บทที่ 59 ละเอียดเป็นชิ้น

บทที่ 59 ละเอียดเป็นชิ้น

ออร่าความเป็นนักฆ่าในร่างกายของลู่เสี้ยงหยางออกมา อุณหภูมิทั่วห้องส่วนตัวลดลง ราวกับได้กลับไปช่วงฤดูหนาวก็ไม่ปาน

เย่สวน ซุนหยันเสว่ หม่าเถิงเฟยและคนอื่นๆ ทุกคนตัวสั่น

ยังคงไม่เข้าใจ ทำไมถึงรู้สึกหนาวขนาดนี้

แต่มีคนหนึ่งได้พบว่าลู่เสี้ยงหยางกลับมาแล้ว ทันใดนั้นก็ร้องขึ้นมา: “รีบดู เขาเป็นขยะที่เพิ่งหนีไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลับมาแล้ว”

ทุกคนหันไปมองทางประตู ตามที่คาดได้เห็นลู่เสี้ยงหยางก้าวฝีเท้าเดินเข้ามา

“เขายังกล้ากลับมา? รนหาที่ตายเหรอ?” ในใจของทุกคนมีแค่ความคิดเดียว ขณะเดียวกันใบหน้ามีความขี้เล่น เตรียมตัวรอดูความสนุก

เฉินหลันยังไม่รู้ว่าหายนะของเธอกำลังมา สองมือเท้าใส่เอว ท่าทางปากร้าย และพูดอย่างอวดดีว่า: “ไอ้กระจอก นายกลับมาแล้ว ฉันรอนายมานานแล้ว ฮ่าๆ นายค่อนข้างโชคดี ในไม่ช้าจะได้เห็นเมียของนายถูกผู้ชายคนอื่นฉายหนังสด”

ลู่เสี้ยงหยางไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ใบหน้าเย็นชามาก

“พูดมา ว่าเธออยากตายยังไง?” ตอนที่ลู่เสี้ยงหยางเดินไปข้างกายของเฉินหลัน ลู่เสี้ยงหยางถามเรียบๆ

เฉินหลันชะงัก คิดไม่ถึงว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของเศษขยะ

“ฮ่าๆๆ ฉันอยากตายยังไง? ไอ้โง่ แกพูดกลับกันรึเปล่า ควรเป็นฉันที่ต้องถามแกมากกว่าว่าอยากตายยังไง” เฉินหลันหัวเราะเสียงดัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

“เฮ้อ” ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจ ยกมือขึ้น ดูแล้วบางคนไม่ถูกตบไม่ได้แล้ว

ยังไม่รอให้เขาได้ลงมือ ถังหลงและโจวหนิงได้มาอยู่ข้างหน้าของเฉินหลันแล้ว จ้องลู่เสี้ยงหยางแล้วพูดว่า: “เจ้านี่ เอาความกล้ามาจากไหนถึงมาร้อนตัวตรงนี้ ตอนนี้ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษหัวหน้าชั้นและสะใภ้ของเรา”

เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจที่จะยืนข้างหม่าเถิงเฟยแล้ว เช่นนั้นก็ต้องทำให้หม่าเถิงเฟย พอใจ เพื่อหวังจะได้ผลประโยชน์เล็กน้อย

“หนวกหู!” ในดวงตาของลู่เสี้ยงหยางมีออร่าความเย็นชา ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าของถังหลงและโจวหนิง

เพี๊ยะ!

เสียงดังก้องกังวาน ราวกับดังขึ้นพร้อมกัน ถังหลงและโจวหนิงร้องและบินออกไป ลอยไปไกลหลายเมตรกระแทกกับผนังห้องส่วนตัว

วินาทีต่อมา ตอนที่ร่างกายของทั้งสองคนร่วงลงกับพื้น ในปากกระอักเลือดไม่หยุด

กล้ามเนื้อด้านข้างฉีกออก กระดูกใบหน้าผิดเพี้ยน อาเจียนฟันที่มีสีเลือดออกมา

ลู่เสี้ยงหยางตบอย่างน่ากลัว

แน่นอนการตบออกไปเมื่อครู่ของลู่เสี้ยงหยาง ใช้แรงเพียงแค่หนึ่งในสิบ ด้วยพละกำลังของของเขาสามารถตบสองคนนี้ให้ตาย

“อ๊าก!” ทันใดนั้นเฉินหลันร้องออกมา มีร่องรอยของความกลัวอยู่ในส่วนลึกของดวงตา

ตอนแรกเธอคิดว่าลู่เสี้ยงหยางไม่กล้าโต้กลับ ดังนั้นเธอจึงกล้าหยิ่งผยอง

แต่ตอนนี้เห็นลู่เสี้ยงหยางยังคงใจแข็ง เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย

แต่ถึงอย่างนั้น เธอยังคงมีความมั่นใจ และพูดกับลู่เสี้ยงหยางอย่างเย็นชาว่า: “โง่ นายร้อนตัวมาก ดูว่าวันนี้ฉันจะตีขาสุนัขของนายให้หักยังไง หากคุ้นๆ ตอนนี้นายคุกเข่า เลียรองเท้าของฉันให้สะอาด ฉันยังจะสามารถพิจารณาได้...”

เพี๊ยะ!

เธอยังพูดไม่จบ ปากของลู่เสี้ยงหยางหล่นลงใบหน้าของเธอแล้ว

ชั่วขณะนั้น เฉินหลันรู้สึกได้ถึงความน่ากลัว กวาดใบหน้าของเขาไปกว่าครึ่ง ตบจนครึ่งหน้าของเธอผิดรูป ฟันเหยิน ร่างกายเหมือนว่าวที่สายขาด ลอยออกไปกระแทกโดนเท้าของหม่าเถิงเฟย

เงียบ!

รอบๆ เงียบ!

ลู่เสี้ยงหยางตบถังหลงและโจวหนิงก็ช่าง คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เฉินหลันยังกล้าตบ ตบเฉินหลันก็เหมือนตบหม่าเถิงเฟย?