บทที่232 ฉันคือคนที่แกสู้ไม่ได้！

ฟังคำพูดของไอ้งี่เง่าหยางไข่ ลู่เสี้ยงหยางก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

ด้วยสถานะของเขา ไม่อยากรู้จักมักจี่กับพวกมดปลวก แต่ไม่ได้แปลว่ามดปลวกสามารถขี่หัวเขาลากไปอึไปฉี่

“ช่วยระวังคำพูดแกด้วย ถ้าไม่รู้ตัว ไปทำให้คนที่แกสู้ไม่ได้ขุ่นเคือง จุดจบของแกมันจะไม่ดี” ลู่เสี้ยงหยางพูดอย่างเย็นชา

หยางไข่ไม่สนใจ โบกมือพูด “คนคนนั้นไม่มีทางเป็นแก”

พูดจบ เขาก็มองไปที่เย่สวนอีกครั้ง “เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ พวกเราไปร้านอาหารที่ดีที่สุดในปินเหอ ไปกินที่ร้านอาหารรอยเอิลเบอร์หนึ่ง พวกเธอสองคนอยากสั่งอะไรก็ได้หมด หึหึ ถึงอย่างไรคนอย่างพวกเธอ ปกติไปร้านอาหารรอยเอิลเบอร์หนึ่งคงจ่ายไม่ไหว ฉันเห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ให้พวกเธออาศัยบารมีไปร้านอาหารรอยเอิลเบอร์หนึ่ง”

การแสดงออกของเย่สวนเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ พูดขึ้น “ฉันพูดแล้วว่าไม่ไป ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ? ”

หยางไข่ส่งเสียงหึในจมูก หวังลี่พูดต่อ “เย็นวันนี้สามีฉันเลี้ยงจริงๆ ไม่ต้องให้สามีเธอจ่ายสักบาท ฮิฮิ เธอแค่กลัวสามีตัวเองจะไม่มีเงินจ่าย ขายขี้หน้าคนหรอ? ”

เย่สวนแทบจะโกรธจนพูดอะไรไม่ออก

หวังลี่พูดต่ออย่างภาคภูมิ “เมื่อกี้สามีฉันซื้อรักแห่งคริสตัลให้ฉันแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปร้านอาหารรอยเอิลเบอร์หนึ่ง ฉันสามารถกินข้าวไป ให้เธอลูบไปด้วยได้ จากนี้เธอก็ไปโม้ได้แล้ว ซื้อรักแห่งคริสตัลไม่ไหว แต่ก็เคยลูบมันมาแล้ว”

เย่สวนหายใจสั้นถี่ ใบหน้าปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งอยู่นานแล้ว ก็แค่รองเท้าคู่เดียวไม่ใช่หรอ? มีอะไรดีนักหนา?

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหัว เขามองแวบเดียวก็ดูออก ว่าหวังลี่พูดปด แม้ว่าในมือเธอจะถือถุงใส่รองเท้าสองสามใบ แต่ไม่ใช่รักแห่งคริสตัลเลย

แม่ง คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะหน้าไม่อายขนาดนี้ เพื่อที่จะไล่ตามความฟุ้งเฟ้อแล้วคำพูดแบบนี้ก็พูดออกมาได้

ก็ดี อีกเดี๋ยวดูซิว่าเธอจะลงเอยยังไง

“สวนเอ๋อ เธอรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อย เดี๋ยวเดียวก็กลับมา” ลู่เสี้ยงหยางพูดจบก็หันตัวจากไป

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำจริงๆ แต่ว่ากลับไปที่ร้านหรูหราที่ขายรักแห่งคริสตัลเมื่อกี้

เมื่อเห็นลู่เสี้ยงหยางที่ไปแล้วกลับมาอีก เซลล์สาวงามสวมถุงน่องเมื่อกี้ ก็ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ทำเหมือนเขาเป็นอากาศ

ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ประโยชน์ จะไปซื้ออะไรในร้านของพวกเขาได้

แต่ลู่เสี้ยงหยางเดินตรงไปที่หน้ารักแห่งคริสตัลคู่นั่นทันที ชี้ไปที่มันแล้วพูด “ฉันเอารองเท้าคู่นี้ ห่อให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย”

ไม่มีใครตอบสนองลู่เสี้ยงหยาง

เชี่ย หมายความว่าไง? คิดว่ากูซื้อไม่ไหวจริงๆ หรอ? แม่ง! สายตาหมามองคนต่ำอะไรขนาดนี้

ลู่เสี้ยงหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น “ฉันเอารองเท้าคู่นี้”

เซลล์สาวสวยสวมถุงน่องคนเมื่อกี้ พูดพร้อมยิ้มเยาะ “รองเท้าคู่นี้ขายเก้าสิบแปดล้าน แกซื้อไหวหรอ? ร้องเรียกอะไรอยู่ตรงนั้น? ”

“อะไรนะ? 98ล้าน? ” ลู่เสี้ยงหยางผงะ

ที่แท้ก็แค่98ล้านเอง ถูกอะไรขนาดนี้ เขานึกว่ารองเท้าคู่นี้ทำขึ้นด้วยมือของแอนนี่ดีไซเนอร์แห่งราชวงศ์อังกฤษ ควรจะต้องร้อยล้านขึ้นถึงจะถูก

ดูท่าเขาจะประเมินรองเท้าคู่นี้สูงไป

หารู้ไม่ การแสดงออกของลู่เสี้ยงหยางแบบนี้ จากมุมมองของเซลล์สาวงามสวมถุงน่องคนนั้น นั่นคือเขาตกใจ

ตอนนี้จึงหัวเราะเย็นชา แล้วพูดอย่างเยาะเย้ย “รีบไสหัวไปเถอะ ไม่งั้นฉันจะเรียกรปภ.แล้ว”

ลู่เสี้ยงหยางไม่ได้สนใจ หยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋า ยื่นไปที่เคาน์เตอร์พร้อมพูดว่า “รูดบัตรเลย”

เซลล์สาวสวยสวมถุงน่องชะงักเล็กน้อย พูดขึ้น “แกป่วยหรอ? ฉันบอกว่าเก้าสิบแปดล้าน ไม่ใช่เก้าร้อยแปดสิบหยวน!”

ลู่เสี้ยงหยางมีความไม่สบอารมณ์ พูดขึ้น “บอกให้เธอรูดบัตร พูดอะไรเยอะแยะ”

เชี่ย นี่มันคือถึงมีเงินก็ทำไม่ได้หรอ?

ความคิดเห็น