ตอนที่ 1132

ซ่านซ่านส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะทำการฉีกกระดาษด้วยแรงที่มากขึ้น

เขากะพริบตาถี่ ๆ มองไปที่พี่สาม เหมือนจะบอกว่า พี่สาม ท่านแอบถามข้าสิ แอบถามข้า!!

“ซ่านซ่านตาเป็นอะไร เดี๋ยวพี่จะเชิญหมอมาตรวจทีหลังดีกว่า เผื่อว่ามีปัญหาอะไร” ลู่หยวนเซียวพึมพำ ก่อนจะหันไปสั่งให้เด็กรับใช้ติดตามเรื่องดวงตาของน้องชาย จากนั้นเขาก็เดินจากไป

“เจาเจา อย่ากังวลไป พี่สามจะหามาให้ใหม่”

ลู่เจาเจา...

นางก้มหน้าคอตก ราวกับผู้ที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป

แต่เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงกลับหัวเราะออกมาเงียบ ๆ เขาดีใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าลู่เจาเจาเจ็บใจ

“สีหน้าของเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจ แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้าในการแสดงสีหน้าใหม่อีกครั้ง”

รอยยิ้มของเด็กน้อยหายไปในทันที

เขากำหมัดด้วยความโกรธ ทำไมพอเจ้าไม่มีความสุข แล้วข้าจะมีความสุขไม่ได้!!

เขาโกรธจน...

ทำได้แค่โกรธเท่านั้นแหละ

พอเห็นหมัดเล็ก ๆ ของพี่สาว เขาก็ต้องหุบยิ้มและก้มหน้าก้มตาต่อไป เขาต้องแสดงสีหน้าเศร้าให้เหมือนกับพี่สาว

ลู่เจาเจารู้สึกพอใจขึ้นมาทันที นางเดินไปตบหัวน้องชายเบา ๆ

“ไม่ต้องเป็นห่วง การบ้านของข้าก็มีส่วนของเจ้าอยู่ด้วย เจ้าต้องรีบโตหน่อยนะ จะได้ช่วยข้าทำการบ้านน่ะ”

ลู่เจาเจาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เด็กน้อยกลั้นน้ำตาเอาไว้ นัยต์ตาดำสนิทของเขาทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

หลายคนในจวนไม่รู้เรื่องการบ้านที่เป็นเหตุให้พวกเขาหมดสติไป

แต่หรงเช่อที่ทำศึกในสนามรบมานาน แน่นอนว่าเขาต้องรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเมื่อคืน

ในมื้อเช้า เขาได้นำยันต์ที่ลู่เจาเจาเคยวาดมาวางไว้ทั่วบ้าน

“จวนของเรา เกรงว่าจะสกปรกเกินไป” หรงเช่อพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“เมื่อเช้าข้าให้คนขุดที่ใต้กำแพงนอกบ้าน และพบว่ามีซากสัตว์ที่ถูกดูดเลือดจนแห้งกรังถูกฝังไว้อยู่มากมาย”

เดิมทีเขาเป็นห่วงว่าอวิ๋นเหนียงจะกลัว แต่ถ้าปิดบังนางก็เกรงว่านางอาจไปเจอเข้ากับเรื่องอัปมงคลโดยไม่รู้ตัว

อวิ๋นเหนียงทำช้อนหล่นจากมือ

ลู่เจาเจาที่นั่งตรงหน้ากำลังทานอาหารอย่างตั้งใจ โดยที่ข้าง ๆ มีแม่นมคอยป้อนข้าว และซ่านซ่านที่มีหน้าตาไร้เดียงสา

“เจ้าไม่ต้องกลัว ยันต์ของเจาเจามีอิทธิฤทธิ์มาก วิญญาณชั่วร้ายไม่กล้าเข้ามาใกล้หรอก”

“แต่สัตว์เหล่านั้นล้วนมีรอยกัดที่คอ เกรงว่าจะเป็นผีดิบในตำนาน ตามตำนานว่ากันว่าผีดิบตายแล้วไม่เน่า พวกมันจะกินเลือดมนุษย์เป็นอาหาร ข้ากลัวว่านี่อาจนำมาซึ่งหายนะ”

ลู่เจาเจายกมือขึ้น “ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลใจ เจาเจาจัดการแล้วล่ะ”

“ผีดิบน้อยบอกว่าไม่กล้าทำแล้ว”

นางเหลือบมองน้องชายที่กำลังกินข้าว ก่อนจะยิ้มให้