ตอนที่ 1128

“ปกติแล้วลูกกินนมเยอะหรือไม่? นอนหลับดีหรือไม่? มีอะไรผิดปกติหรือไม่?” ท่านหมอหลี่ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเด็ก หยิบกลองเล็ก ๆ ออกมาจากกล่องยา

เขาเขย่ากลองเหนือเด็ก ส่งเสียงดังตงๆๆ

เด็กทารกอายุประมาณแปดหรือเก้าเดือน นั่งอยู่บนเตียงโดยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

สวี่สืออวิ๋นพูดด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ปกติเวลาเล่นกับลูก เขาไม่เคยส่งเสียง ไม่เคยหันไปฟัง หรือแม้แต่หันมามองเลย”

นางเคยมีลูกมาก่อน นางย่อมรู้ดีว่าการพัฒนาของเด็กเป็นอย่างไร

เด็กวัยนี้ควรจะส่งเสียงอ้อแอ้ได้แล้ว แม้จะยังไม่ชัดเจน แต่ก็ควรจะเปล่งเสียงง่าย ๆ ได้แล้ว

“แม้จะเอาของเล่นที่น่าสนใจมาล่อ ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ”

ท่านหมอหลวงค่อย ๆ เปิดเปลือกตาของเด็ก แล้วตรวจดูรอบ ๆ

“แปลกนะ ดวงตาของเด็กคนนี้ดูสดใสมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนคนปัญญาอ่อน หรือคนหูหนวกเป็นใบ้”

เขาเคยเห็นเด็กปัญญาอ่อนมาก่อน ดวงตาจะดูเลื่อนลอย ซึ่งแตกต่างจากเด็กคนนี้อย่างชัดเจน

เด็กหูหนวกเป็นใบ้ก็ไม่เหมือนกัน

แต่ทำไมเด็กคนนี้ ถึงไม่มีปฏิกิริยา และไม่ส่งเสียงเลยล่ะ?

หมอหลวงคิดไม่ตก ทุกคนต่างก็รุมถามหมอหลวงอย่างละเอียด

ลู่เจาเจาหมอบอยู่บนเตียง เงยหน้ามองน้องชายที่อยู่ในผ้าห่อตัว

เด็กอายุเพียงแปดเดือน แต่ก็ดูโตแล้ว แก้มยุ้ย ๆ กำลังมีน้ำลายไหลออกมา... ลู่เจาเจาเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อดมกลิ่นนม แต่ก็มีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ปนอยู่ตลอด

นางใช้นิ้วจิ้มเบาๆ ที่แก้มน้องชาย ทำให้เกิดรอยบุ๋มเล็กๆ บนใบหน้า คิ้วของน้องชายดูเหมือนจะขมวดเข้าหากัน

“เจ้าเป็นคนโง่เหรอ?”

“เจ้าหูหนวกเหรอ?”

“เจ้าเป็นใบ้เหรอ?”

ลู่เจาเจาส่ายหัวอย่างเงียบๆ “ข้าไม่เชื่อหรอก”

หลังจากกินพลังวิญญาณของข้าไปมากมาย จะมีคนโง่ที่เลี้ยงดูด้วยพลังพิษมากมายขนาดนั้นเหรอ? หลอกใครกัน?

ตอนที่ยังอยู่ในท้องแม่ เขาจะส่งผลต่อจิตใจของแม่ เขาจะโง่เหรอ?

“เรียกพี่สาว?” สาวน้อยบีบแก้มน้องชายของนาง ปากของเด็กน้อยพ่นฟองออกมา

ดวงตาสีดำสนิทของน้องชายมองมาที่นาง แม้แต่กระดูกสันหลังของลู่เจาเจาก็ยังเย็นวาบเล็กน้อย

ทั้งๆ ที่เขาจะยังเป็นทารก แต่แววตาของเขาก็ไม่มีอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเขาเกิดมาพร้อมกับความเย็นชาอย่างมาก

แม้แต่แววตาที่มองไปที่แม่ ก็ไม่มีความอ่อนโยนเลย

“อืม ในร่างกายของเจ้ามีพลังวิญญาณสะสมอยู่มากมาย…” พลังวิญญาณเป็นหย่อมๆ ยังปะปนไปด้วยพลังพิษมากมาย เขา ดูดซับไปมากขนาดนี้เลยเหรอ?

มิน่าล่ะ แววตาของเขาจึงมีเส้นสีเลือด

“ถ้าไม่พูด ข้าจะแย่งมันมาให้หมด!” ลู่เจาเจาเคยเป็นจอมเผด็จการ เป็นคนหัวแข็ง เป็นคนที่ไม่มีเหตุผล

นางไม่พูดอะไรสักคำ มือเล็กอวบอ้วนของนางจับมือเล็กนิ่มของน้องชายไว้แน่น