ตอนที่ 1198

แต่เขากลับช่วยอวี้จูไว้ได้โดยบังเอิญ

นางจึงคิดว่าจะดีหรือชั่วไม่ใช่สิ่งที่สวรรค์กำหนดได้?

คิดไปคิดมา มุมปากก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าชิ้นหนึ่งส่งไปที่มือของซ่านซ่านอย่างอ่อนโยน “กินเถอะ...”

น้ำเสียงที่แฝงไปดูรอยยิ้ม ดูอ่อนโยนที่สุด

ซ่านซ่านได้ยินน้ำเสียงนี้ ทำเอาตัวสั่นเทาและขนที่แขนถึงกลับลุกชันขึ้นมา

และมองดูลูกอมเม็ดนั้นด้วยความหวาดกลัว

เขาพยายามอย่างหนักที่จะถอยหลังไป ส่วนมือก็ยื่นออกมาทำท่าโบกมือเพื่อแสดงให้เห็นถึงการปฏิเสธ

ใบหน้าเล็กๆของลู่เจาเจางอทันที “เจ้าอยากตายงั้นหรือ คิดว่าข้าจะมอบยาพิษให้เจ้าหรือไงกัน?” นางขมวดคิ้วแน่นและดวงตาก็เต็มไปด้วยความโกรธ ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางดูน่ากลัวขึ้นมา

ซ่านซ่านชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นความกลัวก็หายไปทันที เขารับลูกอมมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งยังยิ้มให้นางเหมือนกับคนโง่เง่าคนหนึ่ง

น้ำเสียงที่คุ้นเคยเช่นนี้ถึงจะเป็นพี่สาวของเขา

สงบใจ ๆ เข้าไว้

เขายัดลูกอมเข้าปาก จนกระพุ้งแก้มปูดจนปิดปากได้ไม่สนิทและก็มีน้ำลายไหลย้อยออกมา

ลู่เจาเจาหนังตากระตุกเล็กน้อย เขาคงไม่ใช่ว่าป่วยหรอกกระมัง!!

รถม้าดังเอี๊ยดอ๊าดออกจากหมู่บ้านไป

อวี้จูยืนอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน และโบกมือให้จนกระทั่งรถม้าวิ่งออกไปไกล

ยิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่แคว้นฟั่นมากเท่าไรก็ยิ่งร้อนมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อเข้าใกล้ชายแดนของแคว้นฟั่น ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อหลุดพ้นใจกลางของปรภพ สภาพของเหล่าเทพทั้งหลายก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

ถึงขั้นที่ต้องให้ลู่เจาเจาถ่ายพลังวิญญาณให้ทุกวัน

“โชคดีที่ใช้หัวใจของปรภพบำรุงหล่อเลี้ยงมาระยะหนึ่ง มิฉะนั้นเกรงว่าวิญญาณคงจะสลายไปนานแล้ว” จู๋มั่วเช็ดเหงื่อระหว่างหน้าผาก ส่วนเทพเจ้าจงไป๋แสดงอาการออกมาเห็นได้ชัดที่สุด

ขณะนี้กำลังพักผ่อนกันอยู่ที่วัดระหว่างทาง

ในวัดเป็นสถานที่ที่มีพลังเทพมากมายนับไม่ถ้วน ในบรรดารูปปั้นเทพเจ้าเหล่านั้นก็มีของจงไป๋และคนอื่นๆ ด้วย แต่ก็เริ่มมืดมิดไม่มีแสงแล้ว

มีใยแมงมุมเกาะอยู่ทุกหนทุกแห่ง ดูเหมือนจะไม่มีใครมาดูแลเลย ผิวหนังด้านนอกของเทวรูปได้หลุดลอกออกแล้ว

ลู่เจาเจาลองแตะที่เทวรูปของเทพแห่งยุติธรรมเบาๆ ผิวด้านนอกของเทวรูปก็หลุดร่วงออกมา ชั่วพริบตาเดียวก็ทลายลงมาทันที

“หลังจากที่เทพเจ้าหลายองค์ถูกถอดจากออกตำแหน่งเทพ ทั้งสามภพก็ไม่สามารถสร้างวัดหรือรูปปั้นให้พวกเขาได้อีกต่อไป พลังศรัทธาของผู้ศรัทธาก็ไม่สามารถบำรุงจิตวิญญาณของพวกเขาได้แล้ว” จุยเฟิงถอนหายใจออกมา

จงไป๋และคนอื่น ๆ นอนอยู่ในรถม้า ในขณะที่อาหมานทำการบดลูกท้อให้เป็นน้ำ และหยดลงไปเล็กน้อยเพื่อให้ความชุ่มชื้นแก่ร่างกาย

ส่วนเซี่ยอวี้โจวก็รู้สึกกระวนกระวายเหมือนกำลังนั่งอยู่บนเข็ม และคอยแอบมองลู่เจาเจาเป็นระยะๆ

ที่นี่อยู่ที่เขตชายแดนของแคว้นฟั่นแล้ว พรุ่งนี้พอข้ามทะเลทรายไปก็จะถึงเมืองหลวงของแคว้นฟั่น

“มีอะไรจะพูดก็พูดมา เจ้าจะมาทำตัวบิดไปบิดมาไปไย?” ลู่เจาเจามองเซี่ยอวี้โจวแล้วกลอกตามองบนให้

เซี่ยอวี้โจวหัวเราะอย่างโง่งม

“พวกเราสองคนร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน และผ่านอะไรด้วยกันจนเห็นความจริงใจที่แท้จริงแล้วจริงไหม?” เขามองลู่เจาเจาอย่างประจบประแจง