บทที่ 462 รักษาชีวิตสำคัญที่สุด

บทที่ 462 รักษาชีวิตสำคัญที่สุด

ได้ยินคำพูดของเฮียเปียว ลู่เสี้ยงหยางเงยหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าที่แสดงออกมาไม่เปลี่ยนแปลง

เห็นท่าทีนี้ของลู่เสี้ยงหยาง เฮียเปียวก็บีบกำปั้น พูดอย่างเยียบเย็นว่า "เด็กน้อย ที่ฉันเพิ่งจะพูดเมื่อครู่ ยังต้องพูดซ้ำอีกครั้งไหม? "

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้าตอบกลับ "ไม่ต้อง"

พูดไปก็ลุกยืนขึ้นมา ให้ที่นั่งเขาไปจริงๆ

เอ๋!

เห็นฉากนี้ คนบนรถไม่น้อยต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ไอ้หนุ่มนี่ปอดแหกเกินไปแล้วมั้ง แค่คำพูดข่มขู่ของเฮียเปียวสองสามคำ เขาก็ลุกขึ้นมาจริงๆ ข้างกายเขาไม่ใช่ว่ายังมีสองสาวงามหรือไง? เจ้าหมอนี่ไม่คิดจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษช่วยสาวงามสักครั้งหรือ?

นี่...

เฉินซวงซวงงงงัน ขยี้ๆ ตา เมื่อครู่เพิ่งจะมองเจ้านี่อย่างถูกชะตาอยู่มาก รู้สึกว่าเขาน่าจะเป็นคนดี แต่ไม่คิดว่า ตอนนี้พบเจอเรื่องราวก็ปอดแหกแล้ว

น้องสาวนายสิ! ปอดแหกอีกนิดเลยสิ เอาให้ฉี่รดกางเกงไปเลย

"เหอะ คนขี้ขลาดคนหนึ่ง" หานเชียนเชียนส่งเสียงเหอะออกมาทางจมูก ความดูถูกบนใบหน้าชัดเจนยิ่ง แต่คิดๆ ดูแล้วก็ปกติ ลู่เสี้ยงหยางไม่ว่าจะมองจากตรงไหน ก็เป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง จะไปกล้ายุแหย่คนเสเพลที่ใช้ชีวิตในสังคมไปวันๆ อย่างเฮียเปียวได้อย่างไร

"ฮ่าๆ " เฮียเปียวมองลู่เสี้ยงหยางที่ลุกขึ้นมา ยังคิดว่าเขาถูกตนเองทำให้ปอดแหกแล้ว ก็เงยหน้าหัวเราะเสียงดังอย่างลำพองใจทันที

ให้ตายเถอะ ดูท่าเดี๋ยวจะได้ลวนลามคนงามตัวน้อยทั้งสองแล้ว

แต่ทว่าก็เป็นตอนนี้ ลู่เสี้ยงหยางก็เอ่ยยิ้มๆไปที่เฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนว่า "พวกเธอสองคนก็ลุกขึ้นเถอะ ตามฉันไปอีกด้าน"

หา?

ได้ฟังคำพูดนี้ สาวงามทั้งสองก็สับสนเล็กน้อย

เฉินซวงซวงถามอย่างอารมณ์ไม่ดี "สมองนายมีปัญหาหรือ? "

"เฮ้อ" หานเชียนเชียนส่ายหน้าถอนหายใจ ทำไมถึงมีคนโง่ปัญญาอ่อนแบบลู่เสี้ยงหยางได้นะ?

รอยยิ้มบนหน้าของเฮียเปียวแข็งค้างทันที ยื่นมือออกไปทิ่มที่หน้าอกของลู่เสี้ยงหยาง เอ่ยว่า "เด็กน้อย แกพูดอะไร? พูดอีกรอบสิ เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้แกได้ยินเสียงกระดูกหัก"

"เหอะๆ " ลู่เสี้ยงหยางไม่ได้สนใจเฮียเปียวแม้แต่น้อย เพียงแค่ยิ้มอย่างเฉยเมย พูดกับเฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนว่า "พวกเธอสองคนขยับที่ให้ฉันหน่อย คนของฉันจะลงมือแล้ว"

"......" เฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนพูดไม่ออก ยิ่งฟังคำพูดของลู่เสี้ยงหยาง พวกเธอยิ่งงุนงง ต่างก็เริ่มสงสัยว่าสมองของลู่เสี้ยงหยางใช่ว่ามีปัญหาหรือไม่ ความคิดไม่ค่อยปกติ

"บ้านแกสิ! มารดาแกสิ ในเมื่อแกอยากตาย งั้นฉันก็จะส่งเสริมแกเอง" เฮียเปียวบนท้องถนนดีร้ายอย่างไรก็ยังพอมีชื่ออยู่บ้าง แต่ตอนนี้อำนาจของเขาไม่มีผลอะไรกับไอ้ไก่อ่อนคนหนึ่งแม้แต่น้อย นี่ถ้าลือออกไป ต่อไปจะให้เขามั่วสุมบนท้องถนนได้อย่างไร ดังนั้นวันนี้จะต้องจัดการไอ้เด็กนี่ให้ตาย สร้างชื่อเสียงของตนเองใหม่อีกครั้ง

พูดไปเฮียเปียวก็ยกกำปั้นขึ้น เตรียมจะสั่งสอนลู่เสี้ยงหยาง

แต่กำปั้นของเขายังไม่มีโอกาสทุบออกไป มือข้างหนึ่งก็ตกลงมาบนไหล่ของเขา

เฮียเปียวในใจสั่นไหวทันที เพียงแค่เมื่อครู่ที่มือข้างนั้นเพิ่งจะตกลงมาบนไหล่ของตนเอง ตนก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันรุนแรงสายหนึ่งที่แผ่ออกมา เกือบจะทำให้ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาพังทลายลงมา

มันก็เหมือนกับผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ยื่นมือออกมาตบบนไหล่ของเด็กทารก

เด็กทารกแน่นอนว่าทนไม่ไหวแน่

ภายใต้จิตสำนึก เฮียเปียวหันหน้ากลับไป ไม่มองก็ไม่เป็นไร พอมองแล้วเขาก็พลันตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัวในเวลานี้ที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ก็คือชายที่สูงเกือบสองเมตร ใบหน้าดุร้ายน่ากลัว รูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง

กลับเป็นเถ่ซานที่ลงมือ

ตอนนี้มีเถ่ซานติดตามลู่เสี้ยงหยาง เป็นธรรมดาที่ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือเองไปซะทุกเรื่อง

อีกทั้งเถ่ซานเมื่อเทียบกับเฮียเปียว นั่นก็คือความต่างระหว่างผู้ชายปกติและเหยาหมิง

ดังนั้นยังไม่ทันได้เริ่มสู้ เฮียเปียวก็ปอดแหกแล้ว สีหน้าที่แสดงออกมาเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวอย่างที่สุด

ลู่เสี้ยงหยางสองมือกอดอกไว้ ยิ้มกริ่มเอ่ยขึ้น "ลงมือสิ เมื่อครู่นายไม่ใช่พูดว่า จะทำให้ฉันได้ยินเสียงกระดูกหักหรือ? "