บทที่471 บดขยี้ด้วยมือข้างเดียว

บทที่471 บดขยี้ด้วยมือข้างเดียว

ต่อมา การต่อสู้ระหว่างเถ่ซานกับตระกูลหานยังคงดำเนินต่อไป เถ่ซานบุกเข้าไปในตระกูลหานแล้ว บุกเข้าไปข้างหน้าตลอด

เมื่อเป็นเช่นนี้ การต่อสู้ก็เริ่มเปลี่ยนไป

ผ่านไปห้านาที

เถ่ซานบุกเข้าไปถึงหน้าประตูห้องโถงในลานกว้างของตระกูลหานแล้ว

ยามของตระกูลหานได้รับบาดเจ็บหนัก และตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ยังต่อต้านอยู่

ตอนนี้สีหน้าบนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ถ้าไม่ใช่กลัวความยิ่งใหญ่ของตระกูลหาน พวกเขาคงจะหนีแล้วจริงๆ

ตรงกันข้าม

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเถ่ซานห้าวหาญมาก มีตัวตนอยู่เหมือนอย่างกับยมทูต ฆ่ายามด้วยหมัดและการเตะ หลังจากการหายใจกี่ครั้ง ยามทั้งหมดก็ถูกเถ่ซานฆ่าหมดแล้ว

เถ่ซานมีสีหน้าที่เย็นชามาก อย่างกับนักฆ่าที่มาจากนรก ก้าวเข้าไปในห้องโถง

ลู่เสี้ยงหยางหน้านิ่ง เอามือคล้อยหลัง เดินเข้ามาตามหลังเถ่ซาน

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ลู่เสี้ยงหยาง

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ หมอนี้ให้ความประหลาดใจแก่พวกเขามาก แค่อาศัยลูกน้องคนหนึ่งของเขา ก็บุกเข้ามาในลานกว้างของตระกูลหานแล้วจริงๆ

หานจิ่วโจวขมวดคิ้วเป็นเส้นตรง เรื่องของวันนี้ ทำให้ตระกูลหานพวกเขาขายหน้ามาก

วิธีเดียวที่ชดเชยได้ก็คือ ฆ่าลู่เสี้ยงหยางตรงนี้เลย แล้วเอาหัวของเขาแขวนไว้นอกประตูตระกูลหานให้ทุกคนเห็น

หวังว่าวิธีเชือดไก่ให้ลิงดูนี้ จะสามารถสร้างความยิ่งใหญ่ของตระกูลหานขึ้นมาได้ใหม่

หานปิงหานกลับตาเป็นประกายขึ้นมา ลู่เสี้ยงหยางทำให้สถานการณ์ยิ่งวุ่นวาย เธอก็ยิ่งมีโอกาสพลิกสถานการณ์

แต่ว่าตอนนี้ สถานการณ์ยังวุ่นวายไม่พอ เธอต้องหาวิธีพยายามอีกหน่อย

เธอยิ้มหวานทันที แล้วพูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า:"คนที่มีความแค้นกับนายคือฉัน นายมีอะไรไม่พอใจก็มาลงที่ฉันหมด ไม่จำเป็นต้องให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องลำบากใจ"

ฟังจบ หลิวจวิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆหานปิงหานร้องฮึในจมูก แล้วพูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า:"ไอ้หนู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หานปิงหานก็คือผู้หญิงของผม หนี้ก่อนหน้านี้ของนายกับเธอ ตอนนี้ให้ผมจะชำระกับนาย"

ตระกูลหลิวของเขาคือตระกูลบู๊ สืบทอดต่อกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ไม่เคยเห็นไอหนูอย่างลู่เสี้ยงหยางอยู่ในสายตาเลย

ฮึ เขาก็แค่อาศัยลูกน้องที่สู้เก่งแต่นั้นเอง? ลูกน้องแบบนี้ ตระกูลหลิวพวกเขามีตั้งมากมาย

ลู่เสี้ยงหยางไม่พูดอะไร แค่หรี่ตาเล็กน้อย กวาดมองหลิวจวิ้น จากนั้นตายตาก็จับจ้องไปที่หานจิ่วโจวอีกครั้ง พูดนิ่งๆว่า:"ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกว่า สักวันหนึ่ง ผมจะมาหาที่ตระกูลหานของนายเอง ให้นายบอกเหตุผลมา ว่ามาเถอะ ตอนนี้นายอยากจัดการเรื่องนี้ยังไง?"

ประโยคนี้เหมือนจะเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความโหด

เหมือนกับว่าในสายตาเขา สามารถเมินเฉยกับตัวตนที่อยู่ของตระกูลหานได้

สีหน้าหานจิ่วโจวเย็นชามากๆ ค่อยๆพูดออกมาทีละคำ:"วันนี้นายต้องตายอย่างแน่นอน"

นี่แสดงออกถึงท่าทีของเขาแล้ว ตระกูลหานกับลู่เสี้ยงหยางไม่ตายไม่เลิก อยากให้ตระกูลหานให้เหตุผลกับหมอนี้ มันไม่มีหรอก

พูดจบ คนระดับสูงของตระกูลหานก็พยักหน้ากัน นี่ก็คือความคิดในใจของพวกเขา

คนระดับสูงของตระกูลหลิวก็พยักหน้า เหมือนกับว่าคำตอบของหานจิ่วโจวเป็นไปตามคาดหมายของพวกเขา

มีเหล่าคนรวยรอบข้างส่ายหัว เห็นลู่เสี้ยงหยางก็เหมือนเห็นคนปัญญาอ่อน

หมอนี้น้ำเข้าสมองแล้วสินะ คิดว่าพาลูกน้องที่สู้เก่งมา ก็สามารถทำให้ตระกูลหานหวั่นได้เหรอ ฝันอยู่ชัดๆ

"เฮ้อ"ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจ พูดอย่างน่าเสียดายเล็กน้อย:"ถ้าเช่นนั้น ผมก็คงต้องลบตระกูลหานของพวกคุณออกจากตงไห่ อนาคตบนโลกนี้ก็จะไม่มีตระกูลหานอีกต่อไป"