ตอนที่ 1167

“ต้องก้มหัวให้ข้าอีกสามครั้ง แล้วสารภาพมาว่าตนเองตาต่ำ!”

จนกระทั่งขันทีเขียนสัญญาเดิมพันเสร็จ ฮ่องเต้เป็นพยาน ทั้งสองฝ่ายต่างยิ้มอย่างมั่นใจ

“องค์หญิงเจาหยาง ท่านเจ้าแพ้แน่นอน! ผู้หญิงในทั่วหล้า ไม่มีใครคู่ควรกับความไว้วางใจของท่านขนาดนี้หรอก” ทุกคนในราชสำนักต่างรู้ดีว่าคนทั่วไปคิดอย่างไร

ใครจะส่งลูกสาวไปโรงเรียน? แม้ว่าจะเรียนฟรี แล้วใครจะยินยอม?

คนส่วนใหญ่ เลี้ยงลูกสาวเพื่อสินสอด หรือขายให้เป็นทาสในบ้านคนรวย การไปโรงเรียน หมายถึงการสูญเสียแรงงานคนหนึ่ง ประการแรก การเข้าเรียนของพวกนางถือเป็นปัญหาใหญ่

สำหรับเรื่องการสอบเป็นซิ่วไฉนั้น ไม่มีใครคิดว่าจะเป็นไปได้จริง ๆ เลย

เป็นพันๆ ปีแล้วที่ผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องประดับของผู้ชาย และใช้ชีวิตโดยพึ่งพาผู้ชาย

อยู่บ้านเชื่อฟังพ่อ แต่งงานเชื่อฟังสามี สามีตายก็เชื่อฟังลูกชาย

ผู้หญิงที่ต้องพึ่งพาผู้ชาย จะสอบซิ่วไฉได้หรือ? ล้อเล่นอะไรกัน!

“มากดลายนิ้วมือกันก่อนเถอะ” ลู่เจาเจาตั้งใจแน่วแน่ที่จะสร้างอนาคตที่ดีให้กับผู้หญิง จึงไม่อาจประมาท

ลู่เยี่ยนซูและเหล่าท่านลุงหลายคนยืนกอดอก “พวกเราจะไม่เข้าร่วมแล้วล่ะ”

ขุนนางหลายคนส่ายหัว แล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อกดลายนิ้วมือ

“แทนที่จะกังวลเรื่องการรับสตรีเข้าเรียน ทำไมไม่กังวลเรื่องเงินทุนในการสร้างสถานศึกษาเล่า? นี่ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยนะ...”

“เงินที่พวกเราบริจาค จะต้องไม่ถูกนำไปใช้กับสำนักศึกษาสตรีเด็ดขาด!” ขุนนางมองลู่เจาเจาอย่างไม่วางตา

ลู่เจาเจาโบกมือ “เงินสำหรับสร้างสำนักศึกษาสตรี ได้รวบรวมครบแล้ว ไม่ให้ทุกท่านต้องกังวล”

“ถ้าเช่นนั้น เจาเจาจะไม่รบกวนเหล่าท่านลุงทั้งหลายในการปรึกษาหารือเรื่องสำคัญของแคว้นแล้วล่ะ…” พูดจบ ลู่เจาเจาก็วิ่งออกจากประตูท้องพระโรงอย่างร่าเริง

ขุนนางเลิกคิ้วขึ้น “ยังไงนางก็เป็นถึงจักรพรรดินีแห่งแคว้นใต้ หรือว่าจะเป็นแคว้นใต้ที่ออกเงินให้?”

“เป็นไปไม่ได้หรอก เงินตั้งหลายหมื่นตำลึง แคว้นใต้จะเอาออกมาสร้างให้เป่ยเจางั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!”

“ช่างเถอะว่าเงินจะมาจากไหน ยังไงก็ไม่ใช่ข้าที่ให้อยู่แล้ว” ใต้เท้าเจ้ากรมกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

ที่บ้านของเขามีท่านแม่เป็นคนดูแลการเงิน ท่านแม่ดูแลเงินเขาจึงวางใจได้

เมื่อวัน ท่านแม่ยังมาขอเงินเขาสองหมื่นตำลึง บอกว่าจะเอาไปทำการค้าครั้งใหญ่!

ในตอนนี้ ลู่เจาเจาเดินออกจากท้องพระโรงนั้น หันกลับมามองกลุ่มคนที่อยู่ในท้องพระโรง

“ในราชสำนักนี้ จะต้องมีที่สำหรับผู้หญิง!” นางกล่าวพึมพำ

ตอนที่นางไปส่งท่านยายอาหมานข้ามมิติกาลเวลา นางได้เห็นภาพหนึ่งโดยบังเอิญ

เด็กชายเด็กหญิงนั่งเรียนด้วยกันในห้องเรียนที่สว่างไสว เสียงอ่านหนังสือดังก้องกังวานไปไกลแสนไกล

ตอนนั้นในใจของนางรู้สึกสั่นสะเทือนอย่างมาก

เรื่องนี้ยังคงอยู่ในใจนางตลอดเวลา

นางคิดว่า ในชีวิตนี้นางได้เกิดใหม่เป็นผู้หญิงธรรมดา บางทีนางอาจมีภารกิจของตนเอง

เด็กสาวออกจากประตูวัง แล้วขึ้นรถม้าไป

แล้วโบกมือเรียกจิ่นถัง “เจ้ากลับไปแคว้นใต้ ในนามของข้า สร้างสำนักศึกษาสตรี ทุกอย่างทำตามกฎของเป่ยเจา…”