บทที่ 413 เศษเดน

บทที่ 413 เศษเดน

ต้องการเทียนไขด้วยไหม?

หยางหรองไม่เข้าใจในสิ่งที่ลู่เสี้ยงหยางสื่อ แต่ก็เข้าใจในการแสดงออกของลู่เสี้ยงหยาง เมื่อสักครู่ที่ไอ้หมอนี่พูดประโยคนั้น เขาเผยสายตาลามก ต้องมีความคิดที่สกปรกแน่

เมื่อนึกขึ้นได้ เธอจึงหันไปทางคุณชายหยาง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

หยางฮุยหวงหน้าเทา พลันเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ซาดิสม์และมาโซคิสซ์ในภาพยนต์ไอซ์แลนด์ พระเอกจับนางเอกมัด แล้วรนด้วยน้ำตาเทียน แล้วก็ฟาดด้วยแส้”

“.....” หยางหรอง เธอทั้งโมโหและอับอาย ไม่นึกเลยว่านายลู่เสี้ยงหยางจะลวนลามเธอแบบนี้ เขาคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วสินะ

“เหอะ ไอ้คนไม่เอาไหน ฉันจะตัดลิ้นของแกออกมาคอยดู” หยางเหอะไม่พอใจ เธอสับขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มุ่งไปทางลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางยังคงยิ้มตาหยี ยกมือขึ้นลูปคาง เมื่อสักครู่นี้เอง เขารู้สึกได้ถึงพลังของปราณเคลื่อนไหวภายในร่างของเธอ ดูท่าเธอก็คงเป็นนักบู๊เหมือนกันสินะ

มิน่าถึงได้อารมณ์ร้อนถึงขนาดนี้

เอ๋ เกิดอะไรขึ้น?

ไม่นาน ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ในตอนนี้ เธอเห็นกลุ่มไอควันดำแผ่ออกมาจากหน้าผากของหยางหรองชัดเจน ซึ่งกลุ่มไอควันดำนี้เป็นพลังงานที่ชั่วร้าย ภายในควันดำ แฝงไปด้วยใบหน้าที่ดุร้ายของปีศาจ

นี่เป็นไอพิฆาต

ลู่เสี้ยงหยางมองทะลุขาดในทันที

“น่าเสียดาย ที่อายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับมาไอพิฆาตในตัว อีกไม่นานก็คงจะชะตาขาดเสียแล้ว” ลู่เสี้ยงหยางอุบอิบกับตัวเอง

ซวบ!

ในขณะที่เขาตกอยู่ในภวังค์ แส้เส้นหนึ่งไถลเข้ามาจากที่ไกลหลายเมตร พุ่งเข้ามายังเหนือหัวของเขา ฟาดลงมาบนหัวของเขา

เปี๊ยะเปี๊ยะ!

แม้ว่าแส้เส้นนั้นจะยืดหยุ่นอ่อนนุ่ม แต่ข้างในนั้นมีพลังของปราณอยู่ จึงมีความแข็งเสมือนกับเหล็กท่อนหนึ่ง

ที่ที่แล่นผ่าน แม้แต่อากาศก็ยังถูกฟาดจนฉีกขาด จนส่งเสียงร้องอันแหลมคมเสียดแก้วหู

ลู่เสี้ยงหยางหลบเลี่ยงไปด้านข้าง สายแส้ประทับลงบนเนื้อตัวของเขา

เปี๊ยะ!

สายแส้ร่วงหล่นลงกับพื้น พื้นหินอ่อนที่แข็งแรงทนทานปรากฏร่องรอยสีขาวอ่อน ในเวลาเดียวกัน ฝุ่นควันที่พื้นปลิวว่อนราวกับใบ้ไม่ฤดูผลิที่ถูกลมพายุหมุน

ลู่เสี้ยงเผยรอยยิ้มอย่างราบเรียบ เขาคาดการณ์ได้ ว่าความสามารถของหยางหรองอยู่ในนักบู๊ระดับเจ็ดชั้นกลาง อยู่ในระดับชั้นเดียวกันกับเขา

ซวบ!

สายแส้ไม่ถูกลู่เสี้ยงหยาง ทันใดนั้น หยางหรองหมุนข้อมือ แส้ สายแส้กวาดไปข้างหน้า จู่โจมที่ส่วนร่างของลู่เสี้ยงหยาง ลู่เสี้ยง หยางเอนไปข้างหน้า หลบหลีกการโจมตีได้อีกครั้ง

ส่วนหยางหรองที่จู่โจมไม่ถูกลู่เสี้ยงหยางเสียที เธอเริ่มไร้ความอดทน ทีแรกในสายตาเธอ คนอย่างลู่เสี้ยงหยาง แค่ครั้งเดียวก็สามารถฟาดเขาจนหมอบได้แล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเกินความคาดหมายของเธอนัก

“เหอะ” แต่เธอไม่คิดว่าลู่เสี้ยงหยางจะเป็นพวกมีความสามารถ ลู่เสี้ยงหยางก็แค่โชคดี ที่หลบการโจมตีของเธอได้เพียงสองหนเท่านั้น เธอไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะจู่โจมลู่เสี้ยงหยางอีกครั้ง

คราวนี้ เธอถ่ายพลังปราณไปที่แส้ไม่ขาด แส้แข็งตึงขึ้นมา เสมือนกับแท่งเหล็กในมือของเธอ

เปี๊ยะ!

มือทั้งสองข้างกำแส้แน่น หยางหรองพุ่งตรงไปที่ลู่เสี้ยงหยาง

ทันใดนั้น เสียงแหลมคมดังก้องกังวาน ราวกับลูกศรอันแหลมคมแทงทะลุกลางอากาศ พุ่งยิงไปที่ลู่เสี้ยงหยาง

หยางหรองมีความเชื่อมั่น ว่าจะสามารถแทงทะลุร่างของลู่เสี้ยงหยาง เพราะเธอเคยทำการทดลองมาก่อน เธอถ่ายทอดพลังปราณทั้งหมดไปไว้ที่แส้ จนสามารถเจาะทะลุกระเบื้องหินอ่อนขนาดสิบเซนติเมตรได้อย่างง่ายดาย