ตอนที่ 1179

ตอนที่หลายคนผ่านหน้าประตู

ศิษย์พี่หลินกำลังพาเพื่อนร่วมชั้นออกประตู เห็นพวกกลุ่มขอทานก็แสดงสีหน้าครุ่นคิด

“สหายหลิน ยืนเหม่ออะไรอยู่? สามวันให้หลังก็เปิดเรียนแล้ว พวกเรายังต้องกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม” เพื่อนร่วมชั้นตบบ่าวของเขา ศิษย์พี่หลินกลับมาได้สติทันที

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกคุ้นหน้าเล็กน้อย”

เพื่อนร่วมชั้นยิ้มว่า “สหายหลินเหนื่อยจนเลอะเลือนแล้วกระมัง? จะคุ้นหน้าขอทานได้อย่างไร......”

ศิษย์พี่หลินหันกลับไปมองไม่หยุด ช่างเถอะ เขาคงตาลายไปเองจริงๆ

“แค่ก สหายหลิน อย่าลืมเผา......กลอนในบ้านด้วย” พวกเพื่อนร่วมชั้นขยิบตาให้ ตอนที่รู้เรื่องลู่เจาเจาจัดตั้งสำนักศึกษาสตรี แต่งกลอนด่านางไปไม่น้อย

ศิษย์พี่หลินทำหน้าจริงจัง “ขอบคุณที่เตือนสติ”

ทุกคนเร่งฝีเท้ากลับบ้านทันที ปิดประตู ค้นหากะละมังทองแดงหนึ่ง เผาจนเกลี้ยง

กลางคืน

ศิษย์พี่หลินนอนบนเตียงนิ่งๆ เพียงแต่บนใบหน้าเหมือนขัดขืนดิ้นรนเล็กน้อย เหมือนกำลังตกอยู่ในฝันร้าย

ศิษย์พี่หลินก้มหน้า ตัวเองสวมชุดนอนยืนอยู่ท่ามกลางหมอกสีขาว

“เป็นความฝันหรือ? ต้องเป็นฝันแน่ ๆ ข้ากำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง” เขาพูดพึมพำ

ฝันนี่เหมือนจริงเกินไปแล้วกระมัง? อาการเย็นทำให้ขนแขนเขาลุก

ในหมอกสีขาวมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เหมือนกำลังเหยียบจิตใจของเขา ทำให้เขาหัวใจเต้นเร็ว

รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ

เมื่อเขาเงยหน้า ตรงหน้ามีเด็กหนุ่มชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นฉับพลัน

รูปร่างของเด็กหนุ่มค่อนข้างผอมสูง แต่ใบหน้าพร่ามัว มองเห็นไม่ชัดเจน

อีกฝ่ายไม่พูดสักคำก็ใช้กำปั้นต่อยเขา

“โอ๊ย!!”

ศิษย์พี่หลินโอดครวญขึ้น

ในหมอกสีขาว เสียงร้องโอดครวญดังต่อเนื่อง ศิษย์พี่หลินร้องจนเสียงแหบแห้ง

“เหตุใดความฝันนี้ยังไม่ยอมตื่นมา......โอ้พระเจ้า รีบทำให้ข้าตื่นเร็ว” เขาโอดครวญ ในความฝัน เขาไม่มีแรงโต้กลับสักนิด เจ็บจนน้ำตาน้ำมูกไหล คุกเข่าโขกศีรษะที่พื้นขอละเว้น กำปั้นยังคงต่อยไม่หยุด......

ตอนฟ้าสว่าง ชั่วพริบตาที่ไก่ตัวผู้ขันขึ้น หมอกสีขาวจางหายไป......

“อ๊าก!!” ศิษย์พี่หลินร้องเจ็บปวดกระเด้งจากเตียงขึ้นนั่ง จากนั้นรีบคลานและกลิ้งลงเตียงทันที

“เป็นความฝัน เป็นความฝัน โชคดีมันเป็นแค่ความฝันหนึ่ง!” ศิษย์พี่หลินตกใจลูบอก ให้ตัวเองค่อยๆหายใจ

แต่เมื่อขยับตัว......ถึงพบว่ามันผิดปกติ

“ซี๊ด......” เจ็บไปทั้งตัว เหมือนผิวทุกพื้นที่เคยถูกกำปั้นหนักชกมาก่อน