บทที่ 556 จบการแสดง

บทที่ 556 จบการแสดง

ลู่เสี้ยงหยางจับจ้องหมัดที่ใกล้เข้ามา กระทบใส่ร่างของเขา ด้วยใบหน้าที่ไร้การเปลี่ยนแปลง

ขณะเดียวกันเขาเองก็ยกหมัดขึ้น พุ่งไปที่หมัดของขุยกาง ซึ่งไร้เสียงเอฟเฟกต์ใดๆกลางอากาศทั้งนั้น

เหมือนกับหมัดของเด็กน้อยที่ปล่อยออกไปดื้อๆ

เมื่อเห็นอย่างนั้น ขุยกางแสดงสีหน้าเหยียดหยาม กล่าวกับลู่เสี้ยงหยาง “ไอ้หนู วันนี้จะเป็นวันตายของแก”

ลู่เสี้ยงหยางยังคงเงียบเช่นเดิม พลันปล่อยหมัดออกไป

ปัง

หมัดของกระแสกระทบกัน เสียงที่เสียงแก้วหูแผ่กระจายไปทั่ว

พลังงานที่แผ่เป็นวงกลม หมัดของทั้งสองเป็นศูนย์กลาง สะท้อนกึกก้องไปรอบทิศ เสมือนกับโยนหินก้อนใหญ่ลงไปที่สายน้ำ

พลังงานที่กล้าแกร่งล้อมรอบกายของลู่เสี้ยงหยางและขุยกาง

ถอยคู่ต่างก็ถอยหลัง

ร่างของลู่เสี้ยงหยางถอยออกไปห้าเมตร

เท้าของขุยกางลากไปกับพื้น เสมือนคันไถเหล็ก บนพื้นปรากฏรอยเท้าบางๆ

ท้ายที่สุดร่างของขุยกางเองก็ไถลออกไปห้าเมตรเช่นเดียวกัน

การประลองในครั้งนี้ทั้งคู่ไม่มีใครเหนือใคร ไม่มีใครด้อยไปกว่าใคร แต่ในความเป็นจริงแล้วลู่เสี้ยงหยางต่างหากที่ชนะ

ขุยกางไม่อยากจะเชื่อ แววตาของเขาประกายอาฆาต จับจ้องลู่เสี้ยงหยางนิ่ง “ไอ้หนู ที่แท้แกซ่อนพลังเอาไว้อยู่ไม่น้อยเลยนี่ มิน่าถึงได้กล้าสามหาวต่อหน้าฉัน”

ในที่สุดลู่เสี้ยงหยางก็ปริปาก กล่าวเสียงเรียบ “วันนี้ที่พำนักของซีฟางโหลวที่ก่อตั้งขึ้นในปินเหอไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ไปอีกแล้ว”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” เมื่อได้ยินประโยคที่สามหาวของลู่เสี้ยงหยาง ขุยกางหัวเราะด้วยความโกรธจัด

หลังจากนั้นดวงตาของเขาเสมือนกับจะพ่นไฟออกมาเสียให้ได้ “เจ้าหนูอวดดี ขอฉันดูหน่อยว่าแกจะมีความสามารถมากแค่ไหน”

จบประโยค ปราณในร่างของเขาถูกกระตุ้น จนถึงขีดสุด

หมัดของเขาในตอนนี้ มีพลังปราณแผ่กระจายออก ปราณเหล่านี้ถูกกระตุ้นจนเปลี่ยนรูปร่างต่อเนื่อง ไม่นานหมัดที่ดุเดือดปรากฏขึ้น

มองจากที่ไกลๆ หมัดของขุยกางห่อหุ้มไปด้วยค้อน

เมื่อสักครู่ที่เขาประลองกับลู่เสี้ยงหยางไม่ได้ใช้พลังแต่อย่างใด ตอนนี้เขาจึงมีความเชื่อมั่นเต็มที่ ว่าจะสามารถสังหารลู่เสี้ยงหยางได้อย่างแน่นอน

ยังไงซะความสามารถของนักบู๊ระดับแปดและนักบู๊ระดับเก้านั้นมีความห่างไกลอย่างมากราวกับฟ้าดิน นอกจากนี้พลังปราณของเขาก็อยู่เหนือนักบู๊ระดับแปดมากโข

เมื่อเห็นขุยกางแสดงอิทธิฤทธิ์ ลู่เสี้ยงหยางเองก็ไม่ล่าช้า เขาเองก็กระตุ้นรมณ์มัจจุราช

ปัง!

ร่างกายของเขาส่งเสียงดังราวกับคลื่นแห่งมหาสมุทร เสมือนกับคลื่นพายุที่มองไม่เห็นซัดเข้าฝั่ง

พลังงานสีทองอร่าม ห่อหุ้มอยู่บนกำปั้นของลู่เสี้ยงหยาง

ปัง!

ไม่นานหมัดของทั้งคู่กระทบเข้าหากันอีกครั้ง

ค้อนที่ห่อหุ้มอยู่บนกำปั้นของขุยกางแหลกสลายแตกออก ก่อนที่หมัดของลู่เสี้ยงหยาง จะกระทบกับหมัดของขุยกาง

ทันใดนั้นสีหน้าของขุยกางเปลี่ยนไป

เขารู้สึกได้ว่าหมัดของลู่เสี้ยงหยาง มีพลังที่น่าหวาดผวาอย่างนากที่จะอธิบายแผ่เข้ามา ราวกับ พลังของภูเขาไฟที่ปะทุออก

ซวบ!

ไร้พลังการต้านทานแต่อย่างใด ขุยกางถูกโจมตีจนกระแทกกับผนัง รอยร้าวมากมายปรากฏขึ้น

ส่วนลู่เสี้ยงหยางยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลาย เสมือนกับเพียงแค่ตบแมลงมันเท่านั้น