บทที่ 464 ทางออก

บทที่ 464 ทางออก

ลู่เสี้ยงหยางมองไปที่พวกนักเลงที่พรูเข้ามาหาตนเองทั่วทุกทิศทาง ใบหน้าไร้อารมณ์อื่นใด

คนพวกนี้ในสายตาคนทั่วไปอาจจะไร้เทียมทาน แต่ในสายตาของตน อีกทั้งในสายตาของเถ่ซาน ล้วนไร้ค่าราวกับมดตัวหนึ่ง ยกเท้าขึ้นเหยียบมั่วๆ ก็สามารถเหยียบพวกเขาให้ตายได้

ในใจผ่อนลมเสียงหนึ่ง กำลังคิดจะออกคำสั่งเถ่ซาน ให้เขาตีคนพวกนี้ให้พิการไปเสีย แล้วโยนทิ้งไป

แต่ก็เป็นตอนนี้ น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวดังก้องขึ้น "พวกนายหยุดมือให้หมด ฉันมีคำจะพูด"

ได้ยินคำนี้ พวกนักเลงต่างก็หยุดลงโดยไม่รู้ตัว หันไปมองทางที่เสียงดังมา

ไม่มองก็ไม่เป็นไร พอมองแล้วทุกคนต่างเบิกตากว้าง สีหน้าที่แสดงออกมาฮึกเหิมอย่างที่สุด

พระเจ้า ตอนนี้ที่สะท้อนอยู่ในม่านตาของพวกเขานั้น ก็คือสองสาวงาม

สาวงามสองสไตล์ที่แตกต่างกัน

คนหนึ่งไร้เดียงสาร่าเริง เต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวากระปรี้กระเปร่า

คนหนึ่งหยิ่งยโสงามสง่า ทั้งตัวแผ่ความเย็นชาสายหนึ่งที่ผลักดันผู้คนไปหมื่นลี้

ถึงแม้จะพูดว่าคนที่มั่วสุมไปวันๆ อย่างพวกเขาจะไม่ขาดผู้หญิง แต่ที่มาเกลือกกลั้วอยู่กับพวกเขาต่างก็เป็นหญิงขายบริการ สาวข้างถนน

สาวงามที่นิสัยเฉพาะตัวสูงส่งอย่างเฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนนี้ กลับไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน

เวลานี้ แทบจะทุกคนต่างก็มีความคิดสกปรกอยู่ในใจ

โดยเฉพาะจางเวย ความคิดในใจยิ่งเข้มข้น เขาอยู่ในแถบนี้ทำเลวระรานชาวบ้าน ก่อกรรมทำชั่ว เรื่องเลวร้ายอะไรก็เคยทำ พอดีก็เคยลิ้มลองรสชาติของหญิงสาวที่ดีงามมาไม่น้อย

รสชาติแบบนั้นทำให้เขาไม่อาจตัดใจ หลงใหลอย่างสุดซึ้ง

ดังนั้นตอนนี้เขาก็อยากเอาสาวงามชั้นหนึ่งทั้งสองอย่างเฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนมาอยู่ในมือ แล้วลิ้มลองสักรอบ

ส่วนในตอนนี้ เฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนยังไม่รับรู้ถึงความคิดชั่วร้ายของคนพวกนี้ ก็มาถึงข้างกายของลู่เสี้ยงหยางแล้ว

หานเชียนเชียนถลึงตาจ้องลู่เสี้ยงหยาง พูดกับจางเวยว่า "เขาเป็นเพื่อนของฉัน รบกวนคุณเห็นแก่หน้าฉัน อภัยให้เขาสักครั้ง"

จางเวยสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป ยื่นมือไปแคะหูแล้วเอ่ยขึ้น "เห็นแก่หน้าเธอ? ขอถามว่าหน้าเธอใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ? "

หานเชียนเชียนพูดกลับอย่างสงบ "หน้าของฉันแน่นอนว่าไม่ใหญ่ขนาดนั้น แต่ว่า หน้าของคุณปู่สามของฉันนายจะต้องไว้หน้าเสมอ"

"คุณปู่สามของเธอ? " จางเวยเหลือบมองหานเชียนเชียนรอบหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยคำถาม

หานเชียนเชียนรีบเอ่ยกลับ "นายท่านสามของตระกูลหานแห่งไห่ตง"

อะไรนะ? ตระกูลหานแห่งไห่ตง?

คำพูดนี้พูดออกมา ก็ทำให้จางเวยตกใจไม่น้อย ใบหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

ชื่อเสียงของตระกูลหานแห่งไห่ตง แน่นอนว่าเขาเคยได้ยิน ตระกูลหานแห่งไห่ตงนั่นเป็นตระกูลใหญ่อันดับต้นของไห่ตง อิทธิพลน่ากลัวอย่างมาก ห่างไกลจากคนที่มั่วสุมในสังคมตัวเล็กๆ อย่างเขาจะสามารถตีเสมอได้

ฟู่ว!

ลูกน้องของจางเวยไม่น้อยก็รู้ถึงชื่อเสียงของตระกูลหาน สูดลมหายใจเย็นทันที สีหน้าท่าทางไม่ปกติ

บ้าเอ๊ย เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง? หน้าผากของเฮียเปียวมีเหงื่อมากมายผุดออกมา ในใจมีความไม่ยินยอมเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเตะแผ่นเหล็ก ถึงกับเจอคนตระกูลหานแห่งไห่ตง

แต่ว่าไม่นาน เขาก็คิดอะไรออก พูดกับจางเวยว่า "ลูกพี่ใหญ่ นายอย่าไปฟังพวกผู้หญิงนี่พูดไร้สาระ หล่อนพูดจาเรื่อยเปื่อยโอ้อวดแท้ๆ "

พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถลึงตาจ้องหานเชียนเชียนกล่าวว่า "สาวน้อยแสนซน ความกล้าเธอไม่น้อย กล้าใช้ชื่อตระกูลหานมาขู่พวกเรา ถ้าเธอเป็นคนตระกูลหานจริง ยังจะต้องนั่งรถบัสเส็งเคร็งนี่หรือไง? "

ได้ฟังคำพูดนี้ ดวงตาของจางเวยพลันสว่างวาบ ฮ่าๆ ไอ้สามพูดมาก็ถูก คนตระกูลหานแห่งไห่ตง ฐานะสูงส่ง ออกจากบ้านล้วนเป็นรถหรู จะมานั่งรถบัสเดินทางได้อย่างไร

"เฮ้อ" หานเชียนเชียนถอนหายใจเสียงหนึ่ง สีหน้าที่แสดงออกมามีความกลัดกลุ้มเล็กน้อย เธอนั้นเป็นคนตระกูลหานจริง แต่ไม่ได้เป็นคนในศูนย์บัญชาการของตระกูลหานแห่งไห่ตง เธอเพียงแค่เกิดมาในครอบครัวสายนอกของตระกูลหานเท่านั้น

ครั้งนี้ เพราะว่าศูนย์บัญชาการของตระกูลมีงานมอบหมายให้เธอ เธอถึงได้มีสิทธิ์ไปยังศูนย์บังคับบัญชาของตระกูล

เพราะว่าฐานะของตัวเอง รวมทั้งยังเป็นนักศึกษา ดังนั้นเดินทางนั่งรถบัสก็เป็นอะไรที่เข้าใจได้

หืม?