บทที่ 546 ผมกลับมาแล้ว

บทที่ 546 ผมกลับมาแล้ว

ไม่นาน ลู่เสี้ยงหยางรับรู้ได้ถึงอันตรายที่คืบคลานใกล้เข้ามาอย่างหนัก

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะหากเขาหันกลับไป แผนการทั้งหมดก็จะพังทลายลง

รู้ว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามา แต่ต้องทนรับความรู้สึกนั้นเอาไว้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถทนได้ไหว ดีที่ลู่เสี้ยงหยางจิตแข็งมากพอ ที่จะเผชิญหน้ากับมันได้

ปัง！ในขณะที่ลู่เสี้ยงหยางตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด พลังอันกล้าแกร่งพุ่งเข้ามาทางไหล่ของเขา

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกเหมือนถูกกระทิงพุ่งเข้าชน

แรงกระแทกที่น่ากลัว แล่นเข้าผ่านร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งเนื้อและกระดูก

เสมือนกับถูกค้อนโบราณทุบเข้าอย่างจัง

ร่างของลู่เสี้ยงหยางเสมือนกับใบไม้ ที่ลอยขึ้นกลางอากาศ พุ่งออกไปไกลหลายเมตรก่อนที่จะกระแทกกับพื้น กระอักเลือดสีแดงสด ใบหน้าขาวซีด

แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บในท่าเดียว ลู่เสี้ยงหยางกลับรู้สึกสะใจ

เมื่อสักครู่เขารู้สึกว่าบริเวณไหล่ของเขาถูกรองเจ้าสำนักเทียนเหมินต่อยเข้าหนึ่งหมัด

นี่ต่างหากที่เป็นสิ่งที่เขาต้องการ

ในตอนนี้เอง รองเจ้าสำนักเทียนเหมินที่ยืนอยู่ที่ห่างออกไปมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาแข็งทื่อ

เมื่อสักครู่ที่เขาปล่อยหมัดออกไป กำปั้นของเขา ถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทง ปักเข้ากับกำปั้นของเขา

อันที่จริงบาดแผลแค่นี้สำหรับเขา ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะต้องใส่ใจ แต่เขากลับค้นพบอย่างน่าตกใจ บริเวณที่ถูกทิ่มแทงกลายเป็นสีม่วงดำ พลังงานกลุ่มไปดำรางๆ ซึมเข้าสู่ผิวหนัง

ทันใดนั้น กำปั้นของเขาค่อยๆ รู้สึกด้านชา กระทั่งท่อนไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกใดๆ ราวกับว่าไม่ใช่แขนของเขา

แย่แล้ว มีพิษ！

รองเจ้าสำนักเทียนเหมินไหวตัวทัน รีบเอื้อมมือจี้จุด เพื่อสกัดชีพจร

แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น พิษพวกนั้นก็ยังคงไหลเวียนเข้าสู่หัวใจไม่หยุด แต่สารพิษที่ปิดผนึกอยู่ในแขนของเขาเริ่มกัดเซาะแขนของเขาไม่หยุด กล้ามเนื้อเส้นเอ็นและกระดูก

จากสถานการณ์แบบนี้ หากไม่รีดพิษออกจากลำแขน ทั้งแขนของเขาก็จะใช้การไม่ได้

รองเจ้าสำนักเทียนเหมินตื่นตระหนก เขาเป็นนักบู๊ระดับปรมาจารย์ โดยทั่วไปแล้ว พิษยาธรรมไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ไม่คิดเลยว่าใต้หล้าจะมีพิษแบบนี้อยู่ด้วย ทำให้เขาละอายใจนัก

แน่นอนว่าสำหรับคนธรรมดา ไม่มีทางที่จะมียาพิษชนิดนี้ ที่สามารถใช้ต่อกรกับนักบู๊ระดับปรมาจารย์ได้ แต่สำหรับลู่เสี้ยงหยางแล้วก็แค่เรื่องเล็กน้อย

ตอนนี้วิชาแพทย์ของลู่เสี้ยงหยางนั้นเลิศล้ำ การที่เขาคิดที่จะวิจัยยาพิษชนิดหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ลู่เสี้ยงหยางที่ถูกต่อยจนปลิวออกไปไกล ตอนนี้เขานอนกระอักเลือดที่พื้น เมื่อสักครู่แม้ว่าจะวางยาพิษรองเจ้าสำนักเทียนเหมินจนสำเร็จ แต่ตัวเขาเองก็ต้องจ่ายด้วยราคาแพง อวัยวะเครื่องในของเขาได้รับการกระทบอย่างหนัก

หากไม่ใช่เพราะเขาอมยาดีเอาไว้ในปากอยู่ก่อนแล้ว วินาทีที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็กลืนยาลงไปในท้อง เขาก็คงสิ้นใจไปนานแล้ว

พลังของนักบู๊ระดับปรมาจารย์นี่มันน่ากลัวเสียจริง

ลู่เสี้ยงหยางลอบคิดในใจ พลันยันกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากเย็น หยิบยาดีออกมาจากกระเป๋ายัดเข้าปาก แล้วกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

เปรี๊ยง！