ตอนที่ 1171

“ดี ดี ดี มีของสิ่งนี้......หึหึ......” ลู่เจาเจายิ้มอย่างสดใส

เมืองหลวงรวมถึงทั้งสี่ด้านเป็นบ้านสร้างเสร็จทั้งหมด แค่ต้องปรับแก้ก็นำไปใช้ได้แล้ว แต่พื้นที่ห่างไกลจำเป็นต้องลงมือสร้างใหม่ และสวี่สืออวิ๋นออกเช้ากลับดึกทุกวัน เหมือนไม่ได้รับขีดจำกัดของบัณฑิต

ลู่เจาเจานั่งขัดสมาธิอยู่ในห้อง

แอบขโมยกระถางธูปหนึ่งจากศาลบรรพชนมา จุดธูปลงไปสามดอกแล้ววางรูปปั้นของเซียนตำราหนึ่งที่แอบขโมยจากสำนักศึกษาวางไว้ตรงหน้า

“ขอสำนักหนังสือผู้อาวุโสจือซินมารวมตัวกันด้วยเถิด......”

“ขอสำนักหนังสือผู้อาวุโสจือซินมารวมตัวกันด้วยเถิด......”

เพิ่งพูดจบ ผู้อาวุโสจือซินก็เปลี่ยนสภาพจากควันสีเขียวเป็นดวงวิญญาณหนึ่ง

บัณฑิตอธิษฐานอยู่ต่อหน้าสามนักปราชญ์ พวกเขาก็ได้ยิน เพียงแต่ในปกติไม่ได้สนใจเท่านั้นเอง......

แต่วันนี้ แอบผสมเจตจำนงของเทพ เซียนตำราถึงปรากฏกายมาให้เห็น

เมื่อปรากฏกายก็สบตาเข้ากับลู่เจาเจา

“สหายน้อย เหตุใดถึงเป็นเจ้า? เจ้าคิดได้แล้วจึงอยากเข้าเป็นศิษย์ในสำนักข้าหรือ?” ผู้อาวุโสจือซินเห็นลู่เจาเจาก็แววตาสั่นไหว

หลังจากที่แดนเทพโกลาหล เขาก็เดาฐานะของลู่เจาเจาได้แล้ว

ตอนนี้ ข้างนอกกำลังตามสืบที่อยู่ของนาง

แต่ผู้อาวุโสสำนักหนังสือไม่ได้หลบเลี่ยงนาง

ถึงแม้ว่าสำนักหนังสือเป็นบัณฑิต แต่ก็เป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี

“เหตุใดผู้อาวุโสจือซินยึดติดให้เจาเจาไหว้ครูเล่า?” เจาเจาเอียงหน้าถามเขา

“ชี้แนะคนดื้อ ไม่ใช่เรื่องความดีหรือ?” ผู้อาวุโสจือซินก็สนใจในพรสวรรค์ของนางจริงๆ

“ชี้แนะเจาเจา เป็นแค่ความดีเล็กน้อย แต่ในโลกยังมีความดีที่ยิ่งใหญ่ ผู้อาวุโสจือซินอยากจะลองดูไหม?”

จือซินชะงักไป

“ฟ้าดินแบ่งแยก เวลาแบ่งเป็นหยินและหยาง บุรุษเป็นหยาง สตรีเป็นหยิน”

“หนึ่งพันปีมานี้ บุรุษเล่าเรียนเข้าสอบเคอจวี่ สร้างตัวสร้างผลงาน สตรีใช้ชีวิตพึ่งพาบุรุษ กลายเป็นดอกทู่ซือ[ ดอกทู่ซือเติบโตจากการอาศัยพืชต้นอื่น ดังนั้นจึงใช้เรียก ผู้หญิงที่พึ่งผู้ชายเลี้ยงดู ไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยตัวเอง]”

“ตอนนี้ มีโอกาสจุดประกายสติปัญญาให้สตรีใต้หล้าแบบนี้ เซียนตำราสนใจอยากลองดูไหม?”

ผู้อาวุโสจือซินขมวดคิ้วเล็กน้อย “จุดประกายสติปัญญา.....ให้สตรี?”

“ใช่แล้ว ที่เจาเจาสร้างสำนักศึกษาสตรี เป็นงานใหญ่ที่บุกเบิกในสิบล้านปีมาหากสำนักหนังสือเติมใจอบรมสั่งสอน จะต้องเป็นแบบอย่างให้บัณฑิตใต้หล้าแน่นอน”

“หลักคำสอนของสำนักหนังสือผู้ซึ่งได้รับการสั่งสอน เหล่านั้นย่อมไม่แตกต่างไม่ใช่หรือ?”

“หรือว่าในใจนักปราชญ์ การเรียนหนังสือก็มีการแบ่งชนชั้นวรรณะ?”

นางเงยหน้ามองผู้อาวุโสจือซินด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

“ข้าไม่ได้ดูถูกสตรี แต่สำนักหนังสือปลีกตัวตั้งใจบำเพ็ญตน ไม่ติดต่อกับสามัญชนแล้วจริงๆ ไม่ได้ ไม่ได้......” ผู้อาวุโสจือซินรู้สึกลังเลใจ

“อย่างนั้นผู้อาวุโสก็ผิดแล้ว”