ตอนที่ 1008

มือที่ชี้ไปทางลู่เจาเจา เต็มไปด้วยการกล่าวโทษและความเกลียดชัง

“ขอร้องให้ท่านราชาปีศาจช่วยลงมือ ทวงความยุติธรรมให้หอสมบัติวิเศษของข้าด้วย! หอสมบัติวิเศษจะตอบแทนท่านอย่างงาม ขอร้องท่านราชาปีศาจช่วยด้วย!”

ราชาปีศาจหัวแดง รู้จักดาวร้ายคนนั้นตั้งแต่ตอนที่กระบี่เจาหยางปรากฏตัวแล้ว

ตอนแรกเขามาด้วยท่าทางหยิ่งยโส แต่พอจำกระบี่นั้นได้ ก็หดตัวอยู่ที่กำแพง ค่อยๆ ขยับออกไปทีละก้าว หวังเพียงว่าลู่เจาเจาจะไม่สังเกตเห็นเขา

แต่ใครจะไปรู้…

เขาเหลืออีกแค่สามก้าวก็จะถึงประตูใหญ่อยู่แล้ว

หอสมบัติวิเศษชั่วร้าย กล้าเรียกชื่อเขาต่อหน้าทุกคน!

ทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

ราชาปีศาจที่แนบชิดกำแพง…

ลู่เจาเจาถือกระบี่ เดินไปหาเขาอย่างช้าๆ

ราชาปีศาจรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว จึงเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดบังปลอกคอสีเงินที่อยู่ข้างในเอาไว้

“ราชาปีศาจ…” ลู่เจาเจาเอียงศีรษะ จ้องมองเขาอย่างครุ่นคิด

ไม่รู้ว่าทำไม ลู่เจาเจารู้สึกถูกชะตากับเจ้าหัวแดงนี่อยู่บ้าง

“ข้ารู้สึกว่า…เจ้าดูคุ้นๆ”

“หน้าเหมือน สุนัขที่บ้านข้า” นางพูดด้วยสีหน้าจริงใจ

ราชาปีศาจโกรธเกรี้ยวมาก และโกรธอยู่อย่างนั้น!

ทาสมารตะโกนขึ้นว่า “บังอาจ! เจ้าอยากตายหรือ!”

ราชาปีศาจขบกรามแน่น จ้องมองลู่เจาเจาอย่างระแวดระวัง เดิมทีคิดว่าลู่เจาเจาจะชักกระบี่เข้าต่อสู้ แต่ที่ไหนได้…

“เจ้าไปได้แล้ว” ลู่เจาเจากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ราชาปีศาจชะงักไปครู่หนึ่ง

“พลังพิษรั่วไหลสู่โลกมนุษย์ นิกายหมื่นกระบี่เห็นชอบ เจ้าเมืองซีเหอเห็นชอบ แม้แต่เทพเหยากวงก็เห็นชอบ สิ่งที่ทำให้ข้าแปลกใจก็คือ เจ้ากลับปฏิเสธ” ลู่เจาเจายิ้มเยาะหยันที่มุมปาก

“เจ้าไปซะ ถ้าข้าพบว่าเจ้ารังแกเผ่าภูติ ครั้งหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

ราชาปีศาจไม่พูดอะไร หันหลังแล้วรีบเดินจากไป

ท่าทางเหมือนกำลังหนีหัวซุกหัวซุน

“ท่านราชาปีศาจ ท่านราชาปีศาจ ท่านอย่าเพิ่งไป หอสมบัติวิเศษยินดี…” พลังกระบี่ฟาดผ่านคอของเขา มีเลือดพุ่งออกมามากมาย

ลู่เจาเจาทำปากยื่นไปทางเซี่ยอวี้โจว “พาคนในเผ่าออกไป”

เซี่ยอวี้โจวประคองชาวเผ่าภูติแล้วเปิดประตูลับทันที ราชครูสูดหายใจเข้าลึกๆ

เขาเห็นแม้กระทั่งผู้อาวุโสตระกูลซย่าท่ามกลางฝูงชนที่มามุงดู

ราชครูรู้ว่าวันนี้มีการประมูลเผ่าภูติ เขาตั้งใจพาเด็ก ๆ มาเพื่อตัดความคิด แต่ใครจะรู้ว่า...นางกลับไปพังหอสมบัติวิเศษที่ตั้งรกรากอยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์มาเป็นพันปีซะได้!!

ตระกูลหลักของตระกูลซย่า ด่าว่าเขาไร้ซึ่งความกล้าหาญและความมุ่งมั่นในโลกมนุษย์

ในขณะนี้…

เขาถอนหายใจเบา ๆ