บทที่ 402 เกล็ดมังกร ผู้ที่สัมผัสต้องตาย!

บทที่ 402 เกล็ดมังกร ผู้ที่สัมผัสต้องตาย!

ลูกเล่นของซุนยีเฉินถูกเปิดโปงอีกครั้ง เขารู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนแทบมุดดินหนี ไม่มีหน้าที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป

เพราะงั้น เขาเดินออกไปถนนคนเดิน ด้วยความร้อนรนในใจ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าหลังจากนี้เขาจะทำให้หวังเสว่กลับมามีความรู้สึกดีๆ ต่อตนได้อย่างไร

หลังจากนั้น เย่สวนและโอหยางรั่วสุ่ยเดินเล่นตามถนนคนเดิน กระทั่งรู้สึกอ่อนล้า ถึงได้แยกจากกันไป

ลู่เสี้ยงหยางส่งเย่สวนกลับไปที่บ้าน ก่อนที่จะกลับไปที่ห้องเรียน

ตอนนี้เขาถูกหญิงมีอายุอย่างจูหยู่เจินจับตามอง การบ้านที่เธอให้เขา หากทำไม่เสร็จแล้วละก็ พรุ่งนี้จะต้องถูกลงโทษอีก

ลู่เสี้ยงหยางไม่อยากถูกทำโทษให้ยืนใต้แสงอาทิตย์ทั้งวันอีก

ก่อนที่จะไปเดินที่ที่ถนนคนเดิน ลู่เสี้ยงหยางได้ทำเสร็จไปแล้วในหนึ่งส่วนสาม เชื่อว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะทำเสร็จจงได้

ภายใต้การเร่งทำการบ้าน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาเที่ยงคืนคืบคลานเข้ามาใกล้อย่างไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ลู่เสี้ยงหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มาจากไห่ตง

สายจากไห่ตง?

ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วแน่น เขามีความบาดหมางกับตระกูลที่อยู่ไห่ตงไม่น้อย

ตระกูลหาน ตระกูลฉิน ตระกูลซุน…..

“ฮัลโหล คุณคือ? หาใคร?” ในใจเขาเต็มไปด้วยคำถาม ลู่เสี้ยงหยางกดเปิดลำโพง

“เหอะ ไอ้ขยะ ช่างกล้ามาก ที่กล้าแตะต้องคนของตระกูลหาน ไอ้หนู คืนนี้เป็นวันตายของแก” ปลายสายแล่นมาด้วยเสียงหัวเราะที่น่ากลัว

ตระกูลหาน? หานปิงหานจากตระกูลต่ำช้านั่นไม่ใช่หรือ?

ความเยือกเย็นแล่นผ่านสายตาของลู่เสี้ยงหยาง เขายังไม่ทันได้คิดบัญชีกับตระกูลหาน แต่ตระกูลหายกลับรนหาที่เองแล้วหรือ

“เหอะ สวะ คืนนี้แกจะเสียใจที่เกิดมาเป็นคน ผู้หญิงของแกเย่สวนอยู่ในกำมือของฉัน หากไม่อยากตายก็มาที่โรงงานไม้ปินเหอว่านมู่” ตามมา ด้วยเสียงที่เย็นเยือกแล่นผ่านมาตามสาย

ติ๊ด!

เมื่อจบประโยค ปลายสายตัดสายทิ้งทันที

ลู่เสี้ยงหยางหลี่ตาลง ความอาฆาตในกายแผ่ซ่านออกมาอย่างหนาแน่น เย่สวนเป็นผู้หญิงที่เขาอยากปกป้องมากที่สุดในชีวิตนี้ เป็นเกล็ดของเขา ผู้ที่สัมผัสมันต้องตาย

“ตระกูลหานที่สมควรตาย กล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน ฉันจะทำให้พวกแกต้องชดใช้เป็นร้อยเท่าพันทวี” ลู่เสี้ยงหยางเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ เจตนาฆาตกรรมถูกกลั่นออกมาจนเกือบที่จะเป็นรูปเป็นร่าง

หากแต่ ในสถานการณ์แบบนี้ โกรธก็ส่วนโกรธ ลู่เสี้ยงหยางต่อสายหาเย่สวนในทันที หากแต่ติดต่อเธอไม่ได้ ก่อนที่จะต่อสายหาถังหลง

ตอนนี้เขาต้องแน่ใจ ว่าเย่สวนอยู่ในเงื้อมมือของตระกูลหานจริงหรือไม่

ตอนนี้ ถังหลงเป็นผู้ที่มีอำนาจในโลกมืด มีสายลับมากมาย เพราะงั้นเขาสามารถสืบหาความเป็นมาของสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี

ใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น สายเรียกเข้ามาถังหลงก็ติดต่อกลับมาทันที

“เป็นยังไงบ้าง?” ลู่เสี้ยงหยางเข้าประเด็นทันที

ถังหลงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พี่ใหญ่ ในครึ่งชั่วโมงก่อน คุณเย่ถูกเบนซ์คันหนึ่งลักพาตัวไปครับ”

อะไรนะ?

ตอนนี้มั่นใจได้อย่างไร้ข้อกังขา เกิดเรื่องขึ้นกับเย่สวนจริงๆ

“อืม ฉันรู้แล้ว” ลู่เสี้ยงหยางตอบเสียงเรียบ ความอาฆาตในสายตามากขึ้นไปอีก

“พี่ใหญ่ ไม่รู้ว่าไอ้งั่งที่ไหนช่างกล้าลงมือกับอาซ้อ ต้องการให้เรายื่นมือเข้าช่วยไหมครับ?” ถึงหลงเอ่ยถามด้วยความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เรื่องนี้ฉันจะลงมือจัดการด้วยตัวเอง”