ตอนที่ 1194

เขานำเจ้าหน้าที่ทางการห้าถึงหกคนไปบนภูเขา โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานหนัก เจ้าหน้าที่ทางการก็เดินโซเซลงเขามาด้วยสีหน้าตกใจ

ในแววตาของเขามีความตื่นตระหนกเล็กน้อย และก็คุกเข่าลงกับพื้นทันทีก่อนจะพูดว่า “องค์หญิงเจาหยาง ขอท่านช่วยดูแลสถานที่นี่แทนชั่วคราวได้หรือไม่ขอรับ ผู้น้อยจะกลับเมืองไปรายงานต่อนายอำเภอ” เขาคิดว่าคูน้ำทารกเป็นเพียงกระดูกของเด็กทารกไม่กี่ศพ

แต่เมื่อเห็นภาพนั้นจริง ๆ เลือดที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายถึงกลับหยุดสูบฉีด และความเย็นวาบก็พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงกระหม่อม

ในคูน้ำมีกระดูกสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนกองอยู่ กระดูกที่ขาวโพลนและเย็นยะเยือกนั้นมีรอยฟันของสัตว์ป่ากัดแทะเต็มไปหมด

เกรงว่าเพิ่งคลอดออกมาก็ถูกนำมาทิ้งไว้บนภูเขาแล้ว

บางคนก็คงถูกสัตว์ป่ากัดตายทั้งเป็น

บางคนก็ถูกขุดฝั่งจนกระดูกหัก นอนอยู่ในคูน้ำและมองดูตัวเองตายไปอย่างไร้หนทาง ภาพนั้นทำให้เขาสั่นสะท้านและสั่นหลังเย็นวาบไปทั้งตัว

ลู่เจาเจาพยักหน้าตอบรับ จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็ควบม้าตรงกลับไปในเมืองทันที

เจาตี้มองนางด้วยดวงตาที่เป็นประกาย “ข้า...ข้าฝันอย่างหนึ่ง ในความฝันพั่นตี้พี่สาวของข้าบอกว่า นางได้พบกับคนสูงศักดิ์และประทานชื่อให้ใหม่ว่าอวี้เจิน”

“องค์หญิง เจาตี้ก็อยากให้ท่านประทานชื่อให้เพคะ”

นางรออยู่ตลอดเวลารอให้พี่สาวบอกว่าจะมาช่วย ในที่สุดนางก็มีความหวังของตัวเองแล้ว

“อวี้จู”

“เจ้าชื่ออวี้จูเป็นอย่างไร?” ลู่เจาเจาเอียงศีรษะและยิ้มให้นางอย่างสดใส

ดวงตาของเด็กสาวที่ผอมแห้งจนถึงกระดูกเปล่งประกายออกมาอย่างเจิดจรัสและดวงตาของนางยังเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น “ดีเจ้าค่ะ พี่สาวชื่ออวี้เจิน ส่วนข้าก็ชื่ออวี้จู”

ฟังดูเหมือนแม่หญิงที่ถูกโอบล้อมไปด้วยความสุข

นางไม่ชอบชื่อเดิมของตัวเอง

เจาตี้ เจาตี้ ชื่อนั้นฟังดูแล้วเหมือนกับการเกิดมาของนางเป็นอะไรที่เหลือทน ไม่มีใครต้อนรับและตั้งตารอการเกิดมาของนาง

ตกกลางคืนเจ้าหน้าที่ทางการก็รีบพานายอำเภอมาที่นี่โดยไม่แม้แต่จะหยุดพัก

ลู่เจาเจาได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องเรียบร้อยแล้ว นายอำเภอทำความเคารพและโค้งคำนับที่หน้าประตู จากนั้นก็นำคนขึ้นไปบนภูเขา

ทั้งหมู่บ้านถูกเฝ้าเอาไว้อย่างเข้มงวด

ปัจจุบันนี้ผู้ชายมีสถานะที่สูงกว่าผู้หญิง ผู้หญิงต้องพึ่งพาผู้ชายเพื่อมีชีวิตอยู่ ซึ่งมันเป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้

แต่เป่ยเจาก็มีกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่ ตอนที่ยังอยู่ในท้องบิดามารดาสามารถตัดสินใจได้ว่าจะให้ทารกที่อยู่ในครรภ์มีชีวิตอยู่หรือตายได้

แต่ถ้าหากเกิดมากลายเป็นทารกแล้วก็คือหนึ่งชีวิต

บิดามารดาไม่สามารถพรากชีวิตไปได้ตามอำเภอใจ

นายอำเภอเหงื่อตกเต็มศีรษะทันทีตอนที่ปืนขึ้นไปบนเขา เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อไม่หยุด และในใจรู้สึกกระวนกระวายอย่างมาก

ในใจรู้สึกคับแค้นใจจนกัดฟันแน่น

เขาไม่มีเส้นสายอะไร และไม่มีเงินทองสำหรับติดสินบน ถึงได้มาทำงานเป็นนายอำเภอที่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้