ตอนที่ 118

“ไม่มีการศึกษา ไร้ยางอายกลางวันแสกๆ”

“ที่นี่คือร้านอาหาร ไม่ใช่โรงเตี๊ยม ซวยชะมัด” ชายชราเคราขาวอีกคนแสดงสีหน้ารังเกียจ

คนพวกนี้เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจการของเป่ยเจา หรือที่รู้จักในชื่อเหยียนกวน

มีหน้าที่แก้ไขความประพฤติของขุนนางให้อยู่ในความเรียบร้อย แม้ว่าฮ่องเต้ทรงประพฤติกริยาวาจาของไม่เหมาะสม พวกเขาก็จะกราบทูลตำหนิ

บ้างถึงกับสาปแช่งตนเองที่พระที่นั่งจินหลวนเตี้ยน

พวกเขาเป็นกลุ่มคนหัวดื้อที่สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้องค์ฮ่องเต้

“คนเมื่อครู่? ลู่จิ่งไหว ใช่อัจฉริยะหนุ่มชื่อดังในเมืองหลวงไหม” หลายคนสีหน้าไม่พอใจ ทำตัวประเจิดประเจ้อกลางวันแสกๆ ยังในร้านอาหารด้วย

น่าขยะแขยงชะมัด

ไม่มีใครเคยเห็นลู่เจิ้งเย่ว์ในห้อง

“เอาล่ะ สำนักศึกษาจิงหงให้ความสำคัญกับเขามาก หากเขาชนะติดต่อกันสามครั้ง…”

ชายชราคนหนึ่งเลิกคิ้ว "เกรงแต่ว่าฝ่าบาทจะทรงประสงค์ให้เขาถวายพระอักษรองค์รัชทายาทน่ะสิ"

หลายคนขมวดนิดหนึ่ง และแอบจดบันทึกเรื่องนี้ไว้

ลู่เจิ้งเย่ว์นอนอยู่ที่นั่นครึ่งชั่วยาม ก่อนจะนวดศีรษะแล้วลุกขึ้นนั่ง

ซูจื่อชิงนั่งเงียบๆ ที่ริมหน้าต่าง เป็นภาพที่ช่างงดงามเหลือเกิน

“พี่เจิ้งเย่ว์ ในที่สุดพี่ก็ตื่นแล้ว มาดื่มน้ำแกงแก้เมาค้างก่อนเถิด” ซูจื่อชิงเขาไปช่วยประคองเขาลุกขึ้น รู้สึกสงสารที่เขาตื่นขึ้นมาปวดหัวหลังจากเมาหลับไป

“รอนานไหม ชิงชิง เจ้าดีมาก” ลู่เจิ้งเย่ว์เห็นซูจื่อชิงนั่งลงสวมรองเท้าให้เขา ซ่อนความมืดมิดในดวงตา

หลังจากดื่มน้ำแกงแก้เมาค้างแล้ว ทั้งสองค่อยออกไป

“คุณชายลู่มีธุระ กลับไปก่อนแล้ว ยังกำชับข้าให้ต้มน้ำแกงแก้เมาให้พี่” นางไม่ลืมที่จะชมเชยลู่จิ่งไหว

ลู่เจิ้งเย่ว์ยิ้มพลางพยักหน้า "ข้ากับพี่จิ่งไหวเป็นเพื่อนสนิทกัน"

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงจวน ซูจื่อชิงรู้สึกเหนียวตัว จึงหาข้ออ้างขอกลับเรือนไปพักผ่อน

พอนางกลับไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เจิ้งเย่ว์พลันหายวับไป

หนาวสะท้านถึงกระดูก

กำหมัดแน่น จนกระดูกนิ้วขาวซีด