บทที่ 417 ช่วงชิงเรกิ

บทที่ 417 ช่วงชิงเรกิ

หลังจากที่ลู่เสี้ยงหยางวางสาย เขาไม่ได้มุ่งไปที่อยู่อาศัยของจูหยู่เจินในทันที

จากน้ำเสียงของเธอ อาการของเธอยังไม่เป็นอะไรมาก ยังสามารถทนไปได้อีกวันสองวัน ไม่รีบ

ตอนนี้เขาอยากจะกลับบ้านไปวินิจฉัยพระพุทธรูปหยกที่ใจแทบขาด เพราะงั้นเขาจึงกลับไปที่บ้านพักตากอากาศบนยอดเขาหลงซาน

เย่สวนยังอยู่ที่บริษัทเย่กรุ๊ป ส่วนหลิวจิ้งก็อยู่ข้างนอก

ลู่เสี้ยงหยางกลับเข้าห้องนอน ก่อนปิดประตูทันที ควักเอาพระพุทธรูปหยกออกมาหลังจากที่นั่งลงที่ปลายเตียง

ปราณเริ่มรวมตัวกันที่ส่วนลึกของดวงตา ชั่วพริบตา ลู่เสี้ยงหยางสามารถมองเห็น ในพระพุทธรูปหยกมีเรกิสีแดงแผ่ซ่านออกมาไม่หยุด

เซลล์ในร่างของลู่เสี้ยงหยางเริ่มเปิดออก ตามพลังงานเรกิที่แผ่ซ่านออกมา เหมือนกับว่าดูดเรกิให้เข้าไปในร่าง

เรกิเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้น เป็นอาหารที่ดีที่สุดในการทำให้ปราณแข็งแกร่งขึ้น หากอยู่ภายใต้การบำรุงเรกิ ปราณก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ความสามารถของเราก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย

ร่างกายที่ตื่นเต้นสั่นไหวเล็กน้อย ในขณะที่คิดจะดูดกลืนเรกิ แต่สิ่งไม่คาดฝันเกิดขึ้นในตอนนี้เอง

หยกที่ท่านผู้อาวุโสไฟนภาให้กับเขาไว้ก่อนหน้านี้ ลอยออกมาจากกระเป๋ากะทันหัน เลื่อนไปอยู่บนเหนือหัวของเขา

ซวบซวบซวบ!

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยกชิ้นนี้หมุนรอบตัวเองอย่างเร็ว จนเกิดเส้นรอบวง

พลังงานดูดกลืนที่น่าหวาดหวั่นไหลออกมาจากเส้นรอบวง ก่อนที่จะเกิดการกระทำบางอย่างต่อพระพุทธรูปหยก

ซู๊ดซู๊ด!

เรกิบนพระพุทธรูปหยก ถูกดูดถ่ายทันที เริ่มหลั่งไหลเข้าไปที่หยกไม่หยุด

“เอ๋ อะไรกัน?” ลู่เสี้ยงหยางฉงน

เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าหยกที่อาจารย์ให้ไว้ จะซึมซับเรกิไดัด้วย

แต่ถ้าหากหยกชิ้นนี้ซึมซับเรกิไปจนหมด แล้วตัวเขาจะมีอะไรให้ดูดซับอีก

เมื่อคิดได้เขาเอื้อมมือ เพื่อที่จะเก็บหยกกลับเข้าที่ เพื่อหยุดการดูดซับเรกิในพระพุทธรูปหยก

แต่มือของลู่เสี้ยงหยางมีระยะห่างจากหยกสิบเซนติเมตร ก็ถูกพลังงานที่ไร้รูปร่างกีดกันออก ทำให้มือของเข้าไม่สามารถเข้าใกล้หยกนั่นได้

“บัดซบ” ลู่เสี้ยงหยางหนังตากระตุกอย่างบ้าคลั่ง เลือดซิบในใจ ดูท่าพระพุทธรูปหยกที่ตนได้มาอย่างยากลำบาก คงได้บริการให้แก่หยกชิ้นนี้เสียแล้ว

ไม่รู้ว่าทำไมอาจารย์ถึงมอบหยกนี่ให้กับตน ไอ้บ้า ขี้โกงชะมัด

ตอนนี้เขาต้องการเรกิ แต่กลับถูกหยกชิ้นนี้แย่งชิงไปเสียได้

หยกดูดซับเรกิด้วยความเร็วที่น่าหวาดผวา เพียงแค่ไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น เรกิในพระพุทธรูปหยกถูกซึมซับจนไม่เหลือ

พระพุทธรูปหยกที่มีสีแดงเรื่อในคราแรก ตอนนี้กลับหม่นหมองไร้แวว แถมหยาบกระด้าง เสียความศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด

เปี๊ยะเปี๊ยะ! พระพุทธรูปหยกนั้น เกิดรอยร้าวหลายเส้นกะทันหัน ก่อนที่จะแตกออก เป็นหลายส่วน

วิ้ง!

ในเวลาเดียวกัน หยกที่อยู่เหนือหัวของลู่เสี้ยงหยาง ก็ดีดดิ้งดีใจราวกับมีชีวิต ก่อนที่จะตกหล่น ลงที่ฝ่ามือของลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางจับจ้องไปที่หยกนิ่ง และได้พบว่ารูปร่างมีความผิดปกติ มีรูปลักษณ์ที่คล้ายกับมังกร เหมือนกับหยก แต่ก็คล้ายคลึงกับก้อนหิน บอกไม่ถูกว่ามีความประหลาดตรงไหนกันแน่

ให้ตาย!

วินิจฉัยอยู่ครึ่งค่อนวัน ลู่เสี้ยงหยางไม่ค้นพบอะไรทั้งนั้น

ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่เก็บหยกกลับเข้าที่ เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่บ้าง เขาจึงเดินทางไปที่บ้านของจูหยู่เจิน เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่เธอ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ลู่เสี้ยงหยางมาถึงที่วิลล่าจินหู ที่ที่จูหยู่เจินอาศัยอยู่