บทที่ 455 หนีตายเพียงลำพัง

บทที่ 455 หนีตายเพียงลำพัง

ในตอนนี้เอง เย่หยุนเทาบังเอิญเห็นพอดีว่าที่ประตูมีชายทมิฬมากมายกำลังพุ่งพรวดเข้ามา เดิมทีไม่อยากใส่ใจ แต่เขาก็มองเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าคนที่นำอยู่ด้านหน้าก็คือหนุ่มรูปหล่อที่เขาเพิ่งจะเตะจนหนีไปเมื่อกี้นี้

ในตอนนี้บนศีรษะของหนุ่มรูปหล่อพันผ้าก๊อซไว้ ปากก็ก่นด่าสะเปะสะปะ “พี่น้อง อีกสักพักถ้าเจอตัวไอ้นั่น ตีมันให้ตาย เอาให้มันตายจริง ๆ นะ ผลลัพธ์ที่ตามมาผมจะรับผิดชอบเอง”

“เหี้ย เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”

เย่หยุนเทาโดนขู่จนปัสสาวะเกือบจะราด เดิมนึกว่าหนุ่มหล่อนั่นเป็นแค่ตัวกระจอกคนหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่า เพิ่งจะออกไปได้หนึ่งพักใหญ่ก็พาลูกสมุนมากันเยอะขนาดนี้

แม่งเอ๊ย มันต้องเป็นพวกสังคมมั่วสุมแน่นอน เย่หยุนเทายิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว

โอหยางรั่วสุ่ยก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่ประตูอย่างรวดเร็ว หันศีรษะไปก็เห็นหนุ่มรูปหล่อนำชายหลายสิบคนเดินเข้ามา

ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปหวาดกลัวสุดขีด มองเย่หยุนเทาอย่างสำนึกขึ้นได้ ถามขึ้นว่า “หยุนเทา พวกเราทำอย่างไรกันดี?”

เหี้ย กูจะรู้ได้ยังไงว่าจะทำยังไง?

เย่หยุนเทากลัดกลุ้มจนแทบจะกระอักเลือด แต่ก็ยังพูดอย่างแสร้งอวดเก่งว่า “รั่วสุ่ยไม่ต้องกลัวนะ คนพวกนี้นึกว่าคนเยอะอิทธิพลเยอะก็จะสามารถรังแกคนอื่นได้ ขู่ใครเหรอ? ดูซิว่าผมจะทำให้พวกมันไสหัวออกไปอย่างไร”

พูดอย่างโอหังเพื่อให้โอหยางรั่วสุ่ยมองเย่หยุนเทาด้วยสายตาที่ดี

หนุ่มรูปหล่อพาสมุนหลายสิบคนเดินมาถึงข้าง ๆ ของเย่หยุนเทากับโอหยางรั่วสุ่ยอย่างรวดเร็ว ล้อมรอบพวกเขาจนมิด

แขกที่มาทานอาหารที่ร้านและพนักงานในร้านอาหารรอบข้างไม่มีใครกล้าก้าวขึ้นมา เพียงแต่กล้าดูฉากนี้จากที่ไกล ๆ

ในตอนนี้ สายตาของหนุ่มหล่อทอดอยู่บนร่างของเย่หยุนเทา พูดอย่างเหี้ยมโหดอย่างถึงที่สุดว่า “ไอ้กร๊วก เมื่อกี้อวดดีมากเลยไม่ใช่หรือ? ดูซิว่าต่อไปกูจะทำให้มึงตายยังไง”

พูดจบเขาก็หยิบกาน้ำชาสองกาจากโต๊ะข้าง ๆ เดินเข้ามา ก้าวไปทางเย่หยุนเทา

เมื่อกี้เย่หยุนเทากล้าที่จะเอากาน้ำชาทุบหัวของเขา เช่นนั้น ตอนนี้เขาก็ต้องการจะทำให้เย่หยุนเทาเสียโฉม และยังต้องการให้เขาเป็นผู้ชายไม่ได้ ดูซิว่าต่อไปเขาจะยังกล้าอวดเก่งและจีบสาวได้อีกไหม

เย่หยุนเทาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง ตกใจจนเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาบนหน้าผาก กระทั่งตัวสั่น พูดขึ้นมาว่า “มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร?”

หนุ่มหล่อพูดอย่างมืดครึ้มน่าสะพรึงหาใดเปรียบ “กูไม่สนว่ามึงจะเป็นใคร ต่อให้เป็นฮ่องเต้มา วันนี้กูก็จะเอามึงให้ตายให้ได้”

เหี้ย โอหังขนาดนั้นเลย?

เย่หยุนเทารู้สึกทำใจไม่ได้ขึ้นมาเรื่อย ๆ รีบพูดขึ้นว่า “กูคือเย่หยุนเทา จากตระกูลเย่”

ในปินเหอตระกูลเย่เป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ กิ๊กก๊อก มีหลายคนที่ไม่เคยได้ยิน รวมถึงหนุ่มหล่อคนนี้ด้วย

ชายรูปงามหัวเราะเยาะขึ้นมา พูดขึ้น “เย็ดแม่มึง ที่แท้ก็แค่เด็กไร้ชาติสกุล กูก็นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน แม่งเอ๊ย ถ้ามึงเป็นคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่กูอาจจะยังพอไว้หน้ามึงได้ แต่ตอนนี้กูจะทำให้มึงอยู่ไม่สู้ตาย”

ว่าแล้ว เขาก็สืบเท้าต่อไปยังเย่หยุนเทา

เย่หยุนเทาลุกลี้ลุกลนถึงที่สุด ที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็คือตระกูลเย่เบื้องหลังของเขา แต่ตอนนี้ทุกคนต่างไม่มีใครเคยได้ยินชื่อตระกูลเย่ ในเมื่อไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลเย่ แน่นอนว่าไม่สามารถไว้หน้าตระกูลเย่ได้

ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? กูจะทำยังไงดี? ยิ่งคิดเย่หยุนเทายิ่งร้อนใจดุจโดนไฟแผดเผา

ช่วงต่อมา เขาก็คิดอะไรบางอย่างได้ คว้าเอาจานอาหารทุกจานบนโต๊ะปาออกไปทุกสารทิศ

ในจานชามพวกนี้ล้วนบรรจุด้วยอาหารขึ้นชื่อที่เพิ่งจะนำมาเสิร์ฟ ยังมีไอร้อนพุ่งขึ้นมาอยู่

พวกลูกสมุนที่อยู่รอบ ๆ ก็เกิดความกลัวว่าอาหารร้อน ๆ ในจานจะลวกโดนตัวเอง พากันหลบออกไป

เมื่อเห็นฉากนี้ ในใจเย่หยุนเทาก็ยินดีขึ้นมานิด ๆ ก็คว้าเอาชามซุปชามใหญ่ขึ้นมาอีก ปาไปที่ฝั่งหน้าต่าง

สมุนสองคนมือไวตาไวรีบกระโดดหลบ ชามซุปชามนี้ก็แตกลงตรงหน้าต่างของร้านอาหาร

เพล้ง!

หน้าต่างโดนตีจนแตกออกเป็นรูใหญ่ เย่หยุนเทารีบคว้าโอกาสจังหวะชุลมุน วิ่งไปที่ข้างหน้าต่าง คว้าเก้าอี้มากระแทกต่อไปที่รูใหญ่นั้น