บทที่ 498 ทางใครทางมัน

บทที่ 498 ทางใครทางมัน

ลู่เสี้ยงหยางจ้องมองเย่สวนที่เดินเข้ามาในห้อง ดูจากใบหน้าของเธอก็รู้ว่าเธอมีอารมณ์ที่หนักอึ้ง เพื่อไม่ให้เธอต้องรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ เพราะงั้นเธอจึงแสร้งไม่รู้ว่าเขาเป็นอัมพาต พลันเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าผมจะสลบไปตั้งสามวัน เวลาผ่านไปเร็วดีจังเลย”

เย่สวนเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ในใจเธอลังเล ว่าจะบอกสถานการณ์ของเขาในตอนนี้กับเขาดีหรือไม่ แต่เมื่อไตร่ตรองอีกทีไม่บอกคงจะดีกว่า เขาเกรงว่าลู่เสี้ยงหยางจะได้รับการกระทบจิตใจติดๆ จะรับไม่ได้ หากลู่เสี้ยงหยางเกิดคลั่งเสียสติขึ้นมา ก็ไม่มีใครช่วยเขาได้แล้วจริงๆ

“นั่นสิ เวลาผ่านไปเร็วดีจังเลย” เย่สวนกล่าวไปตามน้ำ

ลู่เสี้ยงหยางนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามออกไป “วันนั้นหลังจากที่ผมถูกนักฆ่าทำร้ายจนสลบไป เธอรอดมาได้ยังไง?”

เย่สวนทำหน้าสงสัย “ฉันไม่รู้ ฉันเองก็สลบไปเหมือนกัน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว”

นี่ไม่ใช่คำโกหกของเย่สวน เธอรู้สึกเหมือนว่าความทรงจำของเธอได้ขาดหายไปครึ่งหนึ่ง ตอนนี้เธอรู้แค่ว่าลู่เสี้ยงหยางสลบไป ตัวเธอเองก็สลบไปด้วย ส่วนระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นนั้น เธอไม่รู้อะไรเลย

“อืม” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า ด้วยความสงสัย รู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงนี้มีเรื่องราวที่ประหลาดมากมาย

ทีแรกเขายังมีคำพูด แต่ในตอนนี้เอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าห้องผู้ป่วย หลิวจิ้งนำอาหารมาให้กับเย่สวนและลู่เสี้ยงหยาง

หลายวันก่อนหลิวจิ้งอยู่ข้างนอก เธอเองก็เพิ่งกลับมาบ้านเมื่อวันนี้ เมื่อได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับลู่เสี้ยงหยาง เธอเสียใจอยู่ครึ่งค่อนวัน

วันนี้เธอตั้งใจทำมาหารมาให้กับเย่สวนและลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกซาบซึ้งใจ ว่ากันว่ายากนักที่จะได้พบกับความจริงใจ ตอนนี้เขาอัมพาตไปแล้ว แต่หลิวจิ้งก็ไม่รังเกียจเขา และเธอก็ไม่ได้สั่งให้เย่สวนหย่ากับเขาด้วย

สำหรับลู่เสี้ยงหยาง หลิ่วจิ้งมีใจขนาดนี้ก็เพียงพอแล้ว

แถมยังอาหาร หลิวจิ้งยังปลอบใจลู่เสี้ยงหยางอยู่อย่างนั้น บอกให้เขาอย่าคิดมาก อยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลก็พอแล้ว

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกแสบร้อนที่เบ้าตา น้ำตาแทบจะไหลออกมา ไม่คิดเลยว่าแม่ยายที่มักจะเหยียดตาด้วยคำพูดที่เยือกเย็นในเวลาปกติ ในเวลาคับขันจะเป็นห่วงเขามากถึงขนาดนี้

เย่สวนเองก็คลายกังวลไปมาก เธอคิดว่าหลังจากที่แม่ของเธอรับรู้สถานการณ์ของลู่เสี้ยงหยาง จะบีบบังคับให้พวกเขาหย่ากันเสียอีก แต่ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้หลิวจิ้งจะมีความเห็นอกเห็นใจถึงเพียงนี้

หลังจากนั้นเมื่อหลิวจิ้งจากไป หวังเสว่ กงหยู่หนิง และเสว่เฟยเส่ก็เดินเข้ามาในห้องพักทันที

เมื่อเห็นว่าลู่เสี้ยงหยางตื่นขึ้นมาแล้ว ทั้งสามดีใจจนออกนอกหน้า แม้ว่าจะมีความเสียใจอยู่บ้าง เมื่อวันนี้พวกเขามาเยี่ยมลู่เสี้ยงหยาง ตอนนั้นลู่เสี้ยงหยางยังไม่ตื่น ตอนนี้คุณหมอบอกกับพวกเธอว่า ลู่เสี้ยงหยางเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอัมพาต

และวันนี้ ลู่เสี้ยงหยางก็นอนอยู่บนเตียงไม่ไหวติง ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าคำของคุณหมอนั้นเป็นเรื่องจริง

แต่ทั้งสามนั่นค่อนข้างใสซื่อ พวกเธอยังคงคิดว่าลู่เสี้ยงหยางไม่รู้เรื่องนี้เสียอีก พวกเธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ปลอบใจลู่เสี้ยงหยาง ให้รักษาตัวดีๆ อีกไม่กี่วันออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกซาบซึ้งและอบอุ่นหัวใจ เขาค้นพบว่า มีคนตั้งมากมายเป็นห่วงเขา ต่อให้ต้องตายไปก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว

ต่อจากนั้น ทั้งสามสาวอยู่ที่ห้องพักฟื้นกว่าครึ่งค่อนวัน ถึงได้ขอตัวกลับ

เพิ่งก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาล กงหยู่หนิงก็น้ำตาไหลออกมา หลายปีมานี้ ลู่เสี้ยงหยางเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอชอบ เมื่อเห็นความทุกข์ทรมานของลู่เสี้ยงหยางในตอนนี้ เธอไม่สามารถทำใจได้จริงๆ

หากไม่ใช่เพราะลู่เสี้ยงหยางแต่งงานแล้ว เย่สวนเป็นภรรยาของเขาละก็ เธอคิดที่จะอยู่เตียงข้างลู่เสี้ยงหยางไปตลอดชีวิต อยู่ดูแลการใช้ชีวิตของลู่เสี้ยงหยาง