ตอนที่ 1155

กระดูกขาวเล็กๆ นับไม่ถ้วน……

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ มีดวงตาสีเขียวเป็นคู่ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัว

เขาชูกำปั้นขึ้นหวังจะไล่หมาป่าออกไป แต่ฝูงหมาป่ากลับกรูเข้ามา ฟันอันแหลมคมเจาะทะลุผิวหนังอันบอบบาง เจาะทะลุเนื้อ……

เสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างน่าเวทนา

เขารู้สึกว่าเนื้อของเขาถูกฉีกออก กระดูกของเขาถูกกัด รู้สึกว่าความแค้นและความเกลียดชังของเขากลายเป็นรูปร่าง

เขาสะบัดหลุดจากความแค้นของเด็กทารกหญิงอย่างรวดเร็ว

เด็กทารกหญิงคือเขา และไม่ใช่เขา

เขายืนอยู่ในหมอกขาว ดวงตาของเขาค่อยๆ แดงก่ำ ฆ่าเลย ฆ่าเลย……

โลกที่สกปรกนี้ ทุกคนสมควรตาย

เขากลายเป็นลมพัดมาที่บ้านที่เด็กทารกหญิงถูกทิ้ง สามารถมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งปิดหน้าร้องไห้อยู่หน้าต่างอย่างเลือนราง……

“ลูกน้อย ลูกน้อยของแม่ แม่ไม่มีความสามารถที่จะปกป้องเจ้า...”

ซ่านซ่านยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในตอนนี้ใบหน้าของเขาเหมือนกับใบหน้าของชีเจวี๋ยในอดีต

ทั่วร่างกายเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่า รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายหลายสายภายในบ้าน

ทุกคนสมควรตาย

ความปรารถนาที่จะเผาผลาญทุกสิ่งแทบจะกลืนกินเขา มีเพียงเลือดเท่านั้นที่สามารถดับความโกรธในใจเขาได้ เขาเดินเข้าไปในบ้านทีละก้าว

ชายคนนั้นน่าจะดื่มเหล้ามา ทั้งตัวมีกลิ่นเหล้า และปากก็สบถไม่หยุด

“นังเด็กบ้า เจ้าตายแล้วหรือ? ยังไม่รีบเผาให้ข้าอีก…ต้มน้ำให้ข้าล้างหน้าแปรงฟัน…” ชายคนนั้นหลับตาก่นด่า

ข้างนอกประตู เด็กหญิงตัวเล็กผอมแห้งจุดไฟด้วยความกลัว

ยายข้างบ้านยังถุยน้ำลาย

“นังขาดทุน ไม่สามารถมีลูกชายได้”

หญิงสาวหน้าซีดเผือด เพิ่งคลอดลูก ยังไม่ทันได้อยู่ไฟก็ลงไปซักผ้าในน้ำเย็น

ทุกคนในเรือนนี้ อ่อนแอเหมือนมดปลวก

ราวกับว่าเพียงแค่เขาโบกมือ ก็สามารถพรากชีวิตพวกเขาไปได้

เขาอยากให้เลือดร้อนๆ ดับความโกรธของเขา เขาตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น……

แววตาของเขาประกายด้วยความตื่นเต้นและกระหายเลือด

ดูเหมือนว่าประตูแห่งความโหดร้ายลึกลับบางอย่างได้เปิดออกในกระดูกของเขา

ทั่วร่างกายกำลังกรีดร้องเพื่อฆ่า รอคอยการฆ่าที่จะมาถึง

ในตอนนี้ เขาสูญเสียความมีเหตุผลไปโดยสิ้นเชิง ดูเหมือนว่าเขากำลังหลงระเริงอยู่ในความแค้น

เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ฟึ่บ……

เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของเขา เขาถึงกับแลบลิ้นเลียเบาๆ ความสุขล้นปรี่อยู่ในใจ

เขาโหยหาการฆ่าฟัน เขาต้องการที่จะฆ่าให้ตายไปข้างหนึ่ง!

หัวของชายคนนั้นกลิ้งไปตามพื้น เขาเพียงแค่ยกเท้าขึ้น เตะหัวนั้นออกไปนอกประตูห้อง กลิ้งไปสองรอบ

ความหงุดหงิดของเขาดูเหมือนจะหายไปในพริบตา เขาเริ่มที่จะเพลิดเพลินกับความสบายใจนี้

เขาเดินออกจากห้อง ไปยืนอยู่หน้าห้องครัว

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผอมบาง กำลังร้องไห้พลางก่อไฟ “ท่านพ่อ ข้าจะต้มน้ำให้เสร็จแล้ว อย่าตีท่านแม่เลยนะ ท่านแม่เพิ่งคลอดน้องสาว…” นางพึมพำอะไรบางอย่าง ดูเหมือนกำลังฝึกพูดเพื่อที่จะเกลี้ยกล่อมพ่อ กำลังรวบรวมความกล้าและให้กำลังใจตัวเอง