ตอนที่ 1164

ฮ่องเต้ยกมือขึ้นอย่างเร่งรีบ “ช่างเถิด”

“นางอยากจะเปิดสำนักศึกษาสตรี เราจะตอบตกลงนางได้อย่างไร”

“ฮ่องเต้องค์ก่อนได้สั่งห้ามอย่างเข้มงวด ห้ามเปิดสำนักศึกษาสตรีโดยเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้น ข้าราชบริพารในราชสำนักคงจะคัดค้านเป็นแน่” ฮ่องเต้เซวียนผิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนักต่อสำนักศึกษาสตรี บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องของเจาเจา ทำให้เขาค่อยๆ ตระหนักถึงพลังของสตรี

“ช่างเถิด ช่างเถิด ถ้าทหารมา เราก็จะตั้งรับ ถ้ามีน้ำท่วม เราก็จะสร้างเขื่อนกั้น ถ้าถึงที่สุด เราจะแกล้งป่วยก็ได้ ปล่อยให้พวกเขาโวยวายกันไป...”

“ถ้าโวยวายกับข้าราชบริพาร ก็จะไม่ได้โวยวายกับเรา” ฮ่องเต้รู้สึกปวดหัวอย่างมาก

ลู่เจาเจากลับถึงบ้าน นำตั๋วเงินที่ได้มาวันนี้ออกมาจากมิติ

อวี้ซูซูเบิกตากว้าง “ว้าว ทั้งหมดนี้ได้มาจากการเรี่ยไรวันนี้หรือเจ้าคะ?”

ลู่เจาเจาายิ้มแย้มแจ่มใส นอนคว่ำบนเตียง พลางนับเงินทีละใบ

“เงินพวกนี้ได้มาจากการเรี่ยไรที่ไหนหรือเจ้าคะ?” อวี้ฉินและคนอื่นๆ ก็ช่วยเจาเจานับเงินอย่างละเอียด

“เป็นเงินที่เหล่าฮูหยินให้มา” ในนั้นมีทั้งฮูหยินสูงอายุ และหญิงสาววัยเยาว์

ทุกคนต่างตกตะลึง

“แม้ว่าเหล่าเหล่าฮูหยินจะเป็นขุนนางจากแคว้นเป่ยเจา แต่พวกนางก็เป็นสตรี มีเพียงสตรีเท่านั้นที่จะเข้าใจความลำบากของสตรีด้วยกัน”

“พวกนางให้เงินแก่เจาเจา แต่ไม่ประสงค์ออกนาม”

เกรงว่าฮ่องเต้เซวียนผิงจะไม่ทราบ แม้แต่ไทเฮาเองก็ยังเปิดคลังสมบัติส่วนตัวให้ลู่เจาเจาด้วย

ถึงแม้จะมีฐานะเป็นถึงไทเฮา ก็ยังเข้าใจว่า มีเพียงสตรีได้เข้าศึกษาในโรงเรียนเท่านั้น ถึงจะเป็นหนทางที่แท้จริงในการพัฒนาสถานะของพวกนางได้

“ทั้งหมดสามแสนแปดหมื่นตำลึง” อวี้ซูกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย

ครั้งก่อน เหล่าขุนนางร่วมกันบริจาคเงินสร้างสำนักศึกษาสตรี รวมแล้วใช้เงินไปเจ็ดแสนกว่าตำลึง

แต่เจาเจาพอใจมาก การก่อตั้งสำนักศึกษาสตรี อาจจะทำให้คนในโลกไม่เห็นด้วย สามแสนแปดหมื่นตำลึงนี้ น่าจะเพียงพอแล้ว

ในตอนกลางคืน ลู่เจาเจาหลับไปพร้อมกับเงินจำนวนมาก

นางรู้สึกว่าตัวเองฝันถึงเทพเจ้าแห่งโชคลาภ

ตื่นขึ้นมาตอนเช้า กลิ่นของตั๋วเงินยังคงติดตัวอยู่เลย

“อวี้ซู อวี้ฉิน วันนี้ช่วยข้าแต่งกายชุดข้าราชการในวังหน่อยเถิด” ลู่เจาเจากางแขนออก อววี้ซูนำชุดมาให้นาง สวมใส่แล้วดูเคร่งขรึมไม่น้อย

เด็กสาวดื่มโจ๊กไปเล็กน้อย แล้วก็ออกเดินทางเข้าวัง

สวี่สืออวิ๋นยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้ากังวล มองดูนางจากไป

ซ่านซ่านในอ้อมแขนร้องไห้น้ำตาคลอ สวี่สืออวิ๋นพูดเบาๆ ว่า “เจ้าก็ภูมิใจในตัวพี่หญิงใช่หรือไม่?”

ซ่านซ่านมองพี่สาวเดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไม่ ข้าร้องไห้เพราะกำไลทองกับหีบสมบัติทองต่างหาก

ภายในท้องพระโรง

“มีเรื่องก็จงกราบทูล หากไม่มีก็ถอยไปได้…” หลังจากที่ขุนนางทั้งหลายกราบทูลเรื่องบ้านเมืองเสร็จ ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงจากนอกท้องพระโรง