บทที่ 520 ปรับร้อยล้าน

บทที่ 520 ปรับร้อยล้าน

ในเวลาเดียวกัน

ในขณะที่ลู่เสี้ยงหยางและหยางฉุนฉุนเกิดความขัดแย้งขึ้นนั้น เย่สวนและโอ๋หยางรั่วสุ่ยกำลังเดินเล่นตามถนนคนเดิน

ทั้งคู่มีหัวข้อสนทนาเดียวกัน เดินเล่นไปด้วยพลางทานไปด้วย อย่างอารมณ์ดี

ในเวลานี้ เย่สวนและโอหยางรั่วสุ่ยกำลังเดินไปหาซื้อน้ำดื่มที่ร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม พักผ่อนสักครู่ แล้วค่อยเดินเล่นต่อ

ดังนั้น เย่สวนและโอหยางรั่วสุ่ยจูงมือกัน ข้ามถนนทางม้าลายไปฝั่งตรงข้าม

ทันได้นั้นก็ได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น

เดิมทีถนนทางม้าลายแสดงไฟเขียว แจ้งเตือนให้คนข้ามถนน

ทันใดนั้นรถสปอร์ตเฟอร์รารี่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันอย่างรวดเร็ว ราวกับสัตว์ป่าที่โกรธจัด

เย่สวนหันไปเห็นฉากนี้ สีหน้าของเธอตกอกตกใจอย่างมาก

“หลบเร็วเข้า” แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น ภายใต้ความตื่นตูม เธอก็ยังคงเอื้อมมือไปผลักโอหยางรั่วสุ่ยออก

โอหยางรั่วสุ่ยเสียหลักถอยหลังไปหลายก้าว รถสปอร์ตเฟอร์รารี่แล่นผ่านข้างเธอไป

ปัง!

เย่สวนโชคไม่ดี ถูกรถรถสปอร์ตเฟอร์รารี่ชนเข้าอย่างจัง

ภายใต้การกระแทกอย่างรุนแรง ร่างของเย่สวนลอยขึ้น ราวกับกลีบดอกที่ลอยขึ้นกลางอากาศไปหลายเมตรก่อนจะร่วงหล่นลงที่พื้น

เฮ้ย! โอหยางรั่วสุ่ยนิ่งแข็งไปหลายวินาที ถึงได้ดึงสติกลับคืนมา ทันใดนั้นเธอกรีดร้อง วิ่งเข้าไปที่เย่สวนด้วยความเร็วขีดสุด น้ำตาไหลพรากออกมาเสมือนกับสร้อยมุกที่ขาดสะบั้น ร่วงหล่นจากดวงตาของเธอ หญิงสาวเอื้อมเขย่าร่างกายของเย่สวนพร้อมตะโกนเสียงดังลั่น “เย่สวน ตื่นสิ ตื่นเร็วเข้า” หากแต่ไร้การตอบรับจากเย่สวน เธอนอนแน่นิ่งกับพื้นไม่ไหวติง ด้วยลมหายใจที่รวยริน

โอหยางรั่วสุ่ยน้ำตาไหลพราก นั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สมองขาวโพลน หัวใจเจ็บปวดราวกับจะฉีกขาด

เพราะช่วยเธอ เย่สวนจึงได้โชคร้ายแบบนี้ หากเย่สวนเป็นอะไรขึ้นมาละก็ เธอเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว

ไม่นาน ผู้คนต่างเข้ามารุมล้อม ดูอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่น่าอนาถตรงหน้าต่างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแจ้งความ เรียกรถพยาบาล

…..

ทางด้านลู่เสี้ยงหยาง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในชั่วพริบตา หัวใจของเขาบีบรัดแน่นกะทันหัน หลังจากนั้นหัวใจของเขาก็เต้นถี่รัว

เขามีลางสังหรณ์ เหมือนว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น แต่เขานึกไม่ออกว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้

เพราะงั้นเขาจึงสลัดความคิดออกจากหัว สูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดเพื่อสงบสติอารมณ์

รอบด้านของเขาในตอนนี้ มีการ์ดรุมล้อมหลายนาย

ตอนนี้ ผู้จัดการจ้องลู่เสี้ยงหยางเขม็ง “ไอยาจก เมื่อกี้แกทำไมคุณหยางอารมณ์เสีย คุกเข่าลงขอโทษคุณหยางซะ”

ไม่รอให้ลู่เสี้ยงหยางได้ตอบโต้ ชิวรั่วหานกล่าวด้วยความตกอกตกใจ “ขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้นี้พี่เขยของฉันพูดไปเรื่อย อย่าถือสาเขาเลย”

พูดไปเรื่อย?

หยางฉุนฉุนไม่พอใจ อาการเกลียดชังแสดงบนใบหน้าชัดเจน “แกไม่คู่ควรที่จะเป็นแฟนคลับของฉัน นอกจากนี้ฉันไม่รับคำขอโทษจากพวกแก”

เปรี้ยง!

ประโยคนี้ ชิวรั่วหานเสมือนกับถูกฟ้าผ่า คืนนี้พี่เขยของเธอล่วงเกินดาราดังอย่างหยางฉุนฉุน ไม่รู้ว่าเรื่องนี้ควรจะจัดการยังไงดี?

ในสถานการณ์แบบนี้ เหล่าลูกหลานเศรษฐีมากมายต่างก็ต้องการเอาอกเอาใจหยางฉุนฉุน ถ้าเช่นนั้นลู่เสี้ยงหยางก็ต้องตกเป็นเหยื่อ

ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา ชิวรั่วหานเหงื่อแตกโชก กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณหยาง ว่ามาเลย จะต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมยกโทษให้?”