ตอนที่ 1024

ทันใดนั้น เขาก็หันกลับมาตะโกนด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ

“ข้าว่าแล้วเชียว ทำไมมังกรตัวนี้ถึงเป็นประกายระยิบระยับ! ทอง พวกเขาใช้ทองแกะสลักมังกร!”

“เราจะมาที่นี่โดยเสียเปล่าไม่ได้ ขูดกลับไปหน่อยก็ได้กำไรแล้วล่ะ”

เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากลู่เจาเจา เซี่ยอวี้โจวจึงกลายเป็นคนหลงใหลในเงินทองและหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเงินทองไปแล้ว

เขาขูดอย่างขะมักเขม้นเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม เมื่อเห็นว่ามังกรทองไม่มีหาง เขารีบไปยกเก้าอี้มาปิดไว้

จากนั้นเขาก็นั่งลงที่โต๊ะและดื่มชาอย่างสบายใจ

อาอู๋ถือของว่างส่งให้จู๋มั่ว “พี่จู๋มั่วรีบชิมสิ นี่คือชาศักดิ์สิทธิ์ ดื่มแล้วดีต่อการบำเพ็ญเพียร”

จู๋มั่วเหลือบมองนางอย่างเย็นชา แล้วหันหลังให้นาง

หญิงสาวไม่ท้อถอย ยังคงยิ้มแย้มและวนเวียนอยู่ข้างๆ เขาต่อไป

“เอ๊ะ... จุยเฟิง ให้ข้าดูสร้อยคอของเจ้าหน่อย” ลู่เจาเจากระโดดลงจากเก้าอี้ นางรู้สึกว่าสร้อยคอของจุยเฟิงดูแปลกไป

จุยเฟิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วยกอุ้งเท้าขึ้นปิดคอเอาไว้

ใบหน้าของสุนัขเต็มไปด้วยการต่อต้าน

“เจ้ามานี่” ลู่เจาเจาบ่นพึมพำพลางจับปลอกคอสีเงิน

ปลอกคอที่เคยส่องประกายแวววาว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน รอยกรงเล็บ รอยฟัน แม้กระทั่งรอยขูดจากของมีคม

ปลอกคอที่เคยสว่างไสวและเปล่งประกาย ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยและตำหนิ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

มีรอยกรงเล็บ รอยฟัน และแม้กระทั่งรอยขีดข่วนจากของมีคม

“เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ? ใครรังแกเจ้า?”

“จะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของก่อน ใครกล้าตีสุนัขของข้า?!” ลู่เจาเจาโกรธจนสบถออกมา

จุยเฟิงส่ายหัวไปมา

ไม่ๆๆ ไม่มีใครตีข้า!

มันใช้พลังทั้งหมดที่มีอย่างยากลำบากเพื่อทำลายพลังในปลอกคอ แต่ยังคงเหลือพลังไว้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้ลู่เจาเจารู้ตัว

มันจะรอจนถึงคืนนี้ เมื่อลู่เจาเจานอนหลับ มันก็จะตัดปลอกคอแล้วหนีไป

แต่ตอนนี้…

ลู่เจาเจาขมวดคิ้วเล็กน้อยและใช้มือเสริมพลังให้จุยเฟิง “จุยเฟิงไม่ต้องกลัวนะ มีข้าอยู่ ไม่มีใครรังแกเจ้าได้! ข้าเสริมพลังให้เจ้าแล้ว ต่อให้เจ้าหลงทางไปสุดขอบฟ้า ข้าก็จะตามเจ้ากลับมาได้”

จุยเฟิงค่อยๆ หมอบลงกับพื้น

น้ำตาขุ่นมัวไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

“เจ้าร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งเหรอ? การได้เป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ต้องเป็นเกียรติอย่างแน่นอน ใช่ไหม? เด็กดี ไม่เป็นไรนะ” ลู่เจาเจาลูบหัวสุนัข

“ข้าเป็นคนมีน้ำใจ ข้าเคยเลี้ยงสัตว์วิเศษมาก่อน ดูแลมันอย่างดี ต่อมา ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรแล้ว…” ลู่เจาเจาถอนหายใจ มันจะรอข้ากลับบ้านที่ภูเขาสัจธรรมไหมนะ?

“มันซาบซึ้งจริงๆ เหรอ? ข้าว่ามันดูเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่เลย” เซี่ยอวี้โจวเหลือบมอง รู้สึกว่ามันไม่ได้ดูซาบซึ้ง

มันร้องไห้เสียใจมาก