บทที่ 512 เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

บทที่ 512 เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

เมื่อลู่เสี้ยงหยางได้ยินประโยคของเซี่ยงเทียนไห่ เขาหัวเราะออกมา ไม่คิดเลยว่าตาแก่นี่จะหยิ่งในศักดิ์ศรีถึงขนาดนี้ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมคุกเข่าเป็นอันขาด

แต่เพราะแบบนี้ เขายิ่งต้องการทำลายศักดิ์ศรีของเซี่ยงเทียนไห่ให้ย่อยยับ

ซู๊ด!

แรงดันขนาดใหญ่ ถูกปล่อยออกมาจากร่างของลู่เสี้ยงหยางกะทันหัน ห้อมล้อมร่างของเซี่ยงเทียนไห่

เซี่ยงเทียนไห่หน้าถอดสี ราวกับว่ามีภูเขาขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นทับร่างของเขาเอาไว้

เขาไม่เคยฝึกวิชามาก่อน เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น ไม่สามารถต้านทานพละกำลังแบบนี้ได้ไหว ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้น

“ลู่เสี้ยงหยาง แก…..” เซี่ยงเทียนไห่ถูกหยามเกียรติ จนดวงตาแดงก่ำ จ้องลู่เสี้ยงหยางเขม็ง อยากจะกลืนกินเขาเข้าไป

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะอย่างได้ใจ “ทำไม? ไม่พอใจหรือ?”

จบประโยค พลังอันไร้รูปร่างกดทับที่เหนือหัวของเซี่ยงเทียนไห่ จนเซี่ยงเทียนไห่ไม่สามารถต้านทานได้ หัวโขกกับพื้นอย่างแรก

ตุ่บ!

เขาก้มกราบลู่เสี้ยงหยางเป็นที่เรียบร้อย

“โอ๊ย บ้าชะมัด” เซี่ยงเทียนไห่โมโหจนแทบกระอักเลือด เขาเป็นถึงผู้นำของตระกูลเซี่ยง เป็นตระกูลชั้นนำของไห่ตงได้รับการหยามเกียรติถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งอย่างยากลำบาก ถลึงตาใส่ลู่เสี้ยงหยาง “ไอ้หนู แค้นนี้ไม่ชำระ ฉันเซี่ยงเทียนไห่ สาบาน……”

ไม่ทันได้จบประโยคดี พลังอันไร้รูปร่างประทับลงบนหัวอีกครั้ง จนหัวของเซี่ยงเทียนไห่โขกกับพื้นอีกหน

ตุ่บ!

ครั้งนี้ พละกำลังในครั้งนี้มากกว่าเมื่อสักครู่เป็นไหนๆ หัวของเซี่ยงเทียนไห่แตกจนเลือดไหลซิบ

ภายใต้พละกำลังอันมหาศาล เซี่ยงเทียนไห่รู้สึกว่าหัวของเขาเหมือนจะระเบิดออก ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในหัว

เซี่ยงเทียนไห่หนาวสั่น ตอนนี้เขาถึงได้เห็นสถานการณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน

ตอนนี้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของลู่เสี้ยงหยาง ความอำมหิตของลู่เสี้ยงหยาง หากเขาไม่ยอมแพ้แต่โดยดี เขาคงจะทรมานตนเองจะตายแน่

เมื่อคิดได้อย่างนั้น เซี่ยงเทียนไห่เหงื่อแตกโชก ร่างกายสั่นสะท้าน กล่าวกับลู่เสี้ยงหยาง “หยุดหยุด คุณลู่ ตระกูลเซี่ยงยอมจำนนต่อคุณ”

เขากล่าว พลันก้มกราบลู่เสี้ยงหยางเอง

อะไรนะ?

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกคนรอบด้านต่างนิ่งอึ้ง ตระกูลเซี่ยงก้มกราบยอมจำนนให้กับลู่เสี้ยงหยางจริงๆ งั้นหรือ

แต่เมื่อไตร่ตรองให้ดี ก็เข้าใจในการกระทำของตระกูลเซี่ยงได้ วันนี้หากเขาไม่ยอมจำนนต่อลู่เสี้ยงหยาง ไม่รู้ว่าจะถูกลู่เสี้ยงหยางเล่นงานจนเละขนาดไหนบ้าง

พวกเขาต่างโล่งใจ ที่ตัวของพวกเขาเองไม่ได้ล่วงเกินลู่เสี้ยงหยาง เทพแห่งการฆ่าล้างแบบนี้ ไม่เช่นนั้น คงแย่แน่ๆ

เมื่อลู่เสี้ยงหยางเห็นเซี่ยงเทียนไห่จำนนต่อเขา บนใบหน้าไร้ปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่าภาพที่เห็นอยู่ในความคาดการณ์ของเขา

ลู่เสี้ยงหยางกล่าวเสียงเรียบ “เหอะ เรื่องนี้พอแค่นี้ ต่อจากนี้ตระกูลเซี่ยงควรจะทำยังไง รู้อยู่แก่ใจ หากล่วงเกินผมและเย่สวนอีก ผมจะทำให้ตระกูลเซียวหายไปจากไห่ตง”

“ครับครับ คุณลู่ ต่อจากนี้คนของตระกูลเซี่ยงพบคุณและคุณเย่ จะเคารพนอบน้อมครับ” เซี่ยงเทียนไห่กล่าว ด้วยเหงื่อที่เปียกโชกเต็มแผ่นหลัง

“อืม” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า ไม่ได้ที่เดิมอีกต่อไป พลันจูงแขนของเย่สวนออกจากโรงแรม

ทุกคนในโรงแรมจ้องมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลลับตาของลู่เสี้ยงหยาง ด้วยความเงียบกริบ ด้วยความตื่นเต้นบนใบหน้า

ให้ตาย! นี่เป็นไอ้หน้าละอ่อนที่เกาะผู้หญิงกินของตระกูลเย่อยู่อีกหรือเปล่า? แข็งแกร่งเกินไปแล้ว