บทที่ 487 คุกเข่าก้มกราบขอขมา

บทที่ 487 คุกเข่าก้มกราบขอขมา

ลู่เสี้ยงหยางสะดุ้งโหยงกับเสียงกรี๊ดร้องของหญิงสาว พลันก้มหน้า ถึงได้ค้นพบว่า คนที่เขาเดินชนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นไป๋หมิ่นหมิ่น

บอกตามตรง หากเป็นผู้หญิงคนอื่น ลู่เสี้ยงหยางก็อาจจะมีความคิดที่ลามกขึ้นมาบ้างก็ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงตรงหน้า เขาก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้หัวสูงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะตัวเองอยู่ในสถานะของเขยแต่งเข้า เธอมักจะเหยียดหยามเขาเสมอ

คนอื่นๆ ในห้องเรียน เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของไป๋หมิ่นหมิ่น ทุกคนต่างก็หันหน้ากลับมา ด้วยสายตาที่เบิกกว้าง

ก็ได้พบกับลู่เสี้ยงหยางชนเข้าที่อกของไป๋หมิ่นหมิ่น มือของลู่เสี้ยงหยางเพิ่งจะเอาออกจากเอวของไป๋หมิ่นหมิ่น

หลายคนเริ่มด่าทอ กับฉากที่เห็น

“บัดซบ ไอ้เขยแต่งเข้านี่กล้ามากเกินไปแล้ว ถึงได้กล้าแต๊ะอั๋งพี่หมิ่นหมิ่น”

“ให้ตาย ไอ้งั่ง อยากเจ็บตัวสินะ”

“ฮ่าฮ่า พี่หมิ่นหมิ่น เอาให้ไอ้หมอนี่ตายไปเลย”

ชั่วพริบตา ลู่เสี้ยงหยางถูกวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา

เสียงเหล่านั้น ทำให้ไป๋หมิ่นหมิ่นโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม หน้าบึ้งด้วยความรู้สึกขยะแขยง เธอง้างมือขึ้นคิดจะสั่งสอนลู่เสี้ยงหยาง

หากแต่ลู่เสี้ยงหยางที่ความไวมากกว่า เขาพันธนาการข้อแขนของไป๋หมิ่นหมิ่นเอาไว้ “เมื่อกี้เธอเองต่างหากที่ชนฉัน”

ไป๋หมิ่นหมิ่นไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เธออ้าปากก่นด่าอยู่ท่าเดียว “ลู่เสี้ยงหยาง แกกล้ามาก อยู่ที่บ้าน เมียของแกคงจะไม่ยอมให้แกแตะต้องสินะ อยู่ข้างนอก ถึงได้ทำสิ่งที่น่ารังเกียจถึงขนาดนี้ ฉันจะเรียกคนมา ตัดมือแกทิ้งเสีย”

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะอย่างเย็นชา ปล่อยแขนของไป๋หมิ่นหมิ่น จ้องเธอนิ่ง “ตามใจ”

เมื่อจบคำเขาไม่แยแสเธออีก พลันเดินไปนั่งลงที่ที่นั่งของเขา

เมื่อไป๋หมิ่นหมิ่นเห็นว่าเขยแต่งเข้าอวดดี เธอโกรธจัดยิ่งกว่าเก่า พลันชี้หน้าด่าลู่เสี้ยงหยาง

ส่วนประโยคที่ด่าทอ ไม่มากไปกว่าการที่จะสังหารลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า ไม่แยแสหมาบ้าอย่างไป๋หมิ่นหมิ่น

กระทั่งใกล้ถึงเวลาเข้าเรียน ไป๋หมิ่นหมิ่นถึงได้สงบลง

วันนี้ทั้งวันนอกจากการเรียนแล้ว ไม่ได้เกิดเรื่องราวอะไรขึ้นกับลู่เสี้ยงหยางอีก

เมื่อพลบค่ำถึงเวลาเลิกเรียน เขาและเย่สวนทานอาหารข้างนอกก่อนที่จะกลับบ้าน

…..

ค่ำคืน ไป๋หมิ่นหมิ่นนัดเพื่อนเอาไว้หลายคน เพื่อเที่ยวผับบาร์ ทีแรกพวกเธอเล่นกันอย่างสนุกสนาน กระทั่งกลางคันมีข้อความเข้า

เป็นข้อความจากฉินหยุนเฟย ฉินหยุนเฟยนัดเธอ ให้ไปพบที่ทะเลสาปไป๋หม่า

เมื่อเห็นข้อความ ไป๋หมิ่นหมิ่นทั้งตื่นเต้นและดีใจ อันที่จริง ในใจเธอนั่น รักชอบในตัวฉินหยุนเฟยมาตลอด เธอเคยทดลองจีบฉินหยุนเฟยมาก่อน แต่ก่อนหน้านี้ฉินหยุนเฟยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

ไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าคืนนี้ฉินหยุนเฟยจะเป็นฝ่ายนัดเธอ ฉินหยุนเฟยกำลังจะตอบรับ ในความรู้สึกของเธอใช้ไหม?

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูง ไป๋หมิ่นหมิ่นไม่สามารถทนอยู่ได้ เธอทิ้งเพื่อนสาวเอาไว้ ขับรถออกไปคนเดียว มุ่งตรงไปที่ทะเลสาปไป๋หม่า

ทะเลสาปไป๋หม่าตั้งอยู่ที่เขตชานเมือง แม้ว่าบรรยากาศจะสวยงามมาก แต่เพราะค่อนข้างห่างไกล ตอนกลางคืนจึงไร้ผู้คนสัญจรผ่าน

กากไม่ใช่เพราะไป๋หมิ่นหมิ่นถูกความรักบังตา เธอก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะถ่อไปที่ทะเลสาปไป่หม่าในเวลาแบบนี้

แถมเมื่อไปถึงทะเลสาปไป๋หม่า สิ่งที่ทำให้ไป๋หมิ่นหมิ่นต้องประหลาดใจ คือเธอไม่พบฉินหยุนเฟยแม้เงา

เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะเธอมาเร็วเกินไป ฉินหยุนเฟยอาจจะยังมาไม่ถึง เพราะงั้นเธอจึงขึ้นไปนั่งรอบนรถ

ในเวลาเดียวกัน บนถนนใต้เขาทะเลสาปไป๋หม่า มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ ซึ่งมีลู่เซี่ยงหลงและเซี่ยตงเสว่นั่งอยู่บนรถ

ในตอนนี้ โทรศัพท์ของลู่เซี่ยงหลงได้รับข้อความหนึ่ง เมื่อเปิดข้อความออกมาดู ก็เป็นข้อความตอบกลับ ไป๋หมิ่นหมิ่นมาถึงทะเลสาปไป๋หม่าแล้ว