บทที่ 528 สั่งสอนจนพิการ

บทที่ 528 สั่งสอนจนพิการ

ในที่เกิดเหตุไม่มีใครคาดคิดว่าปฏิกิริยาก่อนและหลังของหยางฉุนฉุนจะต่างกันมากถึงเพียงนี้

ก่อนหน้านี้เธอยังคิดที่จะงัดข้อกับลู่เสี้ยงหยางอยู่เลย และท้ายที่สุด กลับคุกเข่าลงต่อหน้าลู่เสี้ยงหยางเสียอย่างนั้น

ปฏิกิริยาของเธอราวกับผ่านทางโค้ง180อาศา

ให้ตาย นี่มันอะไรกัน!

สมาชิกของตระกูลเย่ต่างนิ่งค้าง หายใจถี่รัว ในหัวว่างเปล่า ตามเหตุการณ์ไม่ทัน

หยางฉุนฉุนเป็นดาราดังที่มีเส้นสายในทุกที่ไม่ใช่หรือไง? ทำไมเธอถึงได้เกรงกลัวไอ้คนไร้ประโยชน์ที่เกาะผู้หญิงกินไปเสียได้

ไม่! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้แน่ พวกเขากำลังฝันอยู่แน่

สมาชิกของตระกูลเย่ไม่อยากจะเชื่อในความจริงที่เกิดขึ้น

หยางหยูนน้องชายของหยางฉุนฉุนนิ่งอึ้ง ตัวแข็งราวกับท่อนไม้ แม่งเอ๊ย! ทำไมเรื่องราวถึงได้เกินความคาดหมายของเขาถึงเพียงนี้

ทีแรก เขาคิดว่าพี่สาวของเขาจะบดขยี้ยาจกอย่างลู่เสี้ยงหยางให้เละคามือ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะคิดไปเอง

พระเจ้า ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้? โอหยางรั่วสุ่ย จ้องมองลู่เสี้ยงหยางด้วยสายตาที่เกิดหัวใจดวงน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น

บอกตามตรง ต่อให้ผู้นำของตระกูลโอหยางอยู่ตรงหน้า ก็ไม่แน่ว่าจะทำให้ดาราดังอย่างหยางฉุนฉุนคุกเข่าลงได้

ตอนนี้มีเพียงความเป็นไปได้อย่างเดียวเท่านั้น ลู่เสี้ยงหยางเป็นบุคคลที่น่ากลัวกว่าตระกูลโอหยาง

เมื่อนึกได้อย่างนั้นร่างบางของเธอพลันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะเดียวกันความรักที่เธอมีให้กับลู่เสี้ยงหยางนั้นมากขึ้นไปอีก จนไม่อาจถอดถอน

ลู่เสี้ยงหยางเฉยชา ต่อการคุกเข่าถ่ายโทษของหยางฉุนฉุน ตอนนี้เย่สวนไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง จะลงโทษหยางหยูนยังไงนั้น คงต้องรอดูกันต่อไป

ชีวิตที่ไร้ค่าของหยางหยูน

ถอนหากเย่สวนเป็นอะไรไปละก็ หยางหยูนจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต

เมื่อหยางฉุนฉุนเห็นสีหน้าที่เฉยชาของลู่เสี้ยงหยาง เธอได้แต่คุกเข่าอยู่อย่างนั้นอย่างว่าง่าย ก้มหน้าลงราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิดเอาไว้ ด้วยความร้อนรน

เมื่อเห็นกิริยาของหยางฉุนฉุน สมาชิกของตระกูลเย่เองก็คุกเข่าลงอย่างว่าง่ายดั่งเดิม ไม่กล้าแท้หายใจแรง

หยางฮุยหวงสูดหายใจเข้า สงบสติอารมณ์ เดินมาที่ลู่เสี้ยงหยาง โน้มตัวลงทำความเคารพ พร้อมเอ่ยกับลู่เสี้ยงหยางด้วยน้ำเสียงที่ยำเกรงสุดฤทธิ์ “สวัสดีครับอาจารย์ลู่”

ลู่เสี้ยงหยางไม่แยแสเขา

หยางฮุยหวงเผยรอยยิ้มกว้าง ได้แต่ยืนข้างลู่เสี้ยงหยางอยู่อย่างนั้น

รออยู่หลายนาที ในที่สุดประตูห้องผ่าตัดถูกผลักออก หมอท่านหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน

ลู่เสี้ยงหยางเดินเข้าไปทันที “คุณหมอเธอเป็นยังไงบ้าง?”

คุณหมอฉีกยิ้มหวาน “เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เธอยังไม่ได้สติ ต้องการพักผ่อน พวกคุณห้ามเข้าไปรบกวนเธอ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ลู่เสี้ยงหยางถึงได้โล่งอก สบายใจขึ้นมาบ้าง

ชิวรั่วหานและโอหยางรั่วสุ่ยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ส่งยิ้มให้กัน ดีที่เย่สวนปลอดภัยดี

หยางฉุนฉุนตัวสั่น มือเรียวมือยกทาบลงที่บริเวณอก ที่ดีไม่ถึงชีวิต

หยางหยูนปลาบปลื้มในน้ำตาแทบไหล ขอบคุณฟ้าดิน เขาไม่ได้ชนเย่สวนจนตาย ไม่อย่างนั้น ดูจากสถานการณ์ในวันนี้ พี่สาวของเธอคงปกป้องเขาไม่ได้แน่ เขาก็คงต้องชดใช้ด้วยชีวิต

ซู๊ด!

หัวใจที่แน่นผ่อนคลายลงบ้าง หยางหยูนขาอ่อนจนคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาน้ำมูกไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก เอ่ยกับลู่เสี้ยงหยาบ “อาจารย์ลู่เมื่อสักครู่เป็นความผิดของผมเอง เห็นแก่ที่ผมยังเด็ก ครั้งนี้ท่านปล่อยผมไปเถอะนะ”