บทที่ 419 สำนักฉางเซิง

บทที่ 419 สำนักฉางเซิง

หลังจากนั้น จูหยู่เจินไม่กล้าขัดคำ พลันทุบขาให้กับลู่เสี้ยงหยางต่อเนื่อง

ลู่เสี้ยงหยางตื่นเต้นอย่างมาก ฮ่าฮ่า นี่สิคือจุดสูงสุดของชีวิต

แน่นอนว่าในขณะที่เขาเพลิดเพลิน ก็ไม่ลืมที่จะกลั่นยาคืนจิตไปด้วย

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง กลิ่นหอมกลุ่นได้แผ่ซ่านออกมาจากหม้อดินเผา ลู่เสี้ยงหยางเปิดฝาหม้อออก ก่อนที่จะยื่นมือออกไปตบหม้อดินเผาอย่างเบามือ เม็ดยาสีเหลืองทองอร่ามลอยออกมา

ยาคืนชีพเป็นรูปเป็นร่างสำเร็จแล้ว!

ลู่เสี้ยงหยางยื่นมือออกไป คว้ายาคืนจิตเอาไว้ในกำมือ

“สำเร็จไหม?” จูหยู่เจินตื่นเต้นอย่างมาก เธอเด้งลุกขึ้นจากพื้น จ้องมองลู่เสี้ยงหยางนิ่ง

ที่ดีไอ้เศษเดนนี่ไม่ได้หลอกลวงเธอ ไม่เช่นนั้น หากเขาล้มเหลว เธอจะทำให้เขาแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ

“เร็วเข้า ส่งมาให้ฉัน” จูหยู่เจินสูดหายใจเข้า ยื่นมือไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น เพื่อที่จะรับยาคืนจิตมาไว้

“อย่ารีบสิครับอาจารย์ เรียกผมว่าพี่ชายที่แสนดีก่อนสิครับ ถ้าผมอารมณ์ดี ผมก็จะมอบมันให้แก่อาจารย์”

“.....” จูหยู่เจิน สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ไอ้เศษเดนนี่รนหาที่ตายชะมัด คอยแต่จะเอาเปรียบเธออยู่เรื่อย

แม้ว่าเธอจะไม่เคยมีแฟน แต่กลับนอกใจแฟนอนาคตเสียก่อนแล้ว

ให้ตาย ยอมใจจริงๆ

จูหยู่เจินเศร้าสลด แต่กลับทำอะไรไม่ได้ เพื่อยาคืนจิตเม็ดนี้ เมื่อสักครู่ไหนเธอจะซับเหงื่อให้ลู่เสี้ยงหยาง ไหนจะนวดไหล่ ไหนจะทุบขา อะไรที่ทำได้เธอทำหมดแล้ว ยังจะแคร์การที่ต้องเรียกเขาว่าพี่ชายอีกเหรอ?

สถานการณ์ตรงหน้า เขาได้แต่อ้าปากเปล่งเสียงออกไป “พี่ชายที่แสนดี เอายาคืนจิตมาให้ทีเถอะ ถือว่าฉันขอร้องล่ะ”

ประโยคที่ทำให้ผู้ที่ได้ยินถึงกับลอยล่อง

ซี๊ด!

ลู่เสี้ยงหยางสูดลมหายใจ เมื่อสักครู่เขาน่าจะบันทึกเสียงเอาไว้จะได้เอาขึ้นมาฟังตอนตนรู้สึกเบื่อหน่าย ตื่นเต้นเป็นบ้าเลยว้อย

“โอเค ตอนนี้พี่อารมณ์ดี ถ้างั้นก็เอาไป” ลู่เสี้ยงหยางไม่ขี้โกง พลันยื่นยาคืนจิตให้กับจูหยู่เจิน

เมื่อจูหยู่เจินได้ยาคืนจิตมา สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที เธอจับจ้องลู่เสี้ยงหยาง ด้วยสายตาที่เยือกเย็น

“เศษเดน แกรนหาที่ตายจริงๆ กล้าแกล้งฉันเหรอ วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้หราบจำ!” จูหยู่เจอนเอ่ยประโยคด้วยทีท่าเย็นชา คิดที่จะลงไม้ลงมือ

บัดซบ เปลี่ยนสีเร็วเสียจริง

ลู่เสี้ยงหยางสีหน้าไม่สู้ดี นาทีก่อน จูหยู่เจินยังเรียนเขาว่าพี่ชาย ขอร้องเขา ตอนนี้กลับคิดจะลงไม้ลงมือกับตน

แต่ก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์เอาไว้ จึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มตาหยีให้กับ “อาจารย์ มองว่าผมโง่เกินไปหรือเปล่า? หรือคิดว่าตัวเองฉลาดเกินไป ผมจะบอกความจริงให้ ดานเถียนของอาจารย์ถ้าอยากให้ขาด ต้องทานยาคืนจิตสามเม็ดด้วยกัน อาจารย์เหมือนว่าจะมีเพียงเม็ดเดียวเท่านั้นสินะ”

อะไรนะ? ต้องสามเม็ดงั้นเหรอ?

จูหยู่เจินนิ่งอึ้งไป ด้วยสีหน้าเหยเกดูไม่ได้

ถ้างั้นก็หมายความว่า ลู่เสี้ยงหยางต้องช่วยกลั่นยาคืนจิตให้เธออีกสองเม็ด

และก่อนที่เธอจะได้ยาคืนจิตอีกสองเม็ดที่เหลือ ลู่เสี้ยงหยางจะเอาเปรียบเธอได้ตามใจชอบ