ตอนที่ 1019

“เจ้าคงถูกปีศาจตนใดหลอกเข้าแล้วล่ะ”

จู๋มั่วโกรธจนหน้าดำหน้าเขียว แต่พูดอะไรไม่ออกสักคำ

เทพบุปผาโยนกิ่งใบไม้ลงบนพื้น เมื่อตกถึงพื้น กิ่งใบไม้ก็กลายเป็นลำแสงและหายไปต่อหน้าต่อตา

ในสถานการณ์เช่นนี้ จู๋มั่วจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

ตนเองถูกหลอกแล้ว!!

แม้แต่ตัวตนของนาง ที่เป็นปีศาจดอกไม้ก็ยังเป็นของปลอม!!

เขาเดินตามหลังราชครูอย่างหมดอาลัยตายอยาก จนกระทั่งทุกคนแลกเปลี่ยนสิ่งของกันเสร็จ เขาก็ยังไม่รู้สึกตัว

สีหน้าของเขาดูแย่มาก

ก่อนออกจากเกาะไป เซี่ยอวี้โจวก็อดไม่ได้ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า

“ทำไมลู่เจาเจากับสุนัขถึงเข้าไม่ได้ล่ะ?”

สีหน้าของดอกโบตั๋นเปลี่ยนไป มองไปที่ตำหนักร้อยบุปผา แล้วพูดเบาๆ ว่า

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า แต่ก่อนพวกเราอาศัยอยู่ที่ตำหนักร้อยบุปผาในแดนเทพ? ที่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สามารถเทียบได้กับเกาะร้อยบุปผาเล็กๆ แห่งนี้”

หนึ่งอยู่บนสวรรค์ อีกหนึ่งอยู่บนแผ่นดิน ต่างกันราวฟ้ากับเหว

“ในตำหนักมีดอกไม้นานาพันธุ์ ทุกปีในเทศกาลร้อยบุปผา จะมีดอกไม้มากมายมาเฉลิมฉลอง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ายิ่งใหญ่อลังการมากแค่ไหน”

“ต่อมา...” ดอกโบตั๋นพูดอย่างโมโห

“มีปีหนึ่ง ศิษย์ของเทพกระบี่เจาหยาง มีนามว่า กานถัง ลงจากเขาเพื่อไปฝึกฝนวิชา”

“ไปเจอเทพธิดาบุปผาตัวน้อยของเผ่า เขาได้ช่วงชิงโอกาสของนาง และทำให้แขนขวาของนางได้รับบาดเจ็บ”

“เทพกระบี่เจาหยางจึงมาทวงความยุติธรรม พลิกตำหนักบุปผาทั้งหลัง ขุดดอกไม้นับหมื่นนับพันในตำหนักบุปผาจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่ดอกเดียว”

“ต่อมา เทพหันชวนตำหนิเทพธิดาบุปผาที่ปกป้องดอกไม้ได้ไม่ดี จึงขับไล่เทพธิดาบุปผาออกจากแดนเทพ”

จึงได้มาตั้งรกรากในแดนศักดิ์สิทธิ์

ทุกคนมองไปที่ลู่เจาเจาอย่างบ้าคลั่ง แต่เทพธิดาโบตั๋นไม่เข้าใจ

“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน ทำไมตาเป็นแบบนั้น?”

เซี่ยอวี้โจว “เปล่า ไม่มีอะไร แค่ลมพัดทรายเข้าตา” ยกมือขึ้นปิดหน้า โธ่เอ๊ย คนพวกนี้มันศัตรูทั้งนั้นเลย!

ลู่เจาเจา: ร้อยบุปผาทั้งหมดถูกปลูกในมิติของข้า!

“แล้วถ้าพวกเจ้าเจอนาง จะไม่ฆ่านางเหรอ?” เซี่ยอวี้โจวถามด้วยความกลัว

ดอกโบตั๋นยิ้มหวาน

“การขโมยร้อยบุปผาเป็นเรื่องส่วนตัว”

“แต่ทั้งตำหนักร้อยบุปผา ก็ยังเคารพนาง” ความแค้นส่วนตัว ไม่สำคัญเมื่อเทียบกับคุณธรรมที่ยิ่งใหญ่

นางอุทิศตนเพื่อช่วยโลกหล้า ในวินาทีที่นางหายไป

ร้อยบุปผาร่วงโรย ทุกสิ่งเหี่ยวเฉา

แน่นอน การที่นางและสุนัขไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า นั่นคือขีดจำกัดสุดท้ายของพวกนาง!

ตอนเย็น พระอาทิตย์สีแดงเพลิงส่องสว่างทั่วอาณาเขตทะเล