไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักอย่าง ไอ้ผู้หญิงจอมล้มเหลว มึงฟังกูไว้ให้ดี เจ้าของบ้านพักหมายเลข888 คือคุณลู่เสี้ยงหยางคนนี้ เมื่อกี้ที่มึงพูดจาไม่ดีใส่เขา มึงรู้ไหมว่าจะต้องทำยังไงต่อ? ห๊ะ?”

อะไรนะ? ลู่เสี้ยงหนางเป็นเจ้าของบ้านพักตากอากาศหมายเลข888?

ตุ้บตุ้บตุ้บ!

ทุกคนต่างนิ่งแข็งไป พร้อมใบหน้าที่ตะลึงถึงขีดสุด

ลุงป้าทั้งหลายต่างสูดหายใจเข้า ไม่คิดเลย ว่าจะได้ยินข่าวที่น่าตกใจอีกระลอก จะทนกับความตระหนกได้อีกต่อไปได้ยังไง ทุกคนต่างขาอ่อนนั่งลงกับพื้น ยกมือขันกุมหน้าอกเอาไว้ เสมือนกับว่าหัวใจกำลังจะระเบิดออกมา

“ให้ตายสิ ผีหลอกในกลางวันแสกๆ” เหอตงเหมยบ่นอุบ จ้องเขม็งหลิวจิ้ง เนื้อตัวสั่นเทาไปทั่วร่าง

ลูกเขยของหลิวจิ้งคนนี้ เป็นไอ้หน้าละอ่อนที่เกาะผู้หญิงกินซะที่ไหนกัน แต่เป็นผู้มีอำนาจที่ปกปิดสถานะของตนเองต่างหาก

“อืม?” นาทีนี้ หลิวจิ้วราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ เมื่อก่อนเธอคิดแค่ว่าหลิวจิ้งต่อสู้เก่ว แต่ไม่คิดเลย ว่าเขาจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ ที่แม้แต่บ้านพักตากอากาศหมายเลข888ของหลงซาน ยังซื้อมาไว้ในครอบครองได้

เย่สวนเผยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ

ตอนนี้เธอมั่นใจ ว่าลู่เสี้ยงหยางไม่ใช่คนไม่เอาถ่านอย่างที่ใครๆ เขาว่า แต่เขาเป็นผู้ที่มีอำนาจและมีความสามารถ

แม้ว่าจะไม่รู้ ว่าทำไมเขาถึงยอมเป็นเขยแต่งเข้า ทนความลำบากอยู่ที่ตระกูลเย่ แต่เธอรู้ดี การที่เธอแต่งงานกับลู่เสี้ยงหยาง ชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว

“ขอบคุณนะคะคุณสามี” เย่สวนมุดเข้าสู่อ้อมกอดของลู่เสี้ยงหยาง ด้วยขอบตาที่เปียกชื้น

“ภรรยาบื้อ จะขอบคุณอะไร บ้านหลังนี้ผมซื้อให้คุณ เป็นเรื่องที่ผมสมควรทำ”

ลู่เสี้ยงหยางโอบกอดเย่สวนแน่น พร้อมลูบไล้เส้นผมของเธอ เอ่ยอย่างอ่อนโยน

ทั้งคู่กอดรัดด้วยความรักใคร่อยู่เป็นนาที