ตอนที่ 1136

หลังจากนั้น...

นางนำเก้าอี้มาให้ เปิดประตู ลมเย็นพัดผ่าน ทำให้กระจายกลิ่นเหม็นออกไป

นางนอนอยู่บนเก้าอี้หวายแกว่งตัวไปมา ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างง่วงงัน

“รีบฆ่าเร็วๆ อย่าโอ้เอ้”

ไก่อีกร้อยกว่าตัวกำลังรอยู่…

“ต้องส่งงานก่อนรุ่งสาง ทั้งหาเงินได้ ทั้งทำให้เจ้าได้ปลดปล่อยสัญชาตญาณออกมาอย่างถูกกฎบ้านเมือง ข้าช่างอัจฉริยะจริงๆ” นางกล่าวอย่างช้า ๆ และไม่ลืมที่จะยกย่องตัวเอง

เด็กน้อยอายุแปดเดือนเศษยังไม่สามารถเดินได้ เขาจึงทำได้เพียงแค่คลานเท่านั้น

ในตอนนี้ เขาได้นั่งอยู่หน้ากรงไก่ เขาต้องการที่จะคลานออกไป แต่ลู่เจาเจาได้นั่งขวางประตูเอาไว้

เขาอายุยังไม่ถึงหนึ่งปี หลายสิ่งเขาทำไปตามสัญชาตญาณ เขามีสัญชาตญาณเรียกหาสิ่งมีชีวิต และมีสัญชาตญาณฆ่าสิ่งมีชีวิต แต่ขณะนี้…

ที่เขาได้นั่งอยู่หน้ากรงไก่ เขารู้สึกอยากร้องไห้

ซ่านซ่านเบะปากขึ้น กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

เพราะกลัวอำนาจของลู่เจาเจา ทำให้เขาไม่กล้าต่อต้าน เขาเกลียดที่ตัวเองอายุแค่แปดเดือน จะสู้ก็สู้ไม่ได้ ทำได้เพียงยอมจำนนด้วยความอึดอัด

เขาหยิบไก่ขึ้นมาหนึ่งตัว ก่อนจะกัดจนเลือดเต็มปาก

เลือดหยดติ๋ง ๆ ก่อนจะเทเลือดไว้ที่ถัง

คืนนี้ เขาไม่ได้นอนทั้งคืน

เขานั่งขาชาอยู่ในกรงไก่ ฆ่าแล้วก็เทเลือด…เทเลือดแล้วก็ฆ่า วนไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่ทำการฆ่า เขาจะตื่นเต้นจนตัวสั่น ความสุขที่ได้รับจากการควบคุมความเป็นความตายของสิ่งมีชีวิต ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว เขาหลงใหลและเพลิดเพลิน…

แต่ตอนนี้...

เขามองไปที่ไก่และเป็ดตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนกับอนาคตที่มืดมนของตัวเอง จากนี้คงหลงเหลือเพียงแต่ความทุกข์

เขาเหนื่อยจนอ้าปากไม่ไหว เขารู้สึกว่าปวดฟันเป็นอย่างมาก และแก้มทั้งสองเจ็บจนไม่กล้าขยับ แต่ในกรงยังมีไก่และเป็ดอีกมาก…

เขาบ่นด้วยภาษาทารกที่ฟังไม่ได้ศัพท์

จนกระทั่งฟ้าเริ่มสว่าง ในกรงยังมีไก่เหลืออีกหลายสิบตัว ส่วนลู่เจาเจานั้น…

นางได้ตื่นมาขยี้ตา ก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง

“ฆ่าเสร็จหรือยัง ต้องส่งของแล้ว” เพราะนางเพิ่งตื่นนอน ทำให้น้ำเสียงเต็มไปด้วยความง่วงงัน เมื่อหรงเซี่ยงซ่านได้ยินเสียงของนาง เขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขาแหกปากร้องไห้เสียงดังจนฟ้าสะเทือน

เขาอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือด ฆ่าทั้งคืนก็ยังไม่เสร็จ

เขาเจ็บฟันน้ำนมสองซี่ที่เพิ่งขึ้นมาเป็นอย่างมาก มันเกือบจะกร่อนลงมา

ลู่เจาเจาตกใจตัวโยน ทำให้นางตื่นเต็มตา “ร้องไห้ทำไม ยังเหลืออีกตั้งหลายสิบตัว ฆ่าเร็ว ๆ มา เดี๋ยวข้าช่วย…”

“ไม่พอหรือ งั้นครั้งหน้าข้าจะเตรียมให้มากกว่านี้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หรงเซี่ยงซ่านก็ร้องไห้หนักขึ้น น้ำหูน้ำตาไหล

ส่วนลู่เจาเจายังคงยัดคอไก่เข้ามาในปากเขาอีก