บทที่ 515 คุณต้องขอบคุณเธอ

บทที่ 515 คุณต้องขอบคุณเธอ

ชายหัวโล้นได้เห็นความร้ายกาจของลู่เสี้ยงหยางไปแล้วก่อนหน้า บวกกับตอนนี้ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของลู่เสี้ยงหยาง ชีวิตของเขาอยู่ในเงื้อมมือของเขา เขากล้าปิดบังเสียที่ไหน ชายหนุ่มคายความจริงทุกอย่างออกมาสิ้น

หลังจากที่ลู่เสี้ยงหยางฟังจนจบ ก็เกิดความสงสัย

ไม่คิดเลยว่าคนที่ใช้ให้นักฆ่าพวกนี้มาสังหารโอหยางรั่วสุ่ยกลับเป็นพี่สาวต่างแม่ของเธอเอง

ลู่เสี้ยงหยางไม่เข้าใจ ยังไงซะโอหยางรั่วสุ่ยและลูกพี่ของน้องของเธอก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่คิดเลยว่าพี่สาวต่างแม่ของเธอคิดที่จะสังหารเธอ

ไม่ต้องคิดก็รู้ ว่าในนี้ต้องเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์อย่างแน่นอน

เมื่อชายหัวโล้นเล่าความจริงที่เขารับรู้จนหมดเปลือก จึงแหงนหน้ามองลู่เสี้ยงหยาง กล่าวอย่างระแวดระวัง “ท่านครับ ผมพูดทุกอย่างที่รู้ออกไปแล้ว คุณก็รู้ว่านักฆ่าอย่างเรา ก็แค่ถูกจ้างวานเท่านั้น อันที่จริงผมไร้ความบาดหมางต่อคุณโอหยาง ท่านจะไว้ชีวิตอันไร้ค่าของผมได้หรือไม่?”

ลู่เสี้ยงหยางแสยะยิ้ม “ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่ากลับไปอีกเลย”

บอกตามตรงชีวิตนี้เขารังเกียจพวกนักฆ่าเป็นที่สุด เพื่อเงินแล้วสามารถทำทุกสิ่งที่โหดเหี้ยมได้ลงคอ ไม่รู้ว่ามีครอบครัวมากแค่ไหนที่ต้องพินาศย่อยยับเพราะคนพวกนี้

ซวบ!

จบคำ ลู่เสี้ยงหยางยกเท้าขึ้นเหยียบไปที่ลูกกระเดือกของชายหัวโล้น

“ไม่ ไม่นะ ไว้ชีวิตผมด้วย ท่าน วันนี้หากคุณปล่อยผมไป ผมจะรับใช้คุณ…..” ชายหัวโล้นร้องขอชีวิต

ปัง

ไม่ทันจบประโยคดี ลู่เสี้ยงหยางก็บี้ลูกกระเดือกของเขา

แครก!

เสียงกระดูกของลำคอแตกละเอียด

อ้อก!

ชายหัวโล้นกระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำโต เลือดคั่งในดวงตาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะถลนออกมาราวกับดวงตาของปลาทอง

เห็นได้ชัดว่า ชายหัวโล้นสิ้นใจ!

เมื่อทุกอย่างจบลง ลู่เสี้ยงหยางถึงได้เดินไปทางเย่สวนและโอหยางรั่วสุ่ยที่นั่งอยู่บนรถ

ในตอนนี้เย่สวนและโอหยางรั่วสุ่ยตกอยู่ในภวังค์

โดยเฉพาะคนที่ดูหมิ่นลู่เสี้ยงหยางอย่างโอหยางรั่วสุ่ย ดวงตากลมโตจับจ้องลู่เสี้ยงหยางนิ่ง ด้วยความอึ้งทึ่งอย่างมาก

นี่เขายังเป็นไอ้หน้าละอ่อนที่เกาะผู้หญิงกินของตระกูลเย่อยู่อีกหรือเปล่า

นักฆ่าที่น่าหวาดผวาทั้งสองคนนั้น เสมือนกับไก่อ่อนในกำมือของเขา ความสามารถของเขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เมื่อตั้งสติได้ โอหยางรั่วสุ่ยก็เปรียบลู่เสี้ยงหยางกับชายลึกลับในหัว

เมื่อเทียบกันแล้ว เขาค้นพบว่าความสามารถของลู่เสี้ยงหยางนั้นกล้าแกร่งเหมือนกับชายลึกลับของเธอไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อคิดได้อย่างนั้น โอหยางรั่วสุ่ยสูดหายใจ กล่าวกับเย่สวน “ดูไม่ออกเลยว่าสามีเธอจะมีความสามารถแบบนี้ด้วย ที่ผ่านมาฉันดูแคลนเขาเกินไป ต่อจากนี้ฉันจะมองเขาใหม่”

เย่สวนพยักหน้ารับ ใบหน้าเกิดความดีใจอย่างปิดบังไม่อยู่

ยังไงซะผู้หญิงทุกคนก็หวังให้สามีของตัวเองยิ่งใหญ่ มีความสามารถทั้งนั้น

ต่อมา เธออ้าปากค้างจะกล่าวเสริม แต่สายตาของเย่สวนก็สังเกตเห็นป้ายแขวนเอวในมือของโอหยางรั่วสุ่ย เธอก็เกิดความประหลาดใจขึ้นมา กล่าวถามโอหยางรั่วสุ่ย “นี่มันป้ายแขวนเอวของลู่เสี้ยงหยางนี่? ทำไมถึงได้อยู่กับเธอ?”

เมื่อสามปีก่อน ลู่เสี้ยงหยางแต่งเข้าตระกูลเย่ เย่สวนก็เย็นป้ายแขวนเอวของลู่เสี้ยงหยาง หลายปีมานี้ลู่เสี้ยงหยางจะแขวนมันเอาไว้ที่เอวแทบจะทุกครั้ง เพราะงั้นเย่สวนจึงคุ้นเคยกับมันมาก

ไม่นานมานี้ลู่เสี้ยงหยางบอกกับเธอว่าเขาทำป้ายแขวนเอวหายไป แถมเธอยังค้นหาไปทั่วบ้านกับลู่เสี้ยงหยาง แต่ก็ไม่พบ