ตอนที่ 1088

หมาป่าสวรรค์ยังคงคิดหาวิธี แต่เห็นว่าราชาปีศาจไม่ต้องการพูดมาก จึงได้แต่ยอมแพ้

นอกประตูตำหนัก

“ฝ่าบาทพูดว่าอย่างไร? มีวิธีแก้ปัญหาหรือไม่?” งูบินก้าวไปข้างหน้าแล้วถาม

หมาป่าสวรรค์ส่ายหัว “เจ้าสังเกตเห็นอะไรในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาไหม?”

“มีที่คาดผมสำหรับเด็ก กระดิ่ง และของกินต่างๆ มากมายในตำหนักบรรทมของฝ่าบาท”

“ตอนนั้น นางยังไม่พบฝ่าบาทด้วยซ้ำ”

“ตอนที่พวกเขาเจอกัน นางตกอยู่ในอันตราย ฝ่าบาทก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องนางเราควรเข้าใจได้ว่า เขาเต็มใจ”

ใบหน้าแสดงความไม่พอใจ แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ยิ่งนัก

งูบินแทบไม่อยากจะเชื่อ

“เขาเป็นเจ้าแห่งแดนมาร เทียบกับการเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ได้เชียวหรือ?”

หมาป่าสวรรค์ก็ยังงุนงง เมื่อได้ยินราชาปีศาจพูด ดูเหมือนว่าจะมีมังกรดำเป็นทาสด้วย? โลกนี้มันบ้าไปแล้ว

ลูกน้องตัวเล็ก ๆ แบบนั้น ราชามารไม่ใส่ใจหรอก

ตอนนี้ เขากำลังคุกเข่าอยู่ในตำหนักเพื่อสารภาพกับชายหนุ่มว่า “ข้าไม่คิดว่าเจาเจาจะบุกเข้ามา ข้าจะไม่กล้าทำอีกแล้ว”

ชายหนุ่มมองไปที่เป้าของเขาอย่างเย็นชา ทำให้จุยเฟิงรู้สึกขนลุก

“เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน ข้ารับรอง...”

ข้าไม่อยากเป็นสุนัขที่ถูกตอนจริงๆ!

ทันใดนั้นก็มีหัวเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากประตู เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สวมชุดนอน ไม่สวมถุงเท้าและรองเท้า วิ่งเท้าเปล่าออกมาโดยที่ผมก็ยังไม่ได้หวี

นางขยี้ตา มองเห็นชายหนุ่มในห้องโถง ยื่นมือออกไปอย่างอ่อนโยน “อุ้มหน่อย”

ความเย็นชาทั่วร่างของชายหนุ่มหายไป กลิ่นอายรอบตัวเขากลายเป็นความอ่อนโยน

“ทำไมลุกขึ้นมาล่ะ? ระวังเป็นหวัดนะ” เขาถอดเสื้อคลุมสีเขียวของเขาออก แล้วคลุมทับตัวของเจาเจา พร้อมกับห่อเท้าของนางไว้ด้วย

หากมองอย่างใกล้ชิด จะเห็นว่าสีเสื้อผ้าของเขาส่วนใหญ่มักจะคล้ายกับของลู่เจาเจา

หลายครั้งก็เป็นโทนสีเดียวกัน

“ปวดตา” นางขยี้ตาไปมา รู้สึกว่ามันแห้งมาก และมองเห็นภาพไม่ชัดเจนเท่าไหร่

ชายหนุ่มวางนางลงบนเบาะนุ่ม ๆ แล้วนวดคิ้วและดวงตาของนางเบา ๆ

“เจ้าน่าจะยุ่งมากไม่ใช่เหรอ ทำไมท่านมาที่นี่ได้ล่ะ?” เด็กหญิงยังไม่ตื่นเต็มที่ พูดพึมพำไม่ค่อยชัด

ชายหนุ่มเหลือบมองจุยเฟิง ทำให้จุยเฟิงรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

จุยเฟิงมักจะอยู่ข้างกายลู่เจาเจา จริง ๆ แล้วมันก็พอจะเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้

เพียงแต่…

ไม่กล้าคิดต่อไป มันน่ากลัวเกินไป และแปลกประหลาดเกินไป

“ได้ยินว่าเจอจุยเฟิงแล้ว เลยแวะมาดูสักหน่อย ตาดีขึ้นบ้างหรือยัง?” เขาเป่าเบาๆ ที่ตาของลู่เจาเจา โดยไม่สังเกตเห็นสายตาขมขื่นของจุยเฟิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

มองอะไรนักหนา?